vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
Vargha.ir
بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
  vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی
صفحه اصلی
مطالب جدید
ﻛﺘﺐ روﺣﻲ
مناجات نسوان
مناجات های فارسی حضرت بهاالله
مناجات های فارسی حضرت عبدالبها
مناجات های حضرت ولی امرالله
مناجات های عربی حضرت عبدالبها
مناجات اطفال
نماز وسطی
نماز کبیر
نماز صغیر
وضو
کلمات مکنونه فارسی
کلمات مکنونه عربی
پیامها: خطاب به بهائیان ایران
پیامها: خطاب به بهائیان جهان
الواح حضرت بهاالله
الواح حضرت عبدالبهاء
ادعیه
اذکار بهائی
بیانات مبارکه
تاریخی
تعالیم دوازده گانه
حدود و احکام
 
 
   vargha.ir بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی حضرت بهاالله
بیانات مبارکه 909
تعلیم کلمه توحید به اطفال :
حضرت بهاءالله می فرمایند ، قوله تعالی : " آنچه از برای اطفال در مقام اول و رتبه اولیه واجب و لازم است تعلیم کلمه توحید و شرایع الهیه است ، چه که من دون آن خشیة الله حاصل نمی شود و در فقدان آن صد هزار اعمال مکروهه غیر معروفه و اقوال غیر طیبه ظاهر می گردد ... آباء باید کمال سعی را در تدین اولاد مبذول دارند چه که اگر اولاد به این طراز اول فايز نگردد از اطاعت ابوین که در مقامی اطاعة الله است غافل گردد ، دیگر چنین اولاد مبالات نداشته و ندارد . یفعل باهوايه ما یشاء ." مجموعه آثار مبارکه در باره تربیت بهایی ، صفحه ۱۲
حضرت بهاالله
   
ادعیه 906
دعای خروج از بیت
هُوَالمُهيمِنُ القَيّومُ اَصبَحتُ يا اِلهی بِفَضلِكَ و اَخرُجُ مِنَ‌البيتِ مُتَوَكَلاً عَليكَ و مُفَوّضَاً اَمري اِلَيكَ فَأنزِل عَلّيّ مِن سَماء رَحمَتِكَ بَرَكةً مِن عِندِكَ ثُمّ اَرجِعني اِلَی‌البَيتِ سالِماً كَما اَخرَجتَنِي مِنهُ سالِماً مُستَقيماً. لا اِلهَ اِلا اَنتَ الفَردُ الواحِدُ العَليمُ الحَكيمُ.
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 905
طلبِ شفاء
يا اِلهِي اسْمُكَ شِفائِي وَذِكْرُكَ دَوائِي وَقُرْبُكَ رَجَائِيْ وَحُبُّكَ مُؤْنِسِيْ وَ رَحْمَتُكَ طَبِيبِيْ وَ مُعِيْنِيْ فِي‌الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَاِنَّكَ اَنْتَ المُعْطی العَلِيمُ الحَكِيمُ.
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 904
طلبِ شفاء
بِسمِه المُهیمِن الاسماء اِلهِي اِلهِي اَسْألُكَ بِبَحْرِ شِفائِكَ وَاِشْراقاتِ اَنْوارِ نَيِّرِ فَضْلِكَ وَبِالاسْمِ الَّذِيْ سَخَّرْتَ بِهِ عِبادَكَ وَبِنُفُوذِ كَلِمَتِكَ العُلْيا وَاقْتِدارِ قَلَمِكَ الأَعْلى وَبِرَحْمَتِكَ الَّتِيْ سَبَقَتْ مَنْ فِي الأَرْضِ وَالسَّمآءِ، اَنْ تُطَهِّرَنِي بِماءِ العَطآءِ مِنْ كُلِّ بَلآءٍ وَسُقَمٍ وَضَعْفٍ وَعَجْزٍ، اَيْ رَبِّ تَرَى السَّائِلَ قائِمًاً لَدى بابِ جُودِكَ وَالآمِلَ مُتَمَسِّكًاً بِحَبْلِ كَرَمِكَ، أَسْألُكَ اَنْ لا تُخَيِّبَهُ عَمَّا أَرادَ مِنْ بَحْرِ فَضْلِكَ وَشَمْسِ عِنايَتِك. اِنَّكَ اَنْتَ المُقْتَدِرُ عَلَى ما تَشآءُ لا إِلهَ إِلاَّ اَنْتَ الغَفُورُ الْكَرِيمُ.
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 903
طلبِ شفاء
بِسم اللّه الامنَع الاقدَسِ الارفعِ الابهی بِكَ يا عَليُّ بِكَ يا وَفيُّ بِك يا بَهيُّ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا سُلطانُ بِكَ يا رَفعانُ بِكَ يا دَيّانُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا أحَدُ بِكَ يا صَمَدُ بِكَ يا فَرَدُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا سُبحانُ بِكَ يا قُدسانُ بِكَ يا مُستَعانُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا عَليمُ بِكَ يا حَكيمُ بِكَ يا عَظيمُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا رَحمنُ بِكَ يا عَظمانُ بِكَ يا قَدرانُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا مَعشُوقُ بِكَ يا مَحبُوبُ بِكَ يا مَجذُوبُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا عَزيزُ بِكَ يا نَصيرُ بِكَ يا قَديرُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا حاكِمُ بِكَ يا قائِمُ بِكَ يا عالِمُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا رُوحُ بِكَ يا نُورُ بِكَ يا ظُهورُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا مَعمُورُ بِكَ يا مَشهُورُ بِكَ يا مَستُورُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا غائِبُ بِكَ يا غالِبُ بِكَ يا واهِبُ اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا قادِرُ بِكَ يا ناصِرُ بِكَ يا ساتِرُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا صانِعُ بِكَ يا قانِعُ بِكَ يا قالِعُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا طالِعُ بِكَ يا جامِعُ بِكَ يا رافِعُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا بالِغُ بِكَ يا فارِغُ بِكَ يا سابِغُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا نافِعُ بِكَ يا مانِعُ بِكَ يا صانِعُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا جَليلُ بِكَ يا جَميلُ بِكَ يا فَضيلُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا عادِلُ بِكَ يا فاضِلُ بِكَ يا باذِلُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بك يا قَيُّومُ بِكَ يا دَيمُومُ بِكَ يا عَلُّومُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا عَظُومُ بِكَ يا قَدُومُ بِكَ يا كَرُومُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا مَحفُوظُ بِكَ يا مَحظُوظُ بِكَ يا مَلحُوظُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا عَطُوفُ بِكَ يا رَؤوفُ بِكَ يا لَطُوفُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا مَلاذُ بِكَ يا مَعاذُ بك يا مُستَعاذُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا غِياثُ بِكَ يا مُستَغاثُ بِكَ يا نَفّاثُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا كاشِفَ بِكَ يا ناشِفُ بِكَ يا عاطِفُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا جانُ بِكَ يا جانانُ بِكَ يا إيمانُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا ساقي بِكَ يا عالی بِكَ يا غالی* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا ذكرَالأعظم بِكَ يا اسمَ الاكرَم بِكَ يا رسم الاقدم * اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا سُبّوحُ بِكَ يا قُدّوسُ بِكَ يا نُزّوهُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا فَتّاحُ بِكَ يا نَصّاحُ بِكَ يا نَجّاحُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا حَبيبُ بِكَ يا طَبيبُ بِكَ يا جَذيبُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا جَلالُ بِكَ يا جَمالُ بِكَ يا فَضّالُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا واثِقُ بِكَ يا عاشِقُ بِكَ يا فالِقُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا وَهّاجُ بِكَ يا بَلّاجُ بِكَ يا بَهّاجُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا وَهّابُ بِكَ يا عَطّافُ بِكَ يا رَآّفُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا ثابِتُ بِكَ يا نابِتُ بِكَ يا ذاوتُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* بِكَ يا نافِدُ بِكَ يا لاحِظُ بِكَ يا لافِظُ* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* يا ظاهِرُ مَستُور يا غائِبُ مَشهُور يا ناظِرُ مَنظُور* اَنتَ الكافی وَ اَنتَ اَلشّافي وَ اَنتَ الباقي يا باقي* يا قاتِلَ عُشّاقٍ يا واهِبَ فُسّاقٍ يا كافی بِكَ يا كافی يا شافی بِكَ يا شافی يا باقی بِكَ يا باقی أنت الباقی يا باقی* سُبحانكَ اَللّهُمّ يا اِلهی اَسألُكَ بِجودِكَ الّذی بِهِ فَتحتَ اَبوابَ الفَضلِ وَ العَطاءِ وَ بِه اَستَقَرّ هَيكَلُ قُدسِكَ عَلی عَرشِ البَقاءِ وَ بِرَحمَتِكَ اَلّتی بِها دَعَوتَ المُمكِناتِ اِلی خُوانِ مَكرُمَتِكَ وَ اِنعامِكَ وَ بِعِنايَتِكَ الّتي بِها اَجَبتَ في نَفسِكَ مِن قِبَلِ كُلّ مَن فِی اَلسّمواتِ وَالارضِ فی حينِ ظُهُورِ عَظَمَتِكَ وَ سَلطَنَتِكَ وَ طُلُوعِ عِزّ حُكُومَتِكَ بِكَلِمَةٍ (بَلی) كَ وَ بِهذِهِ الاسماءِ الحُسنَی الاعظَمِ وَ بِهذِهِ الصّفاتِ‌العُليَا‌الاكرَمِ وَ بّذِكرِكَ‌العَلِيّ الاعلی وَ بِجَمَالِكَ الالطَفِ الاصفی وَ بِنُورِكَ الخَفِيّ فی سُرادِقِ الاخفی وَ بِاسمِكَ المُتَقَمّصِ بِقَميصِ البلاءِ في كُلّ صَباحٍ وَ مَساءٍ اَن تَحفَظَ حامِلَ هذِهِ الوَرَقةِ المُبَارَكَة ثُمّ الّذی يَقرَؤُها ثُمّ الّذي يُلقي عَليها ثُمّ الّذی يَمرُّ في حَولِ بَيتِ الّتي هِي فيها ثُمّ اَشفِ بِها كُلَّ مَريضٍ وَ عَليلٍ وَ فَقيرٍ عَن كُلّ بَلاءٍ وَ مَكرُوهٍ وَ آفةٍ وَ حُزنٍ ثٍمّ اَهدِ بِها كُلَّ مَن يُريدُ اَن يَدخُلَ فی سُبُلِ هِدايتِكَ وَ مَناهِجِ فَضلِكَ وَ غُفرانِكَ وَ اِنَّكَ اَنتَ العَزيزُ الكافِي اَلشّافِي الحافِظُ المُعطِی الرّؤوفُ الكَريمُ الرّحيمُ*
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 901
