vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
Vargha.ir
بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
  vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
صفحه اصلی
مطالب جدید
ﻛﺘﺐ روﺣﻲ
مناجات نسوان
مناجات های فارسی حضرت بهاالله
مناجات های فارسی حضرت عبدالبها
مناجات های حضرت ولی امرالله
مناجات های عربی حضرت عبدالبها
مناجات اطفال
نماز وسطی
نماز کبیر
نماز صغیر
وضو
کلمات مکنونه فارسی
کلمات مکنونه عربی
پیامها: خطاب به بهائیان ایران
پیامها: خطاب به بهائیان جهان
الواح حضرت بهاالله
الواح حضرت عبدالبهاء
ادعیه
اذکار بهائی
بیانات مبارکه
تاریخی
تعالیم دوازده گانه
حدود و احکام
 
 
   vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
الواح حضرت عبدالبهاء 765

هوالابهی

ای عبدِ علی، مولای خویش را ملاحظه نما که در سبیل جمال قدم چه جانفشانی نمود و روح را به چه ارزانی مبذول فرمود. سینۀ چون سینا را سپر تیر بلا کرد و هدف سهم جفا. قلب چون آفتاب را آماج رَصاص و نشانگاه صد هزار گلولۀ پر شعلۀ جانگداز نمود، پس من و تو چه باید نمائیم؟

حیف نباشد که ناز کنیم و خویش را به بیگانه و خویش دمساز نمائیم؟ در فکر آسودگی جان و کام دل و راحتِ وجدان افتیم؟

لاوالله! پس باید اقلّاً جانی قربان نمائیم و هَوی و هَوس را کنار نهیم، پیمانه ای از آن محیط عظیم بنوشیم، بویی از آن گلشن نصیب بریم، شَرَری از آن نار محبتُ الله بهره گیریم. نه آنکه حکایتی بشنویم و روایتی استماع نماییم که فلان جانفشانی نمود و دیگری خویش را قربانی کرد، آن یک، جام ِ اَلَست به دست گرفت و دیگری در خُمخانه الهی، سرمست شد. از روایت، ثمری نه. پس باید قدمی در این میدان نهاد و کأسی نوشید...
عبدالبهاء عباس

منبع: (نشریه پیام بهائی، ش 175، ص 2)
حضرت عبدالبهاء