vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
Vargha.ir
بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
  vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
صفحه اصلی
مطالب جدید
ﻛﺘﺐ روﺣﻲ
مناجات نسوان
مناجات های فارسی حضرت بهاالله
مناجات های فارسی حضرت عبدالبها
مناجات های حضرت ولی امرالله
مناجات های عربی حضرت عبدالبها
مناجات اطفال
نماز وسطی
نماز کبیر
نماز صغیر
وضو
کلمات مکنونه فارسی
کلمات مکنونه عربی
پیامها: خطاب به بهائیان ایران
پیامها: خطاب به بهائیان جهان
الواح حضرت بهاالله
الواح حضرت عبدالبهاء
ادعیه
اذکار بهائی
بیانات مبارکه
تاریخی
تعالیم دوازده گانه
حدود و احکام
 
 
   vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
مناجات های فارسی حضرت عبدالبها 529

هُو اللّه
ای پروردگار مهربان شرق در هيجان است و غرب در موج بی پايان
نفحات قدس در انتشار و انوار شمس حقيقت از ملکوت غيب ظاهر و آشکار
ترتيل آيات توحيد است و تموّج رايات تجريد بانگ سروش است
و نهنگ محويّت و فنا در خروش از هر کرانه فرياد يا بهاء الابهی بلند
و از هر طرف ندای يا عليّ الأعلی مرتفع ولوله ئی در جهان نيست جز
غلغله جلوه دلبر يکتا و زلزله ئی در عالم نه جز اهتزاز محبّت محبوب
بيهمتا احبّای الهی در جميع ديار با نفس مشکبار چون شمع روشنند و ياران
رحمانی در جميع اقاليم مانند گلهای شکفته از طرف چمن دمی نياسايند
و نفسی بر نيارند جز به ذکر تو و آرزوئی ندارند جز خدمت امر تو
چمنستان حقيقت را بلبل خوش الحانند و گلستان هدايت را شکوفه های
معطّر بديع الالوان خيابان حقايق را طرّاحی گلهای معانی نمايند
و جويبار هدايت را مانند سرو روان بيارايند افق وجود را نجوم بازغند
و مطالع آفاق را کواکب لامع مظاهر تأييدند و مشارق نور توفيق
ای خداوند مهربان کل را ثابت و مستقيم بدار و الی الأبد ساطع و لامع
و پر انوار کن تا هر دم از گلشن عنايت نسيمی وزد و از يم موهبت شبنمی
رسد رشحات سحاب محبّت طراوت بخشد و نفحات گلشن وحدت
مشامها معطّر کند ای دلبر آفاق پرتو اشراقی ای محبوب
جهان جلوهء جمالی ای قويّ قدير حفظ و امانی ای مليک وجود
ظهور قدرت و سلطانی ای خدای مهربان در بعضی بلدان اهل
طغيان در هوج و موجند و محرّکين بی انصاف شب و روز در اعتساف
ظالمان چون گرگ در کمين و اغنامی مظلوم و بی ناصر و معين غزالان
برّ وحدت را کلاب در پی و تذروان کوهسار هدايت را غرابان حسد
در عقب ای پروردگار حفظ و حمايت فرما ای حافظ حقيقی صيانت
و حمايت کن در پناه خويش محروس دار و به عون خود از شرور مصون
بدار توئی حافظ حقيقی و حارس غيبی و نگهبان ملکوتی و مهربان آسمانی .
حضرت عبدالبهاء