لوحِ مریم
هو مریما، عیسی جان بلا مکان عُروج نمود قفس وجود از طیرِ محمود خالی ماند و بلبلِ قِدَم به‌صحرای عَدم رو نمود و عَندَلیبِ اِلهی بَر سِدرۀ رَبانی به‌خُروش آمد، سُرادقِ عِزت بَر دَرید و هُمای رَفعَت از شاخسارِ بِهجت بَر پَرید، افلاک‌های بلند بر خاکِ‌ تیره بنشست و نَعره‌ها از دلِ پُر درد بَرخاست، آبِ گُوارا به‌خون تبدیل شد و صَحنِ فِردوسِ بَرین به‌خون آمیخته، بلی تیرِ قَضای اِلهی را سینۀ مُنیر دوستان لایق و کَمَندِ بلای نا متناهی را گَرَدنِ عاشقان شائق، هرکجا خَدنگی است بَر صَدرِ احباب وارد آید و هر جا غمی است بَر دلِ اَصحاب نازل گردد، عاشِقان را چَشم تَر باید و معشوقان را ناز وکِرِشمه شاید، حَبیب اگر صد ناله سراید محبوب بر جفا بیافزاید. اگر شربتِ وصال خواهی تَن به‌زوال دَر دِه و اگر خَمرِ جمال طلبی در وادی حِرمان پا نه. مَریما، حُزن را به سُرور بچش و غم را از جامِ فَرَح دَر کش، اگر خواهی قَدَم درکویِ طَلب گُذاری صابر باش و رُخ را مَخَراش و آب از دیده مَپاش و از بی‌صبران مَباش، پیراهنِ تسلیم پوش و از بادۀ رضا بنوش و عالَمی را به دِرهَمی بِفروش، دل به قَضا دربند و به حُکمِ قَدَر پیوند، چشمِ عِبرت برگُشا و از غیر دوست دَرپوش که عَنقَریب در مَحضرِ قُدس حلقه زنیم و به حضرتِ اُنس رو آریم و از بَربَطَ عَراق نغمه حِجازی بشنویم و با دوست مُلحَق شویم، ناگفتنی بگوئیم و نادیدنی ببینیم و ناشنیدنی بشنویم و به آهنگِ نـور هیکلِ روح را به رقص آوریم و در حَریمِ جان بـزمِ خوشی بیارائیم و از ساقیِ جلال ساغَرِ جَمال برگیریم و به‌یـادِ رُخِ ذوالجلال خَمرِ بی‌مثال درنـوشیم، چشم را ازآب پـاک کن و دل را از حُزن بِـروب و قلب را از غم فـارغ نما و به آهنگ ملیح بـرخوان: گر تیغ بارد در کوی آن ماه گردن نهادیم الحُکمُ ‌للّه
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 900
زيارتنامه حضرت بهاءاللَّه و حضرتِ باب
اَلْثَّناءُ الَّذِيْ ظَهَرَ مِنْ نَفْسِكَ الأَعْلى وَالبَهاءُ الَّذِي طَلَعَ مِنْ جَمالِكَ الأَبْهی، عَلَيْكَ يا مَظْهَرَ الْكِبْرِياءِ وَسُلْطانَ الْبَقآءِ وَمَلِيْكَ مَنْ فِي الأَرْضِ وَالسَّماءِ، اَشْهَدُ اَنَّ بِكَ ظَهَرَتْ سَلْطَنَةُ اللَّهِ وَاقْتِدارُهُ وَعَظَمَةُ اللَّهِ وَكِبْرِياؤُهُ، وَبِكَ اَشْرَقَتْ شُمُوسُ الْقِدَمِ فِي سَماءِ الْقَضاءِ وَطَلَعَ جَمالُ الْغَيْبِ عَنْ أُفُقِ الْبَداءِ، وَ اَشْهَدُ اَنَّ بِحَرَكَةٍ مِنْ قَلَمِكَ ظَهَرَ حُكْمُ الْكافِ وَالنُّونِ وَبَرَزَ سِرُّ اللَّهِ الْمَكْنُونُ، وَبُدِئَتِ المُمْكِناتُ وَبُعِثَتِ الظُّهُوْراتُ، وَ اَشْهَدُ اَنَّ بِجَمالِكَ ظَهَرَ جَمالُ الْمَعْبُودِ وَ بِوَجْهِكَ لاحَ وَجْهُ الْمَقْصُودِ وَ بِكَلِمَةٍ مِنْ عِنْدِكَ فُصِّلَ بَيْنَ الْمُمْكِناتِ وَ صَعَدَ المُخْلِصُونَ اِلَى الذِّرْوَةِ الْعُلْيا وَالْمُشْرِكوْنَ اِلَى الدَّركاتِ السُّفْلی، وَ اَشْهَدُ بِاَنَّ مَنْ عَرَفَكَ فَقَدْ عَرَفَ اللَّهَ، وَ مَنْ فازَ بِلِقائِكَ فَقَدْ فازَ بِلِقاءِاللَّهِ، فَطُوْبى لِمَنْ آمَنَ بِكَ وَ بِآياتِكَ وَ خَضَعَ بِسُلْطانِكَ وَ شُرِّفَ بِلِقائِكَ وَ بَلَغَ بِرِضائِكَ وَ طافَ فِي حَوْلِكَ وَ حَضَرَ تِلْقاءَ عَرْشِكَ، فَوَيْلٌ لِمَنْ ظَلَمَكَ وَأَنْكَرَكَ وَ كَفَرَ بِآياتِكَ وَ جاحَدَ بِسُلْطانِكَ وَ حارَبَ بِنَفْسِكَ وَ اسْتَكْبَرَ لَدى وَجْهِكَ وَ جادَلَ بِبُرْهانِكَ وَ فَرَّ مِنْ حُكُومَتِكَ وَ اقْتِدارِكَ وَ كانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ فِي اَلْواحِ الْقُدْسِ مِنْ اِصْبَعِ الأَمْرِ مَكْتُوبًا. فَيا اِلهِي وَ مَحْبُوْبِيْ فَأَرْسِلْ اِلَيَّ عَنْ يَمِيْنِ رَحْمَتِكَ وَ عِنايَتِكَ نَفَحاتِ قُدْسِ أَلْطافِكَ لِتَجْذِبَنِيْ عَنْ نَفْسِيْ وَ عَنِ الدُّنْيا اِلى شَطْرِ قُرْبِكَ وَ لِقائِكَ وَ اِنَّكَ اَنْتَ الْمُقْتَدِرُ عَلَى ما تَشاءُ وَ اِنَّكَ كُنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُحِيْطاً. عَلَيْكَ يا جَمالَ اللَّهِ ثَناءُ اللَّهِ وَ ذِكْرُهُ وَ بَهاءُاللَّهِ وَ نُورُهُ اَشْهَدُ بِاَنَّ ما رَأَتْ عَيْنُ الإِبْداعِ مَظْلُوماً شِبْهَكَ كُنْتَ فِي اَيَّامِكَ فِي غَمَراتِ الْبَلايا مَرّةً كُنْتَ تَحْتَ السَّلاسِلِ وَ الأَغْلالِ و مَرَّةً كُنْتَ تَحْتَ سُيُوفِ الأَعْداءِ وَ مَعَ كُلِّ ذلِكَ أَمَرْتَ النَّاسَ بِما أُمِرْتَ مِنْ لَدُنْ عَلِيْمٍ حَكِيْمٍ. رُوْحِيْ لِضُرِّكَ الْفِداءُ وَ نَفْسِيْ لِبَلائِكَ الْفِداءُ اَسْأَلُ اللَّه بِكَ وَبِالَّذِيْنَ اسْتَضائَتْ وُجُوهُهُمْ مِنْ اَنْوارِ وَجْهِكَ وَ اتَّبَعُوْا ما أُمِرُوا بِهِ حُبّاً لِنَفْسِكَ أَنْ يَكْشِفَ السُّبُحاتِ الَّتِيْ حالَتْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ خَلْقِكَ وَ يَرْزُقَنِيْ خَيْرَ الدُّنْيا وَالآخِرَةِ اِنَّكَ اَنْتَ الْمُقْتَدِرُ الْمُتَعالِ الْعَزِيْزُ الْغَفُورُ الرَّحِيْمُ، صَلِّ اللَّهُمَّ يا اِلهِي عَلَى السِّدْرَةِ وَ اَوْراقِها وَ اَغْصانِها وَ اَفْنانِها وَ أُصُولِها وَ فُرُوْعِها بِدَوامِ اَسْمائِكَ الْحُسْنى وَ صِفاتِكَ الْعُلْيا ثُمَّ احْفَظْها مِنْ شَرِّ المُعْتَدِيْنَ وَ جُنُودِ الظَّالِمِيْنَ اِنَّكَ اَنْتَ الْمُقْتَدِرُ الْقَدِيْرُ، صَلِّ اللَّهُمَّ يا اِلهِي عَلَى عِبادِكَ الْفائِزِيْنَ وَ اِمائِكَ الْفائِزاتِ اِنَّكَ اَنْتَ الْكَرِيْمُ ذُوالْفَضْلِ الْعَظِيْمِ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ الْغَفُوْرُ الْكَرِيْمُ.
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 887
حضرت بهاءالله ميفرمايند:
بگو اي دوستان دنيا را وفائي نبوده و نيست، چه كه تغيير و تبديل او در كل حين مشاهده شده و ميشود. صاحبان بصرَ اطهر و ناظران منظر اكبر به اَلوان مختلفه اِعتنا نداشته و ندارند، به حق ناظرند و به او متمسّك. آيات الهي ج٢ ص٢٠
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 886
تعلیم کلمه توحید به اطفال :
حضرت بهاءالله می فرمایند ، قوله تعالی : " آنچه از برای اطفال در مقام اول و رتبه اولیه واجب و لازم است تعلیم کلمه توحید و شرایع الهیه است ، چه که من دون آن خشیة الله حاصل نمی شود و در فقدان آن صد هزار اعمال مکروهه غیر معروفه و اقوال غیر طیبه ظاهر می گردد ... آباء باید کمال سعی را در تدین اولاد مبذول دارند چه که اگر اولاد به این طراز اول فايز نگردد از اطاعت ابوین که در مقامی اطاعة الله است غافل گردد ، دیگر چنین اولاد مبالات نداشته و ندارد . یفعل باهوايه ما یشاء ." مجموعه آثار مبارکه در باره تربیت بهایی ، صفحه ۱۲
حضرت بهاالله
   
ادعیه 871
دعای خروج از شهر و مسافرت
هُوَ اللّه تَعالی شَأنه العَظَمَة و الأقتدار يا أيّها المذكور لدی المظلوم، فی حين الخروج عن المدينة قل إلهی إلهی خرجت من بيتي معتصماً بحبل عنايتك و أودعت نفسی تحت حفظك و حراستك * أسألك بقدرتك الّتی بها حفظت اوليائك من كلّ ذی غفلة و ذی شرارة و كلّ ظالم عنيد و كلّ فاجر بعيد بان تحفظني بجودك و فضلك ثمّ أرجعني الی محلّی بحولك و قوّتك انّك أنت المقتدر المهيمن
حضرت بهاالله
   
حدود و احکام 870
قد عفونا عنكم صلوة الايات
نماز آيات در بين مسلمين معمول است، در مواقع حدوث وقايع طبيعی از قبيل زلزله، کسوف و خسوف و ديگر پديده‌هائی که موجب خوف است و آنها را از آفات سماويّه محسوب می‌‌دارند اين نماز را ادا می‌‌کنند. لزوم برگزاری اين نماز را جمال اقدس ابهی ملغی و به جايش آيه العظمة للّه ربّ ما يری و ما لا يری ربّ العالمين را نازل فرموده‌اند. تلاوت اين آيه از واجبات نيست (سؤال و جواب، فقره 52) مضمون بیان مبارک : به تحقیق بر شما نماز آیات را بخشیدیم. هرگاه ظاهر شود (آیات)، خداوند را به عظمت و توانایی یاد کنید. همانا او بسیار شنوا و بیناست. بگویید:"العظمة للّه رب ما یری و ما لا یری رب العالمین"(بزرگی از آن خداوند است، پروردگار آنچه دیده میشود و آنچه دیده نمیشود، پروردگار عالمیان)
حضرت بهاالله
   
ادعیه 869
قسمتی از زیارت نامۀ حضرت سیّدالشّهداء
