vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
Vargha.ir
بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
  vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
صفحه اصلی
مطالب جدید
ﻛﺘﺐ روﺣﻲ
مناجات نسوان
مناجات های فارسی حضرت بهاالله
مناجات های فارسی حضرت عبدالبها
مناجات های حضرت ولی امرالله
مناجات های عربی حضرت عبدالبها
مناجات اطفال
نماز وسطی
نماز کبیر
نماز صغیر
وضو
کلمات مکنونه فارسی
کلمات مکنونه عربی
پیامها: خطاب به بهائیان ایران
پیامها: خطاب به بهائیان جهان
الواح حضرت بهاالله
الواح حضرت عبدالبهاء
ادعیه
اذکار بهائی
بیانات مبارکه
تاریخی
تعالیم دوازده گانه
حدود و احکام
 
 
   vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
بیانات مبارکه 832

مثنوى حضرت بهاالله با توضيح انگليسى ...

ساقی از غيب بقا برقع بر افكن از عذار
تا بنوشم خمر باقی از جمال كردگار "
آنچه در خمخانه داری نشكند صفرای عشق
زان شراب معنوی ساقی همی بحری بيار
تا كه اين مستور شيدائی در آيد در خروش
تا كه اين مخمور ربانی بر آيد زين خمار
نار عشقی بر فروز و جمله هستیها بسوز
پس قدم بردار و اندر كوی عشاقان گذار
تا نگردی فانی از وصف وجود ای مرد راه
كی چشی خمر بقا از لعل نوشين نگار
پای نه بر فرق ملك آنگه درآ در ظل فقر
تا به بينی ملك باقی را كنون از هر كنار
گر خيال جان همی هستت بدل اينجا ميا
گر نثار جان و دل داری بيا و هم بيار
رسم ره اينست گر وصل بها داری طلب
گر نباشی مرد اين ره دور شو زحمت ميار
گر همی خواهی كه گردی واقف از اسرار عشق
چشم عبرت برگشا بربند راه افتخار
تا ببينی طور موسی طائف اينجا آمده
تا ببينی روح عيسی را ز عشقش بيقرار
تا بيابی دفتر توحيد از زلفين دوست
تا بخوانی مصحف تجريد از خدين يار
هين بكش خمر فرح از چشمه حيوان عشق
تا به فيروزی سر اندازی همی در پای يار
مردگانند در اين انجمن اندر ره دوست
ای مسيحای زمان هان نفسی گرم برآر
تا كه برپرند اطيار وجود از سجن تن
تا فضای لا مكان در ظلّ صاحب اقتدار
درويش جهان سوخت از اين شعلهء جانسوز الهی
وقت آنست كه كنی زنده از اين نغمه زار

THE KURDISTAN PERIOD
OF BAHĀ'-ALLĀH'S LIFETIME (1271-1273 / 1854-1856)
According to Ishrāq Khavarī this poem dates to the years 1270-71 or between 4th Oct. 1853 and 13th Sept. 1855 (Ganj:12), dating to the time of Bahā'-Allāh's residence in Sulaymaniyah (Iraqi Kurdistan).
Commonly referred to by means of its opening words, Saqī az ghayb-i baqā' this Persian qaṣīda (ghazal) is fifteen couplets long and is usually dated to the period of Baha'-Allah's withdrawal in Iraqi Kurdistan (Ganj. :12., Taherzadeh RB I:64). In it Baha'-Allah implores the Divine Beloved, the celestial Cupbearer, to unveil herself so that he might quaff the "wine of eternity" (khamr-i baqā') from the all-beauteous Creator. He underlines the intense ardour his desire for her mystic wine and dwells on the consuming fire of his love for her beauty (see line lff). In response to his pleading the Divine Beloved speaks of the sublime detachment necessary for the mystic wayfarer who aspires to enter her court or attain true reunion (see line 7ff). The lover who seeks to become privy to the "mysteries of love" (asrár-i `ishq) must so open his inner eye that he will perceive the Mount of Moses (ṭūr-i mūsa) circumambulating the Divine Beloved and the Spirit of Jesus (rūḥ-i `īsā) unsettled by her love (line 10, text in Ma'idih 4:210 + INBMC 36:45). It appears that Baha'-Allah addresses the Divine Beloved in line 13(b) as the "Messiah of the Age" (masīḥa-yi zamān) and, in the final couplet (15) refers to himself as the "Dervish of the World" (darwīsh-i jihān) who is passionately on fire on account of the "brand of the Divine Ravisher of Hearts".
It may be that the Saqī az ghayb-i baqā' is expressive of Baha'-Allah's own burning desire to disclose his secret messianic calling, the revelatory potentialities of his celestial Logos-Self, this being the reality of the Heavenly Cupbearer with whom union is to be sought and about which Moses and Jesus are enraptured. Worth noting in this respect is the fact that in line 8(a) it is reunion with Bahā' (waṣl-i bahā) that is to be sought.
حضرت بهاالله