حضرت بهاءالله در شرح مظلومیّت حضرت امام حسین، زیارت نامۀ مفصّلی را نازل فرموده اند که در ظهر عاشورا تلاوت می شود. در اینجا قسمت کوتاهی از این زیارتنامه آورده می شود: هُوَ المُعَزِّی المُسَلِّی النّاطِقُ العَلیمُ شَهِدَ اللهُ اَنّهُ لا اِلهَ اِلّا هُوَ وَ الّذی اَتی اِنّهُ هُوَ المَوعُودُ فِی الکُتُبِ و الصُّحُفِ وَ المَذکورُ فی اَفئِدَةِ المُقَرّبینَ وَ المُخلِصینَ وَ بهِ نادَت سِدرَةُ البَیانِ فی مَلَکوتِ العِرفانِ یا اَحزابَ الاَدیانِ لَعَمرُ الرّحمنِ قَد اَتَت اَیّامُ الاَحزانِ بما وَرَدَ عَلی مَشرِقِ الحُجّةِ وَ مَطلَعِ البُرهانِ ما ناحَ به اَهلُ خِباءِ المَجدِ فِی الفِردَوسِ الاَعلی وَ صاحَ بهِ اَهلُ سُرادِقِ الفَضلِ فِی الجَنّةِ العُلیا. شَهِدَ اللهُ اَنّه لا اِلهَ اِلّا هُو وَ الّذی اِنّهُ هُوَ الکَنزُ المَخزونُ و السِّّرُ المَکنونُ الّذی بهِ اَظهَرَ اللهُ اَسرارَ ما کانَ وَ ما یَکونُ هذا یَومٌ فیهِ انتَهَت آیَةُ القَبلِ بیَومَ یَقومُ النّاسُ لِرَبِّ العَرشِ وَ الکُرسِیِّ المَرفوعِ وَ فیهِ نُکِسَت رایاتُ الاَوهامِ وَ الظّّنونِ و بَرَزَ حُکمُ اِنّا لِلّه و اِنّا اِلیهِ راجِعونَ و هذا یَومٌ فیهِ ظَهَرَ النّبَاءُ العَظیمُ الّذی بَشّرَ بهِ اللهُ وَ النّبیّونَ وَ المُرسَلونَ و فیهِ سَرُعَ المُقَرّبونَ اِلی الرّحیقِ المَختومِ وَ شَرِبوا مِنهُ باسمِ اللهِ المُقتدرِ المُهَیمِنِ القَیّومِ وَ فیهِ ارتَفَعَ نَحیبُ البُکاءِ مِن کُلّ الجِهاتِ وَ نَطَقَ لِسانُ البیانِ الحُزنُ لِاولیاءِ اللهِ وَ اَصفیائِهِ وَ البَلاءُ لِاَحِبّاءِ اللهِ وَ اُمَنائِهِ و الهَمُّ وَ الغمُّ لِمَظاهِرِ اَمرِ اللهِ مالِکِ ما کانَ وَ ما یَکُون. یا اَهلَ مَدائِنِ الاَسماءِ وَ طَلَعاتِ الغُرَفاتِ فِی الجَنّةِ العُلیا وَ اَصحابَ الوَفا فِی مَلَکوتِ البَقاء بَدّلوا اَثوابَکُم البَیضاء َو الحَمراء بالسّوداء بما اَتَتِ المُصبَیةُ الکُبری وَ الرّزیّةُ العُظمی الّتی بها ناحَ الرّسُول وَ ذابَ کَبِدُ البَتول وَ ارتَفَعَ حَنینُ الفِردوسِ الاَعلی وَ نَحیبُ البُکاءِ مِن اَهلِ سُرادِقِ الاَبهی وَ اَصحابِ السّفینةِ الحَمراءِ المُستَقَرّینَ عَلی سُرُرِ المَحَبّةِ وَ الوَفاء. آهٍ آهٍ مِن ظُلم بهِ اشتَعَلَت حَقائِقُ الوُجُودِ وَ وَرَدَ عَلی مالِکِ الغَیبِ وَ الشّهودِ مِنَ الّذینَ نَقَضُوا میثاقَ اللهِ وَ عَهدَهُ وَ انکَرُوا حُجّتَهُ وَ جَحَدُوا نِعمَتَهُ وَ جادَلُوا بآیاتِه فَآهٍ آهٍ اَرواحُ المَلَاءِ الاَعلی لِمُصیبَتِکَ الفِداءُ یا ابنَ سِدرَةِ المُنتهی وَ السّرّ المُستَسِرّ فِی الکَلِمَةِ العَلیاءِ یا لَیتَ ما ظَهَرَ حُکمُ المَبدَءِ وَ المَآبِ وَ ما رَأتِ العُیُون جَسَدَکَ مَطرُوحاً عَلی التّرابِ بمُصیبَتِکَ مُنِعَ بَحرُ البَیانِ مِن اَمواجِ الحِکمَةِ العِرفان وَ انقَطَعَت نَسائِمُ السّبحانِ بحُزنِکَ مُحِیَتِ الآثارُ وَ سَقَطَتِ الاَثمارُ وَ صَعِدَت زَفَراتُ الاَبرار وَ نَزَلَت عَبَراتُ الاخیارِ فَآهٍ آهٍ یا سَیّد الشّهداء وَ سُلطانَهُم وَ آهٍ آهٍ یا فَخرَ الشّهدا وَ مَحبُوبَهُم... (مضمون به فارسی: اوست تعزیت گو و تسلی دهندۀ گویا و دانا خداوند خود گواه است که هیچ خدایی جز او نیست و آن کس که آمده همان است که وعده ظهورش در کتب و صحف قبل داده شده و در دل های مقرّبین و مخلصین همواره مذکور بوده و سدرۀ بیان در ملکوت عرفان به آن ندا داده است. ای احزاب ادیان! به راستی که ایام حزن و اندوه فرا رسیده، زیرا که بر مشرق حجّت و مطلع بیان، وارد گشت آنچه که ساکنان خیام مجد را در فردوس اعلی به گریه و زاری واداشت و فریاد و فغان اهل سراپردۀ فضل را در بهشت برین بلند نمود. خداوند خود گواه است که هیچ خدایی جز او نیست و کسی که ظاهر گشت اوست همان گنج پنهانی و راز نهفته ای که با ظهور او خداوند، اسرار "ما کانَ و ما یکون" (آنچه بود و آنچه هست) را فاش نمود. در این روز بود که آیه مبارکۀ «یوم یقوم النّاس لربّ العرش و الکرسیّ الرّفیع» منتهی گردید. یعنی روزی که همه خلایق در ساحت قدس پروردگار یکتا که بر عرش و کرسی رفیع مستوی می گردد، به پا خواهند خاست. در این روز بود که علائم و آثار ظنون و اوهام فرو ریخت و حکم کریمۀ «انّا لله و انّا الیه راجعون» متحقق گردید. این روزی است که نَبَأ عظیم و مُدهشی که خداوند و پیامبرانش وقوع آن را از قبل خبر داده بودند به ظهور رسید. در این روز مقرّبان درگاه به سوی شراب سر به مُهر شتافتند و از این خمر روحانی به نام پروردگار مقتدر و مهیمن قیّوم لاجرعه نوشیدند. در این روز بود که صدای گریه و زاری از کلّ جهات بلند گشت و لسان بیان به این کلمات عالیات ناطق گردید: «حزن و اندوه، مخصوص اولیاء خدا و برگزیدگان اوست. رنج و بلا خاص دوستان خدا و اُمَنای اوست. هَمّ و غَم از آنِ پیامبران خدا و مظاهر امر اوست.» ای ساکنان مدائن اسماء! و ای طلعات غرفه های جنّت علیا! و ای اصحاب وفا در ملکوت بقا! جامه های سرخ و سفید خویش را به جامه ای تیره و سیاه بدل نمائید. زیرا ایّام مصیبت کُبری و رزیۀ عُظمی فرا رسیده، مصیبتی که رسول خدا را به نوحه و زاری انداخت و دختر گرامیش فاطمه زهرا را جگر بگداخت. نالۀ فردوس اعلی بلند گشت و صدای گریه و زاری از اهل سراپردۀ جلال و راکبین سفینۀ حمراء که بر تخت های محبّت و وفا آرمیده بودند، به فراز آسمان رسید. آه و فغان از ظلمی که حقایق وجود را مشتعل ساخت، ظلمی که از ناقضین عهد و میثاق و منکران حجّت و برهان و کافران به نعمت و احسان و مجادله کنندگان به آیات بیّنات بر مالک غیب و شهود وارد گشت. ارواح ملأ اعلی فدای مصیباتت ای فرزند سدرۀ منتهی و ای راز نهفته در کلمۀ علیا. ای کاش (قلم تقدیر رقم نمی خورد و ) فرمان خداوند در آغاز و انجام به ظهور نمی رسید و دیدگان خلق، پیکر پاکت را افتاده بر خاک نمی دید. مصیبت تو دریای بیان را از تلاطم بینداخت و امواج حکمت و عرفان را فرو نشاند و هُبوب نسائم پروردگار را متوقف ساخت. به حزن تو آثار محو شد و اثمار ساقط گشت و آه از نهاد ابرار بلند گردید و اشک از دیدگان اخیار فرو ریخت. افسوس و دریغ! ای سیّد شهدا! ای فخر شهدا و ای محبوب شهدا...)
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 861
"لوح الزيارة"
أَلثَّنآءُ الَّذِي ظَهَرَ مِنْ نَفْسِكَ الْأَعْلَى وَالْبَهآءُ الَّذِي طَلَعَ مِنْ جَمَالِكَ الْأَبْهَى عَلَيْكَ يَا مَظْهَرَ الْكِبْرِيَاءِ وَسُلْطَانَ الْبَقَاءِ وَمَلِيْكَ مَنْ فِي الْأَرْضِ وَالسَّمَآءِ، أَشْهَدُ أَنَّ بِكَ ظَهَرَتْ سَلْطَنَةُ اللّهِ وَإِقْتِدَارُهُ وَعَظَمَةُ اللّهِ وَكِبْرِيَائُهُ، وَبِكَ أَشْرَقَتْ شُمُوسُ الْقِدَمِ فِي سَمآءِ الْقَضآءِ وَطَلَعَ جَمالُ الْغَيْبِ عَنْ أُفُقِ الْبَدَاءِ، وَأَشْهَدُ أَنَّ بِحَرَكَةٍ مِنْ قَلَمِكَ ظَهَرَ حُكْمُ الْكافِ وَالنُّونِ وَبَرَزَ سِرُّ اللّهِ الْمَكْنُونُ وَبُدِئَتِ الْمُمْكِناتُ وَبُعِثَتِ الْظُّهُوراتُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ بِجَمالِكَ ظَهَرَ جَمالُ الْمَعْبُودِ وَبِوَجْهِكَ لَاحَ وَجْهُ الْمَقْصُودِ وَبِكَلِمَةٍ مِنْ عِنْدِكَ فُصِّلَ بَيْنَ الْمُمْكِناتِ وَصَعَدَ الْمُخْلِصُونَ إِلَى الذُّرْوَةِ الْعُلْيا وَالْمُشْرِكُونَ إِلَى الدَّرَكاتِ السُّفْلى، وَأَشْهَدُ بِأَنَّ مَنْ عَرَفَكَ فَقَدْ عَرَفَ اللّهَ وَمَنْ فازَ بِلِقائِكَ فَقَدْ فازَ بِلِقآءِ اللّهِ، فَطُوبَى لِمَنْ آمَنَ بِكَ وَبِآياتِكَ وَخَضَعَ بِسُلْطانِكَ وَشُرِّفَ بِلِقآئِكَ وَبَلَغَ بِرِضائِكَ وَطافَ فِي حَوْلِكَ وَحَضَرَ تِلْقَاءَ عَرْشِكَ. فَوَيْلٌ لِمَنْ ظَلَمَكَ وَأَنْكَرَكَ وَكَفَرَ بِآياتِكَ وَجاحَد بِسُلْطَانِكَ وَحارَبَ بِنَفْسِكَ وَاسْتَكبَرَ لَدى وَجْهِكَ وَجادَلَ بِبُرْهَانِكَ وَفَرَّ مِنْ حُكُومَتِكَ وَاقْتِدَارِكَ وَكَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ فِي أَلْواحِ الْقُدْسِ مِنْ إِصْبَعِ الْأَمْرِ مَكْتُوبًا. فَيا إِلَهِي وَمَحْبُوبي فَأَرْسِلْ إِلَيَّ عَنْ يَمِينِ رَحْمَتِكَ وَعِنَايَتِكَ نَفَحاتِ قُدْسِ أَلْطَافِكَ لِتَجْذِبَنِي عَنْ نَفْسِي وَعَنِ الدُّنْيَا إِلّى شَطْرِ قُرْبِكَ وَلِقَائِكَ، إِنَّكَ أَنْتَ الْمُقْتَدرُ عَلَى مَا تَشَاءُ وَإِنَّكَ كُنْتَ عَلَى كُلِّ شَيءٍ مُحِيطًا، عَلَيْكَ يَا جَمَالَ اللّهِ ثَنَاءُ اللّهِ وَذِكْرُهُ وَبَهَاءُ اللّهِ وَنُورُهُ، أَشْهَدُ بِأَنَّ مَا رَأَتْ عَيْنُ الإِبْدَاعِ مَظْلُومًا شِبْهَكَ كُنْتَ فِي أَيّامِكَ فِي غَمَراتِ الْبَلَايَا، مَرَّةً كُنْتَ تَحْتَ السَّلَاسِلِ وَالْأَغْلَالِ وَمَرَّةً كُنْتَ تَحْتَ سُيُوفِ الْأَعْداءِ وَمَعَ كُلِّ ذَلِكَ أَمَرْتَ النَّاسَ بِمَا أُمِرْتَ مِنْ لَدنْ عَلِيمٍ حَكِيمٍ، رُوْحِيْ لِضُرِّكَ الْفِدَاءُ وَنَفْسِي لِبَلَائِكَ الْفِدَاءُ أَسْئَلُ اللّهَ بِكَ وَبِالَّذِينَ اسْتَضَائَتْ وُجُوهُهُمْ مِنْ أَنْوارِ وَجْهِكَ وَاتَّبَعُوا مَا أُمِرُوا بِهِ حُبًّا لِنَفْسِكَ أَنْ يَكْشِفَ السُّبُحَاتِ الَّتِي حَالَتْ بَيْنَكَ وَبَيْنَ خَلْقِكَ وَيَرْزُقَنِي خَيْرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ، إِنَّكَ أَنْتَ الْمُقْتَدرُ الْمُتَعالِي الْعَزِيزُ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. صَلِّ اللَّهُمَّ يَا إِلَهِي عَلَى السِّدْرَةِ وَأَوْرَاقِهَا وَأَغْصَانِهَا وَأَفْنَانِهَا وَأُصُوْلِهَا وَفُرُوعِهَا بِدَوَامِ أَسْمَائِكَ الْحُسْنى وَصِفَاتِكَ الْعُلْيا ثُمَّ احْفَظْهَا مِنْ شَرِّ الْمُعْتَدِينَ وَجُنُودِ الظَّالِمِينَ، إِنَّكَ أَنْتَ الْمُقْتَدرُ الْقَديرُ، صَلِّ اللَّهُمَّ يَا إِلَهِي عَلَى عِبَادِكَ الْفَائِزينَ وَإِمَائِكَ الْفَائِزاتِ، إِنَّكَ أَنْتَ الْكَرِيمُ ذو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ، لَا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْغَفُورُ الْكَرِيمُ. - بهاءالله
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 858
حضرت بهاءالله می فرمایند:
فخر انسان در حکمت و عقل و اخلاق حسنه بوده نه در جمیع زخارف و کبر و غرور، کلّ از تراب مخلوق و به او راجع. ای اهل بهاء زینت انسان به اسباب دنیا نبوده بلکه به عرفان حقّ عزّ اعزازه و علوم و صنایع و آداب بوده...
آیات_الهی ج1 ص 358
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 856
لوح احمد عربی
هُوَ السُّلطانُ العَليمُ الحَكيمُ
هذه ورقة الفردوس تغنّی علی أفنان سدرة البقاء بألحان قدسٍ مليحٍ و تبشّر المخلصين الی جوار اللّه و الموحّدين الی ساحة قربٍ كريم و تخبر المنقطعين بهذا النّبأ الّذی فصّل من نبأ اللّه الملك العزيز الفريد و تهدی المحبّين الی مقعد القدس ثمّ الی هذا المنظر المنير * قل انّ هذا لمنظر الاكبر الّذی سطر في الواح المرسلين و به يُفصل الحقّ عن الباطل و يُفرق كلّ امر حكيم * قل انّه لشجر الرّوح الّذی اثمر بفواكه اللّه العليّ المقتدر العظيم * أن يا احمد فاشهد بأنّه هو اللّه لا إله إلّا هو السّلطان المهيمن العزيز القدير و الّذی ارسله باسم عليّ هو حقّ من عند اللّه و انّا كلّ بأمره لمن العاملين* قل يا قوم فاتّبعوا حدود اللّه الّتی فرضت فی البيان من لدن عزيز حكيم* قل انّه لسلطان الرّسل و كتابه لأمّ الكتاب ان أنتم من العارفين * كذلك يذكركم الورقاء فی هذا السّجن و ما عليه الّا البلاغ المبين * فمن شاء فليعرض عن هذا النّصح و من شاء فليتّخذ الی ربّه سبيلا * قل يا قوم ان تكفروا بهذه الآيات فبأيّ حجّة آمنتم باللّه من قبل هاتوا بها يا ملأ الكاذبين * لا فو الّذي نفسی بيده لن يقدروا و لن يستطيعوا و لو يكون بعضهم لبعض ظهيرا * أن يا احمد لا تنس فضلی في غيبتي ثمّ ذكر ايّامی في ايّامك ثمّ كربتی و غربتي في هذا السّجن البعيد و كن مستقيماً في حبّي بحيث لن يحوّل قلبك و لو تضرب بسيوف الأعداء و يمنعك كلّ من في السّموات و الارضين و كن كشعلة النّار لاعدائی و كوثر البقاء لاحبّائي و لا تكن من الممترين * و ان يمسّك الحزن فی سبيلی او الذّلّة لأجل اسمی لا تضطرب فتوكل علی اللّه ربّك و ربّ آبائك الأوّلين* لأنّ النّاس يمشون فی سبل الوهم و ليس لهم من بصر ليعرفوا اللّه بعيونهم او يسمعوا نغماته بآذانهم و كذلك اشهدناهم ان أنت من الشّاهدين * كذلك حالت الظّنون بينهم و قلوبهم و تمنعهم عن سبل اللّه العليّ العظيم * و انّك أنت ايقن في ذاتك بأنّ الّذي اعرض عن هذا الجمال فقد اعرض عن الرّسل من قبل ثّم استكبر علی اللّه في ازل الآزال الی ابد الآبدين * فاحفظ يا احمد هذا اللّوح ثمّ اقرأه في ايّامك و لا تكن من الصّابرين * فانّ اللّه قد قدّر لقارئه اجر مأة شهيد ثمّ عبادة الثّقلين* كذلك مننّا عليك بفضل من عندنا و رحمة من لدنّا لتكون من الشّاكرين* فو اللّه من كان فی شدّة او حزن و يقرأ هذا اللّوح بصدق مبين يرفع اللّه حزنه و يكشف ضرّه و يفرّج كربه و انّه لهو الرّحمن الرّحيم و الحمد للّه ربّ العالمين * ثمّ ذكر من لدنّا كلّ من سكن في مدينة اللّه الملك العزيز الجميل من الّذين هم آمنوا باللّه و بالّذي يبعثه اللّه في يوم القيمة و كانوا علی مناهج الحقّ لمن السّالكين
حضرت بهاءالله : ادعيه حضرت محبوب صفحات 193 الی 199
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 854
لوح قد احترق المخلصون (الاحتراق)
قد احترق المخلصون
بِسمِ اللّهِ الأقدَم الأعظم
قد احترق المخلصون من نار الفراق، أين تشعشع أنوار لقائك يا محبوب العالمين * قد ترك المقرّبون فی ظلمات الهجران، أين اشراق صبح وصالك يا مقصود العالمين * قد تبلبل أجساد الاصفياء علی أرض البعد، أين بحرقربك يا جذّاب العالمين * قد ارتفعت أيادی الرّجاء الی سماء الفضل و العطاء، أين أمطار كرمك يا مجيب العالمين * قد قام المشركون بالاعتساف فی كلّ الاطراف، أين تسخير قلم تقديرك يا مسخّر العالمين * قد ارتفع نباح الكلاب من كلّ الجهات، أين غضنفر غياض سطوتك يا قهّارالعالمين * قد أخذت البرودة كلّ البريّة، أين حرارة محبّتك يا نارالعالمين * قد بلغت البليّة الی الغاية، أين ظهورات فرجك يا فرج العالمين* قد أحاطت الظّلمة أكثر الخليقة، أين أنوار ضيائك يا ضياء العالمين* قد طالت الاعناق بالنّفاق، أين أسياف انتقامك يا مهلك العالمين * قد بلغت الذّلّة الی النّهاية، أين آيات عزّتك يا عزّ العالمين * قد أخذت الاحزان مطلع اسمك الرّحمن، أين سرور مظهر ظهورك يا فرح العالمين* قد أخذ الهمّ كلّ الامم، أين أعلام ابتهاجك يا بهجة العالمين * تری مشرق الآيات فی سبحات الاشارات، أين أصبع قدرتك يا اقتدار العالمين * قد أخذت رعدة الظّمأ من فی الانشاء، أين فرات عنايتك يا رحمة العالمين * قد أخذ الحرص من فی الابداع، أين مطالع الانقطاع يا مولی العالمين * تری المظلوم فريداً فی الغربة، أين جند سماء أمرك يا سلطان العالمين * قد تُركتُ وحدة فی ديارالغربة، أين مشارق وفائك يا وفاء العالمين * قد أخذت سكرات الموت كلّ الآفاق، أين رشحات بحر حيوانك يا حياة العالمين* قد أحاطت وساوس الشّيطان من فی الامكان، أين شهاب نارك يا نورالعالمين * قد تغيّر أكثر الوری من سكر الهوی، أين مطالع التّقوی يا مقصود العالمين * تری المظلوم فی حجاب الظّلام بين اهل الشّام، اين اشراق أنوار صباحك يا مصباح العالمين * تراني ممنوعاً عن البيان، من أين تظهر نغماتك يا ورقاء العالمين* قد غشّت الظّنون و الاوهام اكثر الانام، أين مطالع ايقانك يا سكينة العالمين * قد غرق البهاء فی بحر البلاء، أين فلك نجاتك يا منجی العالمين * تری مطلع آياتك فی ظلمات الامكان، أين شمس افق عنايتك يا نوّار العالمين* قد خبت مصابيح الصّدق و الصّفاء و الغيرة و الوفاء، أين شئونات غيرتك يا محرّك العالمين * هل تری من ينصرنفسك او يتفكر فيما ورد عليها فی حبّك؟ اذاً توقّف القلم يا محبوب العالمين * قد كسرت اغصان سدرة المنتهی من هبوب ارياح القضاء، أين رايات نصرتك يا منصور العالمين قد بقي الوجه فی غبار الافتراء، أين ارياح رحمتك يا رحمن العالمين * قد تكدّر ذيل التّقديس من اولی التّدليس، أين طراز تنزيهك يا مزيّن العالمين * قد ركد بحر العناية بمااكتسبت ايدی البريّة أين امواج فضلك يا مراد العالمين * قد غلق باب اللّقاء من ظلم الاعداء، أين مفتاح جودك يا فتّاح العالمين * قد اصفرّت الاوراق من سموم ارياح النّفاق، أين جود سحاب جودك يا جوادالعالمين * قد تغبّر الاكوان من غبار العصيان، أين نفحات غفرانك يا غفّارالعالمين * قد بقی الغلام فی أرض جدباء، أين غيث سماء فضلك يا غياث العالمين* أن يا قلم الاعلی قد سمعنا ندائك الاحلی من جبروت البقاء أن استمع ما ينطق به لسان الكبرياء يا مظلوم العالمين* لو لا البرودة كيف تظهر حرارة بيانك يا مبيّن العالمين و لو لا البليّة كيف اشرقت شمس اصطبارك يا شعاع العالمين * لا تجزع من الاشرار قد خلقت للاصطبار يا صبر العالمين* ما أحلی اشراقك من افق الميثاق بين أهل النّفاق و اشتياقك باللّه يا عشق العالمين * بك ارتفع علم الاستقلال علی أعلی الجبال و تموّج بحر الافضال يا وله العالمين * بوحدتك اشرقت شمس التّوحيد و بغربتك زيّن وطن التّجريد أن اصطبر يا غريب العالمين * قد جعلنا الذّلّة قميص العزّة و البليّة طراز هيكلك يا فخر العالمين * تری القلوب ملئت من البغضاء و لك الاغضاء يا ستّار العالمين* اذا رأيت سيفا أن اقبل اذا طار سهم أن استقبل يا فداء العالمين * أ تنوح أو أنوح بل أصيح من قلّة ناصريك يا من بك ارتفع نوح العالمين * قدسمعت ندائك يا محبوب الابهی، اذاً انار وجه البهاء من حرارة البلاء و أنوار كلمتك النّوراء و قام بالوفاء فی مشهد الفداء ناظراً رضائك يا مقدّر العالمين * أن يا عليّ قبل اكبر أن اشكر اللّه بهذا اللّوح الّذی تجد منه رائحة مظلوميّتي و ما أنا فيه في سبيل اللّه معبود العالمين * لو يقرؤه العباد طرّاً و يتفكرون فيه ليضرم فی كلّ عرق من عروقهم ناراً يشتعل منها العالمين* فرغ من كتابته كاتبه المسكين حرف الزّاء يوم الفضال يوم الرّحمة من شهر الرّحمة من سنة ٤٩ البّهاج من الواحد الثّالث من ظهور نقطة البيان روح ما سواه فداه
٣شهر ذی الحجّه سنة ١٣٠٩من الهجرة النّبويّة صلعم و الحمد للّه الّذی وفّقنی لاتمامه حمداً يليق لساحة قدسه*
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 837
جمال قدم می‌فرمایند:
"ای عباد، اگر در این ایّام مشهود و عالم موجود، فی‌الجمله، امور بر خلاف رضا از جبروت قضا واقع شود، دلتنگ مشوید که ایّام خوش رحمانی آید عالم‌های قدس روحانی جلوه نماید و شما را در جمیع این ایّام و عوالم قسمتی مقدّر و عیشی معیّن و رزقی مقرّر است. البته به جمیع آنها رسیده فائز گردید. اگر قمیص فانی را به قمیص باقی تبدیل نمایید و به مقام جنّت ابهئیه که مقرّ خلود ارواح عزّ قدسیه است وارد شوید، جمیع اشیاء دلیل بر هستی شما است، اگر از غبار تیرۀ نیستی به در آیید. از زحمت ایّام معدوده دلتنگ مباشید و از خرابی تنِ ظاهر در سبیل محبوب محزون مشوید. چه که بعدِ هر خرابی، عمارتی منظور گشته و در هر زحمتی نعیمِ راحت مستور." (عمارت = آبادی، آبادانی) (مجموعه الواح طبع مصر، ص329)
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 836
حضرت بهاءالله فرموده اند
دعا کنید که اعدای من زیاد شوند آنها مبشر امر منند ، دعا کنید که عده شان مضاعف شود تا آنکه با صدائی بلندتر از قبل فریاد زنند ، هرچه بیشتر سب و شتم نمایند و هر چه بیشتر شورش و اضطراب بپا سازند قوه و نفوذ امرالله متزائد و ظلمت خارجی زائل گردد و بالنتیجه نور حقیقت چنان تابشی نماید که سراسر جهان بانوار آن متجلی و تابان شود. درگه دوست ص 200
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 832
مثنوى حضرت بهاالله با توضيح انگليسى ...
ساقی از غيب بقا برقع بر افكن از عذار تا بنوشم خمر باقی از جمال كردگار " آنچه در خمخانه داری نشكند صفرای عشق زان شراب معنوی ساقی همی بحری بيار تا كه اين مستور شيدائی در آيد در خروش تا كه اين مخمور ربانی بر آيد زين خمار نار عشقی بر فروز و جمله هستیها بسوز پس قدم بردار و اندر كوی عشاقان گذار تا نگردی فانی از وصف وجود ای مرد راه كی چشی خمر بقا از لعل نوشين نگار پای نه بر فرق ملك آنگه درآ در ظل فقر تا به بينی ملك باقی را كنون از هر كنار گر خيال جان همی هستت بدل اينجا ميا گر نثار جان و دل داری بيا و هم بيار رسم ره اينست گر وصل بها داری طلب گر نباشی مرد اين ره دور شو زحمت ميار گر همی خواهی كه گردی واقف از اسرار عشق چشم عبرت برگشا بربند راه افتخار تا ببينی طور موسی طائف اينجا آمده تا ببينی روح عيسی را ز عشقش بيقرار تا بيابی دفتر توحيد از زلفين دوست تا بخوانی مصحف تجريد از خدين يار هين بكش خمر فرح از چشمه حيوان عشق تا به فيروزی سر اندازی همی در پای يار مردگانند در اين انجمن اندر ره دوست ای مسيحای زمان هان نفسی گرم برآر تا كه برپرند اطيار وجود از سجن تن تا فضای لا مكان در ظلّ صاحب اقتدار درويش جهان سوخت از اين شعلهء جانسوز الهی وقت آنست كه كنی زنده از اين نغمه زار THE KURDISTAN PERIOD OF BAHĀ'-ALLĀH'S LIFETIME (1271-1273 / 1854-1856) According to Ishrāq Khavarī this poem dates to the years 1270-71 or between 4th Oct. 1853 and 13th Sept. 1855 (Ganj:12), dating to the time of Bahā'-Allāh's residence in Sulaymaniyah (Iraqi Kurdistan). Commonly referred to by means of its opening words, Saqī az ghayb-i baqā' this Persian qaṣīda (ghazal) is fifteen couplets long and is usually dated to the period of Baha'-Allah's withdrawal in Iraqi Kurdistan (Ganj. :12., Taherzadeh RB I:64). In it Baha'-Allah implores the Divine Beloved, the celestial Cupbearer, to unveil herself so that he might quaff the "wine of eternity" (khamr-i baqā') from the all-beauteous Creator. He underlines the intense ardour his desire for her mystic wine and dwells on the consuming fire of his love for her beauty (see line lff). In response to his pleading the Divine Beloved speaks of the sublime detachment necessary for the mystic wayfarer who aspires to enter her court or attain true reunion (see line 7ff). The lover who seeks to become privy to the "mysteries of love" (asrár-i `ishq) must so open his inner eye that he will perceive the Mount of Moses (ṭūr-i mūsa) circumambulating the Divine Beloved and the Spirit of Jesus (rūḥ-i `īsā) unsettled by her love (line 10, text in Ma'idih 4:210 + INBMC 36:45). It appears that Baha'-Allah addresses the Divine Beloved in line 13(b) as the "Messiah of the Age" (masīḥa-yi zamān) and, in the final couplet (15) refers to himself as the "Dervish of the World" (darwīsh-i jihān) who is passionately on fire on account of the "brand of the Divine Ravisher of Hearts". It may be that the Saqī az ghayb-i baqā' is expressive of Baha'-Allah's own burning desire to disclose his secret messianic calling, the revelatory potentialities of his celestial Logos-Self, this being the reality of the Heavenly Cupbearer with whom union is to be sought and about which Moses and Jesus are enraptured. Worth noting in this respect is the fact that in line 8(a) it is reunion with Bahā' (waṣl-i bahā) that is to be sought.
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 831
اتحاد میان احبا
قسم به اسم اعظم حيف است اين ايّام نفسی به شئونات عرضيه ناظر باشد بايستيد بر امر الهی و با يکديگر بکمال محبّت سلوک کنيد . خالصاً لوجه المحبوب حجبات نفسانيّه را به نار احديّه محترق نمائيد و با وجوه ناظره مستبشره با يکديگر معاشرت کنيد کلّ سجايای حق را به چشم خود ديده‌ايد که ابداً محبوب نبوده که شبی بگذرد و يکی از احبّای الهی از اين غلام آزرده باشد قلب عالم از کلمه الهيّه مشتعل است حيف است به اين نار مشتعل نشويد انشاء اللّه اميدواريم که ليله مبارکه را ليلة الاتّحاديه قرار دهيد و کلّ با يکديگر متحد شويد و به طراز اخلاق حسنه ممدوحه مزيّن گرديد و هَمّتان اين باشد که نفسی را از غرقاب فنا به شريعه بقا هدايت نمائيد و در ميانه عباد به قسمی رفتار کنيد که آثار حق از شما ظاهر شود چه که شمائيد اوّل وجود و اوّل عابدين و اوّل ساجدين و اوّل طائفين فو الّذی انطقنی بما اراد که اسمآء شما در ملکوت اعلی مشهورتر است از ذکر شما در نزد شما گمان مکنيد اين سخن وهم است يا ليت انتم ترون ما يَری رّبکم الرّحمن من علوّ شأنکم و عظمة قدرکم و سموّ مقامکم نسأل اللّه بان لا تمنعکم انفسکم و اهواؤکم عمّا قدّر لکم ... حضرت بهاءالله : منتخباتى از آثار حضرت بهاءالله ص203
حضرت بهاالله
   
تاریخی 830
روزی جمال مبارک ذکر وقایع سجن سیاه چال را میفرمودند. فرمودند:
"زنجیر در گردن خیلی رنج آور بود. ولی بدتر و سخت تر از آن این بود که انگشت ابهام هر دو دست را از پشت سر به یکدیگر می بستند. صعوبت این کار خیلی شدیدتر از زنجیر بود. فراشهای شاهی مراقب ما بودند. ولی میرغضب ها اظهار محبت میکردند و یکی از آنها یک فنجان چای و یک خوشه انگور برای من آورد. چون در زنجیر بودم و دستها از پشت بسته بود، نتوانستم بخورم. ما به هر جا وارد شدیم اوّلش مثل اوائل سجن عکّا بود؛ به همان سختی. ولی حال الحمدلله نوعی شده که اهالی این حدود خاضعند. همه جا اینطور بود. در ابتدا امر مبارک مجهول و کار خیلی صعب و دشوار بود. ولی بعد همه خاضع می شدند." (محبوب عالم، ص405)
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 821
حضرة بهاءالله ميفرمايند :
" اگر نفسی قطره ای از بحر محبّت بياشامد و يا برشحه ای از بحر انقطاع فائز شود جميع عالَم را شِبه يک کف تراب مشاهده نمايد و آنچه در آسمانها و زمين است او را از سبيل دوست منع ننمايد " ٠ ( ص ٢٢٤ ج ٧ آثار قلم اعلی )
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 817
بيانى از بهاء الله در باره ى مظلوميت بهائيان:
"ای دوستان بر شما وارد شده آنچه بر نفس حق وارد شده. الحمدلله ظلم ننمودید و مظلوم واقع شدید. در صدد اذیت نفسی نبودید و به منتهی اذیت مبتلا گشتید. از برای خلق، به کمال شفقت، از حق رحمت خواستید، سطوت نقمت دیدید؛ آزادی خواستید، به اسیری رفتید. جمیع اشجار فردوس به «طوبی لکم» ناطق و اثمار به «بشری لکم» ذاکر. اگر از نفسی ظلمی ظاهر نشود و به غیر ما حَکَمَ بِهِ الله عمل ننماید آنچه بر او وارد شود فی سبیل‌الله آثار آن در ارض، مثل عَلَم بر اتلال، ظاهر و هویدا گردد. یا احبّائی الرّحمن طوبی لکم بما صبرتم و لکم حسن المبدء و المآب. چه قدر محبوب است بلایاء در سبیل مالک اسمآء و چه قدر باثمر است رزایا در ره دوست یکتا. لعمرالله سلطنت عالم به این مقام برابری ننماید و عزّت و ثروت امراء به آن معادله نکند. چه بسیار از لیالی که وحوش و طیور و سباع در اوکار و ایکات و غیاض خود مستریح بودند و شما در دست اعداء مبتلا. وصیت این مظلوم آن که این مقام بلند اعلی را از دست مدهید؛ از شئون انسانیت در هیچ احوال خارج نشوید. اخلاق و اطوار سباع و وحوش را به اهلش واگذارید. بشنوید و نگویید؛ عطا نمایید و در صدد اخذ عطا نباشید. ان‌شاءالله اَمام وجوه هر یک از شما عَلَم عدل و رایة عقل مشاهده شود و البتّه از این اعمال پاک و اخلاق پاکیزۀ طاهره انوار عدل که از ظلم ظالمین محجوب و مستور است به اسم الهی اشراق نماید اذاً ترون الأرض غیر الأرض و تنطق الذّرّات بأعلی‌النّدآء قد أنار افق العدل بشمس ذکر ربّنا المقتدر الظّاهر السّمیع البصیر." (مجموعه آثار قلم اعلی، شماره 22، ص297)
حضرت بهاالله
   
ادعیه 816
دعای شفا
هو الشّافی الكافی المعين فسبحانك اللّهمّ يا الهي أسألك باسمك الّذی به أرفعت أعلام هدايتك و أشرقت أنوار عنايتك و أظهرت سلطان ربوبيّتك و به ظهر مصباح أسمائك فی مشكاة صفاتك و به طلع هيكل التّوحيد و مظهر التّجريد و به رفع مناهج الهداية و ظهر سبل الارادة و به تزلزلت أركان الضّلالة و انهدمت آثار الشّقاوة و به تفجّرت ينابيع الحكمة و تنزّلت مائدة السّمائيّة و به حفظت عبادك و نزّلت شفائك و به ظهرت مرحمتك علی عبادك و مغفرتك بين خلقك بأن تحفظ الّذی توسّل اليك و رجع عليك و تمسّك برحمتك و تشبّث بذيل عطوفتك ثمّ أنزل عليه شفاء من عندك و سلامة من لدنك و صبراً من جانبك و سكوناً من حضرتك اذ انّك أنت الشّافی الحافظ النّاصر القادر المقتدر العزيز العليم*
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 815
جمال قدم می فرمایند:
"ای بندۀ دوست، ندای دوست را از گوش جان بشنو. مادامی که به او ناظری او به تمام چشم به تو ناظر است. جسد مُقبلین مابین نفوس مثل ذهب است مابین اجساد. اگر به تو ناظر نبود، به ذکرش ناطق نبودی. به تو ناظر است و به ذکرت ناطق..." آثار قلم اعلی ج6 ص26
حضرت بهاالله
   
تاریخی 814
ورقةالحمراء
مريم دختر عمۀ جمال مبارک که در اوايل امر بوسيلۀ آن حضرت به امر بديع اقبال نموده بود يکى از باوفاترين و صميمى ترين پيروان آن حضرت در عائلۀ مبارکه شمرده مى شد ... در هنگام سرگونى حضرت بهاءالله به عراق از آنجايى كه وضعيت جسمانى جمال مبارك پس از رهايى از سياه چال طهران وخيم بود ،مريم بهمراه آسيه خانم قرينۀ محترمۀ حضرت بهاءالله بنهايت محبت و رعايت در پرستارى آن حضرت کوشيدند تا حال هيکل مبارک قدرى بهتر گشته و بتوانند طهران را به مقصد عراق ترك نمايند... مريم فدائى خالص امر حضرت بهاءالله بود و اشتياق وافرى به تشرف مجّدد بحضور مولاى خود داشت ولى بعضى از افراد عائله که نسبت به امر مبارک سوء نيّت داشتند وى را از ترک خانه و وطن مانع شدند و مشاراليها در حال حسرت و يأس از اين جهان درگذشت حضرت بهاءالله مريم را در تمامى ايّام حياتش مورد لطف و عنايت قرار دادند وى را به خطاب ورقةالحمراء ملقب ساختند و پس از صعودش نيز زيارتنامۀ مخصوصى باعزازش نازل نمودند.(١) لذا در تاریخ بهائی زنان نقش محوری ایفا نموده و خواهند نمود ، زنان ايثار گر و مؤمنه اى كه در پيشرفت امر الهى ، جان و موقعيت خويشتن را با هيچ گوهرى جز رضاى حق معاوضه ننموده ، همانگونه كه اقدامات مردان نيز به فرمودۀ حضرت ولیِّ اَمرُالله نقش مهمّی در تحقق این وعدۀ الهی که "زنان مؤمن در این آئین حکم رجال را دارند" ایفا می کند چنانچه می فرمایند: "همچو يوم فيروز مباركی خواهد رسيد و اِماءُالرّحمن در انجمن ياران ظهور و بروزي عجيب نمايند. حال وقت تهيّۀ اسباب است و ايّام ترّقی نِسا در كمالات صوری و معنوی مطمئن باشيد كه آنچه از قلمِ اَعلی [قلم حضرت بهاءالله] ثبت شده و از كلكِ ميثاق [قلم حضرت عبدالبهاء] نازل گشته حوادث زمان و شؤون امكان و اجراآت و اقدامات رِجالِ ارض به نحوی غير مستقيم وسائل مكنونۀ غيبيه‌ای را متدرجاً محض اجرای نصوص الهيّه چنان فراهم آرند كه جميع مبهوت و متعجّب و متذكّر گرديم. وقت اطمينان است و يوم يوم همّت و جانفشانی. بايد به اعمال پسنديده، اَوامِرِ الهيّه را اجرا نمائيم و توكّل به حق كنيم تا آنچه را اراده فرموده مِن دونِ تأخير تحقق يابد..." (٢) مأخذ: (١). نفحات ظهور حضرت بهاءالله (٢). توقيعات مباركه ١٩٢٦-١٩٢٢، ص ١٧٦)
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 803
حضرت بهاء الله توضیح می دهند
که تفاوت هایی که بین تعالیم پیامبران مختلف مشاهده می شود، به سببِ تفاوتی در مقام یا سطح اهمیت آنان نیست، بلکه تنها به علّتِ نیازها و ظرفیت های متنوع تمدن هایی است که در زمان ظهور آنان وجود داشته است: «اين... راههای محکم متين از مطلع واحد ظاهر و از مَشرق واحد مُشرق و اين اختلافات نظر بمصالح وقت و زمان و قرون و اعصار بوده.» منتخباتی از آثار حضرت بهآءاللّه، ص ١٨٤ حضرت بهاءالله با محکم ترین عبارات به مردم هشدار می دهند که مبادا اختلاف تعالیم و شخصیت مظاهر الهی را دلیل تفاوت موقعیت و مقام آنان بدانند: مضمون بیان مبارک به فارسی: ای اهل توحید، مبادا در مظاهر امر الهی و آیاتی که بر ایشان نازل گردیده، اختلاف کنید و این اصل توحید است اگر از اهل ایقان باشید... همین طور در رفتار و اعمال آنها و هر آنچه از نزد ایشان ظاهر شده و می شود، همه از نزد خداست و همه به امر او عامل هستند. و هر کس بین ایشان و بین کلمات ایشان و آنچه بر ایشان نازل شده یا در احوال و افعال آنان کمتر از آنچه به حساب آید فرق بگذارد، البته به خداوند و آیات و پیامبران او شرک ورزیده و از مشرکان محسوب است. ، منتخباتی از آثار حضرت بهآءاللّه، ص ٤٦.
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 788
حضرت بهاءالله ميفرمايند:
"هر نفسی فی الحقیقه بر تغییر و تبدیل و فنای عالم آگاه شود، او را هیچ شیء از اشیاء پژمرده ننماید و از روح و ریحان باز ندارد. فرحش بالله است و عیشش لله؛ همدمش انّا لله و مصاحبش انّا الیه راجعون. بعد از آن که قلبی به انوار معرفت منوّر شد و از ذکر و ثنا و محبت و مودّت حقّ جلّ جلاله پر گشت، دیگر محلّ باقی نه تا احزان عالم و کدورات نازله در آن وارد شود و یا داخل گردد. " بهاءالله (آثار قلم اعلی، ج 6، صص: 195- 194)
حضرت بهاالله
   
بیانات مبارکه 786
حضرت بهاءالله ميفرمايند:
"بگو ای مردمان! سخن به اندازه گفته می شود، تا نو رسیدگان بمانند و نورستگان برسند. شیر به اندازه باید داد تا کودکان جهان به جهان بزرگی در آیند و در بارگاه یگانگی جای گزینند."(١) آرى براستى اين بيان مباركه، چه نيكو ، نمايانگر فضل و حكمت الهى ميباشد كه همواره درهاى رحمت را بروى عالم انسانى باز نموده و مربيان امرش را به ميزان فهم و ادراك خلق مأمور اين امر الهى فرموده است. شواهد نشان می‌دهد که پیامبران همواره مردم را به زبان ویژة آن قوم و مطابق با روحیات و فرهنگ خاص آنان مورد خطاب قرار داده‌اند. اکنون نیز تعلیمات پیامبران در مورد مبانی معنویت همچنان معتبر است، اما شیوة ارائه آن نیز باید متناسب با طرز فکر و روحیه مردم این دوران باشد. یک معلم باتجربه همیشه موضوع درس خود را با سطح فکر و روحیات شاگردان تطبیق می‌دهد. به همین ترتیب، یک مربی معنوی حقیقی ضمن حفظ اصول واقعی، باید مردمان زمان خود را مخاطب قرار دهد و تعلیمات و استدلال‌هایش با طرز فکر و شیوة زندگی عصر آنان متناسب باشد.
حضرت بهاالله
   
مناجات نسوان 667
بِسْمه المُهيمن القَيُّوم
ای كنيز من باين بيان كه از مشرق فم رحمن اشراق نموده ناطق باش ای پروردگار من و يكتا خداوند بيمانند من شهادت ميدهم به يكتائی تو و باينكه از برای تو وزير و معينی نبوده و نيست لم يزل يكتا بوده ئی و لا يزال خواهی بود . ای خدای من و محبوب جان من امروز روزيست كه فرات رحمت جاری و آفتاب كرم مشرق و سماء عنايت مرتفع است. قسم ميدهم ترا باسم ستّارت كه آنچه بغير رضای تو عمل شده ستر فرمائی و باسم غفورت از ما در گذری و بخلع غفران عباد و اماء خود را مزيّن داری . ای محبوب من و مقصود من مشاهده مينمائی كنيز خود را كه بتو توجّه نموده و بنار محبّتت مشتعل گشته و به بی نيازی تو تمسّك جسته و دستهای رجا را بشطر تو بلند نموده عطا فرما آنچه را كه سزاوار تواست . ای پروردگار من در اين روز مبارك كنيزان خود را محروم مفرما و از قلم اعلی اجر لقا از برای كلّ ثبت نما . توئی مقتدر و توانا و توئی بينا و دانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات نسوان 666
هو اللّه
ای بگم، اصحاب نار باش و اهل ريا مباش كافر باش و ماكر مباش در ميخانه ساكن شو و در كوچه تزوير مرو از خدا بترس و از ملّا مترس سر بده و دل مده زير سنگ قرار گير و در سايه تحت الحنك مأوی مگير. اينست بخشد وجسم ترابی را روان روح مسيحی دهد و نور الهی بخشد و بحرفی عالم فانی را بملك باقی كشد.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 665
الها معبودا مسجودا
اين مشت خاك را از اهتزاز كلمه مباركه منع منما و از حرارت محبّت محروم مساز. درياهای عالم بر رحمت محيطه‌ات شاهد و گواه و آسمانها بر رفعت و عظمتت مقرّ و معترف . ای دريای كرم قطره ئی بشطرت توجّه نموده و ای آفتاب جود وجود جودت را طلب كرده هستيت مقدّس از دليل و برهان و استوائت بر عرش منزّه از ذكر و بيان . رجای افئده وقلوب و ارتفاع ايادی نفوس بر بخششت گواهيست صادق و شاهديست ناطق چه كه اگر كرم نبود دست ارتفاع را نمی آموخت تراب چه و ارتفاع چه. ای كريم نيّر رحمتت از افق هر شیء ظاهر و نجم عطايت از هر شطری ساطع. محتاجان بابت عطايت را ميطلبند و عشّاق رويت لقايت را . چون خلق از تو و اميد مكنونهء قلب از تو سزاوار آنكه امام وجوه اغيار محرمان كويت را بطراز جديدی مزيّن نمائی و باسم بديعی فائز فرمائی. توئی آنكه از اراده‌ات ارادات عالم ظاهر و از مشيّتت مشيّات امم نافذ رجا از قلوب طالبانت قطع نشده و نميشود . گواه اين مقام كلمه مباركه (لا تَقْنَطوا ). ای كريم عبادت در بحر نفس و هوی مشاهده ميشوند نجاتت را آمل و بخششهای قديمت را سائل . توئی قادر و توانا و معين و دانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 664
در مقام مناجاة و ابتهال با غنيّ متعال به اين كلمه ناطق شو:
يا محبوبی و مقصودی و غاية آمالی، مشاهده مينمائی اين عبد فانی را كه بتو توجّه نمود و از تو كوثر باقی طلبيده عنايت فرما آنچه سزاوار بزرگی توست و لايق ايّام تو . سؤال ميكنم ترا باسم اعظم كه حجبات عباد را خرق نمائی و باب رحمت را بر ايشان بنمائی و بگشائی نائمين را بيد شفقت و لطف بيدار نمائی و غافلين را بنداء بزم لطيف آگاه سازی تا كلّ بتو توجّه كنند و بتو اقبال نمايند . أی ربّ لا تحرمهم عن فيوضات سحاب رحمتك و نسائم ربيع الفضل فی ايّامك . أشهد أنّ رحمتك سبقت الكائنات و عنايتك أحاطت من فی الأرضين و السّموات . لا اله الّا أنت الغفور الكريم.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 663
( الها كريما رحيما )
آيا از برای عالم سمع و بصر عطا فرمودی و يا آنكه محروم داشتی از تو سؤال مينمايم بعزّت و عظمت و جود و كرمت كه آنچه عطا فرمودی ظاهر نمائی تا نعمتت بر عالميان هويدا گردد و اشراقات انوار نيّر جود جميع وجود را منوّر فرمايد قسم بذات مقدّست اگر بدوام ملك و ملكوتت اظهار نداری در بخشش و عطايت از برای وجود ريبی حاصل نه . غناء آن تو و فقراء بباب تو . اگر عطا فرمائی شاكريم . و اگر محروم نمائی حامد و صابريم ای پروردگار از اراده‌ات بوجود آمديم و بتو در يوم تو راجع گشتيم اين خادم سائل و آمل عبادت را از امواج بحر عطايت منع مفرما و كلّ را بطراز جود و بخششت مزيّن نما. انّك أنت المقتدر العزيز الحميد.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 662
الها معبودا
اين نهاليست تو غرس نمودی از امطار سحاب رحمت آبش ده . توئی آن كريمی كه عصيان عالم ترا از كرم منع ننمود و از بدايع فضلت باز نداشت توئی كه جودت وجود را موجود فرمود و بافق اعلی راه نمود عبادت را از صراط مستقيمت منع مفرما. توئی قادر و توانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 661
الها كريما رحيما
اينست بصر من امام وجه تو و از تو ميطلبد آنچه را كه سزاوار بخشش توست و عرض مينمايد. ای خدا مرا از برای مشاهده خلق نمودی از تو ميطلبم مرا محروم مفرمائی و اينست سمع من و عرض ميكند مرا از برای اصغا از عدم بوجود آوردی ای كريم مرا از اصغا محروم مفرما . جميع موجودات بر بخششت گواهند مشتی فقراء امام ملكوت غنايت حاضر و جمعی عاصی امام امواج بحر غفرانت قائم فضل بی منتهايت را آمل و سائلند. ای پروردگار كرمت علّت طمع شده و جودت سبب ابرام . عبادت را محروم مفرما هم ببخش و هم بيامرز و هم عطا نما . توئی قادر و توانا. بلسان جان محبوب امكانرا ندا كن و بگو: ای خدای من و مالك من و دوست من و محبوب جان و روان من، چگونه از عهده شكر تو برآيم؟ در بحر غفلت و نادانی مستغرق بودم لسان فضلت مرا ندا نمود و يد عنايتت مرا اخذ كرد . ای پروردگار من غفلت من بمقامی رسيد كه مرا از فرات عذب يقين محروم ساخت و بماء صديد ظنون راه نمود . از ذكرت غافل شدم و تو از من غافل نشدی از حبّت مخمود بودم و نار عنايت تو مشتعل. بكدام وجه بتو توجّه نمايم و بچه لسان ترا بخوانم؟ خجلت و انفعال مرا فرو گرفته و از جميع جهات مأيوس ساخته . و لكن ای پروردگار من و مقصود من و مولای من شنيده‌ام كه فرموده ئی امروز روزيست كه اگر يكبار نفسی از روی صدق ( ربّ أرنی ) گويد از ملكوت بيان ( أنظر ترانی ) استماع نمايد و از اين كلمه مباركهء عاليه مقام امروز معلوم و واضح است. و همچنين فرموده ئی اگر نفسی از اوّل لا اوّل از جميع اعمال حسنه محروم مانده باشد اليوم تدارك آن ممكن است چه كه دريای غفران در امكان ظاهر و آسمان بخشش مرتفع. سؤال ميكنم از تو بحرمت اين روز مبارك كه مصدر و مطلع ايّام است مرا برضای خود موفّق بداری و بطراز قبول مزيّن نمائی .أی ربّ أنا المسكين و عندك بحر الغناء و أنا الجاهل و عندك كنوز العلم و العرفان و أنا البعيد و انّك أنت المقتدر المتعالی القريب.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 660
هُو النّاصِر المُعين
( الها كريما رحيما) بتو توجّه نموده‌ام و بحبل عنايتت متمسّكم و بذيل كرمت متشبّث . توئی آن كريمی كه يك قطره از دريای غفرانت عصيان عالميان را محو نمايد و يك كلمه از فم عنايتت آب حيوان بر اهل امكان مبذول دارد . ای بخشندهء يكتا عبدت را محروم منما و از بحر رحمتت قسمتی عطا نما و از دريای جودت نصيبی مقدّر فرما. السن عالم قابل ذكرت نه و افئده امم لايق ادراك هستيت نه . هستی تو ورای ادراك عقول و فوق عرفان نفوس بوده و هست . بكمال عجز و ابتهال بخشش قديمت را ميطلبم و فضل عميمت را ميجويم . تو دانا و آگاهی بذكرت زنده‌ام و باميد لقايت موجود و پاينده آن كن كه سزاوار بخشش توست نه لايق ذكر و ثنای من . لا اله الّا أنت الغفور الكريم . الحمد لك أنت مقصود القاصدين.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 659
( بگو ای اله من و محبوب من و سيّد من و سند من و مقصود من )
شهادت ميدهد جان و روان و لسان باينكه واحد بوده ئی و شبه و مثل برای تو نبوده و نخواهد بود . جميع السن از وصفت عاجز و جميع قلوب از عرفانت قاصر بوده و خواهد بود. ای پروردگار من عجز و فقر و فنای كنيز خود را مشاهده مينمائی . اين سائلی است اراده باب تو نموده و فقيری است قصد دريای غنای تو كرده . سؤال مينمايم ترا بدريای بخشش تو و آفتاب عنايت و سماء فضل تو كه مقدّر فرمائی از قلم اعلی از برای اين امه خود آنچه سزاوار بزرگی توست.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 658
الها معبودا مسجودا
قدرتت را قدرت عباد منع ننمود امرت را بقلم نصرت نمودی و باسم اعظم دعوت فرمودی . از فضل عظيم و كرم عميمت مسئلت مينمايم اين عباد را از شرّ ناعقين حفظ فرمائی كه شايد مثل حزب قبل باوهام آلوده نشويم . ای قدير مقبلين را از كأس يقين قسمت عطا فرما و از انوار نيّر ايقان محروم منما . انّك أنت المقتدر العليم الحكيم.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 657
اين مظلوم عوض كلّ استغفار مينمايد و يقول:
الهی الهی اوليای خود را حفظ فرما. توئی آن كريمی كه عفوت عالم را احاطه نموده بر عبادت رحم فرما و تأييد نما بر اعمال و اخلاق و اقوالی كه لايق ايّام توست . بيك كلمه عليا بحر بخششت موّاج و بيك اشراق نيّر امر آفتاب جود و غفران ظاهر و هويدا . همه بندگان تواند و باميد كرمت زنده‌اند . دست قدرت از جيب قوّت بر آر و اين نفوس در گل مانده را نجات ده . توئی مالك اراده و سلطان جود لا اله الّا أنت العزيز الوهّاب.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 656
الهی الهی
سراج امرت را بدهن حكمت بر افروختی از ارياح مختلفه حفظش نما. سراج از تو زجاج از تو اسباب آسمان و زمين در قبضه قدرت تو . امرا را عدل عنايت فرما و علما را انصاف. توئی آن مقتدری كه بحركت قلم امر مبرمت را نصرت فرمودی و اوليا را راه نمودی . توئی مالك قدرت و مليك اقتدار . لا اله الّا أنت العزيز المختار.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 655
بِسْم اللّه الاقدَس الاعظم العليّ الابهی
الها مقصودا محبوبا كريما رحيما توئی آن عليمی كه هيچ امری از تو مستور نبوده و نخواهد بود و توئی آن خبيری كه از اسرار قلوب و نفوس و صدور آگاه بوده و خواهی بود. هر عمل پاكی بمثابه نور بتو راجع اراده‌ات خاك را از افلاك بگذراند و سطوتت صخره صمّا را آب نمايد. ای خداوند دانا عبدت ضيافت ترا اراده نموده از او بپذير و قبولش فرما . توئی كريمی كه احدی از اوّلين و آخرين از سماء فضلت محروم بر نگشت . اين خدمت را از عبدت محمّد قبل حسن بطراز قبول مزيّن فرما . توئی مهيمن بر همه اشياء و محيط بر ارض و سماء . لا اله الّا أنت الفضّال الكريم.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 654
پروردگارا مهربانا پادشاها دادرسا
حمد و ثنا و شكر و بها ترا سزاست كه گنج شناسائی را در دل وديعه گذاردی و لطيفهء وجود را از آب و گل بر انگيختی . توئی توانائی كه قوّت و شوكت عباد ترا ضعيف ننمود و لشكر غفلت و عسكر غرور و ثروت ترا از اراده باز نداشت. در حينی كه سهام ضغينه و بغضا از جميع جهات طيّار باستقامت تمام قائم و بما ينبغی قائل. ظلم فراعنه ترا از گفتار منع نكرد و قهر جبابره از اراده غالبه منع نساخت . ای پروردگار دستوران را راه نما و بجنود دانائی و علم لدنّی مدد بخش شايد عباد ترا براه راست و خبر بزرگ بشارت دهند و فائز نمايند . ای كريم نورت ساطع و امرت غالب و حكمت نافذ اوليائت را از دريای بخششت محروم مساز و از برای هر يك از قلم عنايت آنچه اليوم سزاوار فضل توست مرقوم نما و مقدّر فرما . توئی توانا و توئی دانا و بينا . ای پروردگار دستوران را آگاه نما تا به آگاهی خود غافلين را آگاه نمايند و گمراهان را براه آرند تا كلّ در ظلّ قباب عظمت و سدرهء رحمت جمع شوند و بشنوند آنچه را كه قوّه سامعه از برای آن بظهور آمده و مشاهده نمايند آنچه را كه قوّه باصره از برای آن موجود گشته. امر امر تو و جانها قربان تو .
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 653
الها پروردگارا محبوبا مقصودا
بتو آمده‌ام و از تو ميطلبم آنچه را كه سبب بخشش تو است . توئی بحر جود و مالك وجود . لازال لحاظت علّت ظهور بخشش و عطا . عباد خود را محروم منما و از بساط قدس و قرب منع مفرما . توئی بخشنده و مهربان . لا اله الّا أنت العزيز المنّان.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 652
الهی الهی
اين عبد را از شرّ نفس و هوی حفظ فرما و بنور برّ و تقوی مزيّن دار . ای مالك من مملوكت ترا ذكر مينمايد و لازال بصرش منتظر عنايات لانهايه تو بوده و هست . پس باز كن باب رحمتت را و قسمتی عطا فرما اين عبد متمسّكت را . از يك كلمه عليا عالم وجود را موجود فرمودی و بانواع مائده و نعمت و آلاء لاتحصی مزيّن داشتی . توئی بخشنده و توانا لا اله الّا أنت العليّ الابهی.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 651
كريما رحيما
گواهی ميدهم به وحدانيّت و فردانيّت تو و از تو ميطلبم آنچه را كه بدوام ملك و ملكوت باقی و پاينده است. توئی مالك ملكوت و سلطان غيب و شهود . ای پروردگار مسكينی ببحر غنايت توجّه نموده و سائلی بذيل كرمت اقبال كرده او را محروم منما. توئی آن فضّالی كه ذرّات كائنات بر فضلت گواهی داده توئی آن بخشنده ئی كه جميع ممكنات بر بخششت اعتراف نموده. اين بنده از كلّ گذشته و بحبال جود و اذيال كرمت تمسّك و تشبّث جسته و در جميع احوال بتو ناظر و ترا شاكر . اگر اجابت فرمائی محمودی در امر و اگر ردّ نمائی مُطاعی در حكم . توئی آن مقتدری كه كلّ نزد ظهورش عاجز و قاصر مشاهده شوند . ای كريم اين عبد را بخود وا مگذار توئی قادر و توانا و مالك جود و عطا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 650
بگو ای آقای من و مولای من و اله من و پديد آورنده من،
سؤال ميكنم از دريای بخشش تو كه اين نهال نورسته در بوستان محبّت خود را از كوثر حيوان بنوشان و از ارياح خريف حفظش نما . توئی توانا و توئی دانا . ای خدای من بتو رو آوردم و ترا ذ كر مينمايم و بمباركی اسمت از دونت فارغ و آزادم . ای خدا بتو ناظريم و از تو ميطلبيم ظاهر كن از ما آنچه را كه سزاوار تو و ايّام تواست . توئی عطا كننده و بخشنده.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 649
الها معبودا مسجودا كريما رحيما
تو آگاهی و دانائی اين عباد لئالی محبّتت را در خزائن افئده و قلوب باسمت حفظ نمودند . حال از تو ميطلبيم و مسئلت مينمائيم ما را از سارقين و خائنين حراست نما و حفظ فرما . توئی قادر و توانا .
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 648
الها معبودا ملكا
حمد و ثنا سزاوار تواست چه كه از مشتی تراب خلق را خلق فرمودی و گوهر بينش و دانش عطا نمودی. ای كريم از تو ميطلبيم آنچه را كه سبب حيات ابدی و زندگی سرمديست ما را محروم منما. وجود از جودت موجود او را از طراز عنايت منع مفرما و كلّ را به تجلّيات انوار نيّر توحيد منوّر گردان. لك الامر فی المبدأ و المعاد و لك الحكم يا مالك الايجاد و مالك العباد.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 647
الها معبودا مقصودا
فقيری از فقراء قصد بحر عطا نموده و جاهلی از جهلاء به تجلّيات آفتاب علمت توجّه كرده. سؤال ميكنم ترا به دمائی كه در راه تو در ايران ريخته شد و به نفوسی كه سطوت ظالمين و ظلم مشركين ايشانرا از توجّه بتو منع ننمود و از تقرّب باز نداشت اينكه كنيز خود را از نعاق ناعقين و شبهات بر كلّ و مهيمن بر كلّ. أشهد و تشهد الأشياء كلّها بأنّك أنت المقتدر القدير.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 646
الها بی‌نيازا كريما رحيما ملكا مالكا
همه عباد تواند و از كلمه تو از عدم بوجود آمدند و معترفند بر فقر خود و غنای تو و جهل خود و علم تو و ضعف خود و اقتدار تو و عجز خود و سلطان تو . ای كريم ما را از امطار سماء رحمتت محروم منما و از امواج بحر كرمت منع مكن . اين نهالهای وجود بيد عنايت تو غرس شده حال وقت ترقّی و نموّ است و منتظر نيسان عنايت تو و ربيع مكرمت تو بوده و هست از آب (( و جعلنا من الماء كلّ شیء حيّ )) ما را منع منما. آثار كرمت از قبل در دانی و قاصی و مطيع و عاصی مشاهده شد و حال موجود و مشهود. پس ببرهان ثابت شد كرمت محدود نبوده و عفوت توقّف نكرده و جودت از موجودات منع نشده. در هر حال آثار فضل بی منتهايت بابصار عدل و انصاف مشاهده شده و ميشود . نزد بحر غفران عصيان اين عباد مذكور نه و در عرصه ثروت و غنا فقر و احتياج اين عباد را مقداری نه. از بدايع عطايت ميطلبيم و دست رجا ببارگاه عظمتت بلند نموده‌ايم . ای غفّار از ما بجودت درگذر و ای ستّار بكرمت ستر نما و ای فضّال فضلت را باز مدار . مجرميم و لكن از توايم محروم منما. بعيديم و لكن بساط قربت را آمل و سائليم ما را منع مكن . توئی راه نما و صاحب عطا . لا اله الّا أنت ربّ العرش و الثّری و مالك الآخرة و الاولی.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 645
الَها معبودا مسجودا
بيك كلمه از كلمات عليا ارض و سما را خلق فرمودی و بيك قطره از دريای جودت وجود را موجود نمودی. توئی مقتدری كه قوّت و قدرت جبابره ارض و فراعنه بلاد ترا از اراده منع ننمود. ای كريم فقيری ببابت توجّه نموده و ضعيفی بحبل اقتدارت تمسّك جسته از تو كرم قديمت را ميطلبد و عفو جديدت را سائل و آمل او را از دريای فضلت محروم منما و از كوثر زندگانی ابدی ممنوع مساز توئی قادر و توانا. ای پروردگار ذرّات عالم بر غنايت گواهند و بر فضلت مقرّ و معترف، آيا مثل تو غنی مثل منی فقير را محروم مينمايد؟ حاشا و كلّا . أشهد و يشهد كلّ الاشياء بأنّك أنت أكرم الأكرمين و أرحم الرّاحمين.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 644
الها معبودا ملكا ملك الملوكا
از تو ميطلبم تأييد فرمائی و توفيق عطا كنی تا به آنچه سزاوار ايّام توست عمل نمايم و قابل جود و كرم توست مشغول گردم . ای كريم غافلان را ببحر آگاهی راه نما و كنيزانت را بانوار اسمت منوّر فرما و باعمال طيّبه طاهره و اخلاق مرضيّه مؤيّد دار. لك الحمد و الثّناء و لك الفضل و العطاء. اين نمله فانيه را بسرادق عرفانت راه نمودی و در ظلّ خباء مجدت مأوی دادی . توئی بخشنده و توانا و دانا و بينا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 643
الها كريما يكتا خداوندا
جودت وجود را هستی بخشيد و موجود نمود . اين مظلومان را در ظلّ سدره عدلت مأوی ده و فقيران را ببحر غنايت راه نما . توئی مالك جود و سلطان عطا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 642
الها معبودا مقصودا محبوبا
وجهم بانوار وجهت متوجّه و قلبم بشطر عنايتت مقبل و از تو ميطلبم عطاء قديمت و بخشش جديدت را. توئی آن توانائی كه بيك كلمه آسمان و زمين را خلق نمودی و مظاهر قوّت و قدرت و عظمت و فضل و جود و كرمت قرار فرمودی تا صاحبان بصر آثار قدرت و عظمتت را در كلّ اشياء ملاحظه نمايند و بر بزرگيت گواهی دهند . ای خدا فقير را از باب غنايت محروم منما و از دريای بخششت منع مكن . توئی صاحب عطا و قادر و توانا و المهيمن علی الاسماء.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 641
بنام خداوند يكتا
الها كريما رحيما شهادت ميدهم به وحدانيّت و فردانيّت تو و باينكه از برای تو شبه و مثلی نبوده و نيست جودت عالم وجود را موجود فرمود و كرمت امم را باسم اعظم راه نمود . بعضی بوساوس خنّاس از دريای رحمتت محروم گشتند و برخی از تجلّيات آفتاب حقيقت منوّر شدند . ای كريم از تو آمرزش قديمت را ميطلبم و رحمت عميمت را ميجويم اين عبد را حفظ نما از شبهات نفوسيكه اعراض نموده‌اند و از دريای علمت ممنوعند . الهی الهی احفظ عبدك بجودك و كرمك من شرّ اعدائك الّذين نقضوا عهدك و ميثاقك. ای ربّ لا تمنعنی عن رحيقك المختوم ثمّ أيّدنی علی الاستقامة الكبری لئلّا تمنعنی عمائم عبادك عن التّقرّب اليك . انّك أنت المقتدر علی ما تشاء و فی قبضتك زمام من فی السّموات و الارضين.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 640
الها معبودا
ترا ذكر مينمايم و بحبل عنايتت متمسّك و بذيل رحمتت متشبّثم. از تو آمرزش قديمت را ميطلبم و فضل عميمت را ميجويم . أسألك بأنوارأنبيائك و رسلك أن تؤيّدنی علی ذكرك و ثنائك و العمل بما امرتنی به فی كتابك . انّك أنت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا أنت الغفور الكريم.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 639
الها معبودا مسجودا
شهادت ميدهد عبد تو به وحدانيّت تو و فردانيّت تو و از بدايع فضلت مسئلت مينمايد آنچه را كه سزاوار بخشش تو است و ظهور و بروزش از دفتر عالم محو نشود سحاب اوهام او را ستر ننمايد و غمام ظنون او را از اشراق باز ندارد. ای كريم هر صاحب بصر و سمعی بر كرمت شهادت داده و بر سبقت رحمتت گواه . عبادت را از دريای شناسائی محروم منما و از انوار وجه ظهور منع مفرما . توئی بخشنده و مهربان . لا اله الّا أنت العزيز المنّان.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 638
الها معبودا
از توام و بتو آمدم قلبم را بنور معرفتت منير فرما. توئی مقتدری كه قدرت عالم و امم از اقتدارت باز نداشت. از يك اشراق از نيّر كرمت درياهای كرم ظاهر و از يك تجلّی از نيّر جودت عالم وجود موجود . ای پروردگار آنچه لايق ايّامت نيست اخذ نما و آنچه قابل است عطا فرما. توئی آن بخشنده ئی كه بخششت محدود بحدود نه . عباد توئيم ترا ميجوئيم و از تو ميطلبيم . توئی فضّال و توئی بخشنده.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 637
( يا حسين بگو )
پروردگارا توئی پادشاهی كه امرت را جنود عالم منع ننمود و سطوت امم از اقتدارت باز نداشت. توئی آن كريمی كه عصيان اهل امكان ملكوت غفرانت را منع ننمود . رحمتت بمثابه غيث هاطل بر عاصی و مطيع نازل . ای رحيم بندگانت را از دريای بخششت منع منما و محروم مساز . توئی بخشنده و مهربان.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 636
پاكا پادشاها
هر آگاهی بر يكتائيت گواهی داده. توئی آن توانائی كه جودت وجود را موجود فرمود و خطای عباد عطايت را باز نداشت . ای كريم از مطلع نورت منوّر نما و از مشرق غنايت ثروت حقيقی بخش . توئی بخشنده و توانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 635
الها معبودا مقصودا كريما رحيما
جانها از تو و اقتدارها در قبضه قدرت تو . هر كه را بلند كنی از ملك بگذرد و بمقام (( و رفعناه مكاناً عليّاً )) رسد و هر كه را بيندازی از خاك پست تر بلكه هيچ از او بهتر . پروردگارا با تباه كاری و گناهكاری و عدم پرهيزكاری مقعد صدق ميطلبيم و لقای مليك مقتدر ميجوئيم. امر امر توست و حكم آن تو و عالم قدرت زير فرمان تو . هر چه كنی عدل صرفست بل فضل محض . يك تجلّی از تجلّيات اسم رحمانت رسم عصيانرا از جهان براندازد و محو نمايد و يك نسيم از نسائم يوم ظهورت عالم را بخلعت تازه مزيّن فرمايد. ای توانا ناتوانانرا توانائی بخش و مردگانرا زندگی عطا فرما شايد ترا بيابند و بدريای آگاهيت راه يابند و برامرت مستقيم مانند . اگر از لغات مختلفهء عالم عرف ثنای تو متضوّع شود همه محبوب جان و مقصود روان، چه تازی چه فارسی. اگر از آن محروم ماند قابل ذكر نه، چه الفاظ چه معانی . ای پروردگار از تو ميطلبيم كلّ را راه نمائی و هدايت فرمائی . توئی قادر و توانا و عالم و بينا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 634
الها معبودا كريما رحيما
توئی آن سلطانی كه سلاطين عالم نزد اسمی از اسمايت خاضع و خاشع. ای كريم كرمت عالم را احاطه نموده و رحمتت سبقت گرفته . ترا قسم ميدهم بكلمهء عليا و اقتدار قلم اعلی كه اين عبد را مؤيّد فرمائی بر آنچه لايق ايّام تواست . غريبی اراده وطن اعلی نموده و قاصدی قصد غايت قصوی كرده او را مدد فرما تا بر خدمتت قيام نمايد و بانتشار اوامر و احكامت مشغول گردد . ای كريم اين فقير را از بحر غنايت محروم منما و اين مسكين را در ظلّ رحمتت مقرّ ده كه شايد از نفحات وحی تازه شود و بحيات ابدی فائز گردد . توئی قادر و توانا و توئی عالم و دانا . لا اله الّا أنت العليّ الاعلی.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 633
الها معبودا ملكا مقصودا
بچه لسان ترا شكر نمايم؟ غافل بودم آگاهم فرمودی معرض بودم بر اقبال تأييد نمودی مرده بودم از آب حيات زندگی بخشيدی پژمرده بودم از كوثر بيان كه از قلم رحمن جاری شده تازگی عطا كردی . پروردگارا وجود كلّ از جودت موجود از بحر كرمت محروم مفرما و از دريای رحمتت منع مكن . در هر حال توفيق و تأييد ميطلبم و از سماء فضل بخشش قديمت را سائلم . توئی مالك عطا و سلطان ملكوت بقا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 632
الها معبودا مسجودا مقتدرا
شهادت ميدهم كه تو بوصف ممكنات معروف نشوی و باذكار موجودات موصوف نگردی ادراكات عالم و عقول امم بساحت قدست علی ما ينبغی راه نيابد و پی نبرد . آيا چه خطا اهل مدينه اسما را از افق اعلايت منع نمود و از تقرّب ببحر اعظمت محروم ساخت؟ يك حرف از كتابت امّ البيان و يك كلمه از آن موجد امكان . چه ناسپاسی از عبادت ظاهر كه كلّ را از شناسائيت باز داشتی؟ يك قطره از دريای رحمتت نار جحيم را بيفسرد و يك جذوه از نار محبّتت عالم را برافروزد . ای عليم اگر چه غافليم ولكن بكرمت متشبّث و اگر چه جاهليم ببحر علمت متوجّه. توئی آن جوادی كه كثرت خطا ترا از عطا باز ندارد و اعراض اهل عالم نعمتت را سدّ ننمايد . باب فضلت لازال مفتوح بوده شبنمی از دريای رحمتت كلّ را بطراز تقديس مزيّن فرمايد و رشحی از بحر جودت تمام وجود را بغنای حقيقی فائز نمايد. ای ستّار پرده بر مدار لازال ظهورات كرمت عالم را احاطه نموده و انوار اسم اعظمت بر كلّ تابيده . عبادت را از بدايع فضلت محروم منما و آگاهی بخش تا بر وحدانيّتت گواهی دهند و شناسائی ده تا بسويت بشتابند. رحمتت ممكنات را احاطه نموده و فضلت كلّ را اخذ كرده از امواج بحر بخششت بحور طلب و طمع ظاهر هر چه هستی توئی مادونت لايق ذكر نه الّا بالدّخول فی ظلّك و الورود فی بساطك . در هر حال آمرزش قديمت را ميطلبيم و فضل عميمت را ميجوئيم . اميد چنان كه نفسی را ازفضلت محروم نسازی و از طراز عدل و انصاف منع ننمائی . توئی سلطان كرم و مالك عطا و المهيمن علی من فی الأرض و السّماء.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 631
الها كريما رحيما
توئی آن سلطانی كه بيك كلمه‌ات وجود موجود گشت و توئی آن كريمی كه اعمال بندگان بخششت را منع ننمود و ظهورات جودت را باز نداشت . از تو سؤال مينمايم اين عبد را فائز فرمائی بآنچه سبب نجاتست در جميع عوالم تو. توئی مقتدر و توانا و توئی عالم و دانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 630
الها معبودا مسجودا
شهادت ميدهم به وحدانيّت تو و فردانيّت تو و بخششهای قديم و جديد تو . توئی آن كريمی كه امطار سحاب سماء رحمتت بر شريف و وضيع باريده و اشراقات انوار آفتاب بخششت بر عاصی و مطيع تابيده. ای رحيمی كه ساذج رحمت بابت را ساجد و جوهر عنايت كعبه امرت را طائف، از تو سؤال مينمائيم فضل قديمت را ميطلبيم و جود جديدت را ميجوئيم كه بر مظاهر وجود رحم فرمائی و از فيوضات ايّامت محروم نسازی . جميع محتاج و فقيرند و أنت الغنيّ الغالب القدير.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 629
بنام دوست
ای دوستان دريای جود در امواج و آفتاب كرم در اشراق . امروز روز ستايش است نه زمان آلايش. بگو ای دوستان روان را از آلايش دنيا پاك سازيد و بستايش دوست يكتا بپردازيد . روز زبان امروز است چه كه مخصوص ثنا خلق شده روز ديدار امروز است چه كه محبوب پديدار گشته . به پرهای محبّت رحمن پرواز نمائيد كه شايد بقرب معنوی فائز گرديد. ايدوستان از هجران محزون مباشيد روز شادی است وقت اندوه نه هر كه بمحبّت رحمن برخاست از ماست و هر كه بغير ما مشغول بگو ای اهل امكان طلعت رحمن ميفرمايد امروز روز گفتار نيست و هنگام انتظار نه . به بيّنات ربّانيّه كه از مشرق قلم احديّه مشرق و ظاهر شده رفتار نمائيد و عامل شويد . ای اهل ديار پروردگار دوست يكتا بی حجاب ظاهر و دست قدرت سبحانی از افق جيب يزدانی باهر . تا وقت باقی است بذكر باقی مشغول شويد و بوجه ايزدی توجّه نمائيد . سبيل توجّه را بقلب قرار فرموديم زيرا كه سبيل ظاهر ممنوع است . ايدوستان ارض معرفت رحمن خراب و ويران مشاهده شد لذا زارع بالغ و حكيم حاذق فرستاديم تا اعراق فاسده و گياههای لايسمنه را بتدابير كامله قطع نمايد و بامطار اوامر الهيّه آن ارض را تربيت فرمايد تا محلّ انبات نبات طيّبه و اشجار مثمره شود . اين است مقصود از ارسال رسل و انزال كتب. ای دوستان در صدد تربيت گمراهان و بيدانشان باشيد كه شايد نهالهای وجود انسانی بطراز ربيع رحمانی سر سبز و خرم شوند . به گوش پاك ندايم را بشنويد و به چشم پاك بافق وحيم توجّه نمائيد . بی ديده كسی كه از اين عطيّه محروم ماند و بی بصر نفسی كه مالك قدر را نشناخت.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 628
الها معبودا مقصودا
بكمال عجز و ابتهال از تو مسئلت مينمايم اين عبد را از شرّ ناعقين حفظ فرمائی و از ظلّ سدره منتهی و صرير قلم اعلی محروم نسازی. أشهد أنّ اليوم يومك و الامر أمرك. أسألك بصراطك المستقيم و نبأك العظيم أن تؤيّدنی علی ما يرفع به أمرك بين عبادك . انّك أنت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا أنت المهيمن القيّوم.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 627
بنام خداوند بيمانند
ای بندگان سزاوار آنكه دراين بهار جانفزا از باران نيسان يزدانی تازه و خرم شويد. خورشيد بزرگی پرتو افكنده و ابر بخشش سايه گسترده با بهره كسی كه خود را بی بهره نساخت و دوست را در اين جامه بشناخت . بگو ای مردمان چراغ يزدان روشن است آن را به بادهای نافرمانی خاموش ننمائيد . روز ستايش است بآسايش تن و آلايش جان مپردازيد . اهريمنان در كمينگاهان ايستاده‌اند آگاه باشيد و بروشنی نام خداوند يكتا خود را از تاريكيها آزاد نمائيد . دوست بين باشيد نه خود بين . بگو ای گمراهان پيك راستگو مژده داد كه دوست ميآيد اكنون آمد، چرا افسرده‌ايد؟ آن پاك پوشيده بی پرده آمد، چرا پژمرده‌ايد؟ آغاز و انجام، جنبش و آرام آشكار . امروز آغاز در انجام و جنبش در آرام نمودار. اين جنبش از گرمی گفتار پروردگار در آفرينش هويدا شده . هر كه اين گرمی يافت بكوی دوست شتافت و هر كه نيافت بيفسرد افسردنی كه هرگز بر نخاست . امروز مرد دانش كسی است كه آفرينش او را از بينش باز نداشت و گفتار او را از كردار دور ننمود . مرده كسی كه از اين باد جانبخش در اين بامداد دلكش بيدار نشد و بسته مردی كه گشاينده را نشناخت و در زندان آز سرگردان بماند. ای بندگان هر كه از اين چشمه چشيد بزندگی پاينده رسيد و هر كه ننوشيد از مردگان شمرده شد. بگو ای زشتكاران آز شما را از شنيدن آواز بی نياز دور نمود آز را بگذاريد تا راز كردگار بيابيد و او مانند آفتاب جهانتاب روشن و پديدار است. بگو ای نادانان گرفتاری ناگهان شما را از پی كوشش نمائيد تا بگذرد و بشما آسيب نرساند . اسم بزرگ خداوند كه ببزرگی آمده بشناسيد . اوست داننده و دارنده و نگهبان.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 626
الها معبودا
عبادت را از ثمره وجود محروم منما و از بحر جودت قسمت عطا فرما توئی مقتدری كه قوّت عالم قوّتت را ضعيف ننمود و شوكت امرای ارض ترا از مشيّتت باز نداشت. از تو ميطلبم فضل قديمت را و عنايت جديدت را. توئی فضّال و توئی غفّار و توئی بخشنده و توانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 625
بنام خداوند مهربان
ای مهربان دوستی از دوستان يادت نمود يادت نموديم . امروز آنچه ديده ميشود گواهی ميدهد و بندگان را بخداوند يكتا ميخواند. بگو امروز آفتاب بينائی از آسمان دانائی هويدا نيكوست كسيكه ديد و شناخت. آنچه از پيش گفته شد در اين روزگار پديدار. بگو ايدوستان خود را از دريای بخشش يزدانی دور منمائيد چه كه او بسيار نزديك آمده آنكه پنهان بود آمده و خوب آمده بر يك دستش آب زندگانی و بر دست ديگر فرمان آزادی. بگذاريد و بگيريد، بگذاريد آنچه در جهان ديده ميشود و بگيريد آنچه را كه دست بخشش می بخشد . آمده آنچه چشم روزگار مانند آن نديده، ای دوستان بشتابيد بشتابيد بشنويد بشنويد . كردار دستوران مردمانرا از كردگار دور نموده بجای نياز آز نمودار راه خداوند خدا را گم كرده‌اند گمراهند و خود را دارای راه ميدانند. پيشوايانرا گواه نموديم و آگاه كرديم تا در اين روز گواهی دهند و بندگانرا بپاك يزدان رسانند . بگو ای دستوران از خواب برخيزيد و از بيهوشی بهوش گرائيد آواز بی نياز را بگوش جان بشنويد و بآنچه سزاوار روز خداوند است رفتار نمائيد. امروز مهتر كسی است كه ديد و آگاه شد و كهتر كسيكه گفتار دانا را نيافت و دوست تازه را در جامه تازه نشناخت . دريای دانائی پديدار و آفتاب بينائی نمودار بشنويد ندای گوينده پاينده را و خود را از آنچه سزاوار نيست پاك و پاكيزه نمائيد تا شايسته بارگاه آفريدگار شويد. بگو امروز خداوند در انجمن سخن ميفرمايد نزديك شويد و گفتارش را بيابيد . گفتار پيك ديدار اوست شما را از تاريكی رهاند وبروشنائی رساند . نامت را شنيديم و در نامه يادت نموديم . اين ياد مانند نهاليست كه بدست بخشش كشتيم زود است كه با برگ و بار تازه بی اندازه پديدار شود . خداوند خدا چنين فرموده و راه نموده اوست توانا و بينا و اوست گوينده و دانا.
حضرت بهاالله
   
مناجات های فارسی حضرت بهاالله 624
بنام دوست يكتا
قلم اعلی اهل بها را بفيوضات رحمانيّه بشارت ميدهد و جميع را نصيحت ميفرمايد تا كلّ بنصح اللّه مالك اسماء بما اراده المحبوب فائز شوند. جدال و نزاع و فساد مردود بوده و هست بايد احبّای الهی بلحاظ محبّت در خلق نظر نمايند و بنصائح مشفقانه و اعمال طيّبه كلّ را بافق هدايت كشانند . بسا از نفوس كه خود را بحقّ نسبت داده‌اند و سبب تضييع امر اللّه شده اند اجتناب از چنين نفوس لازم. و بعضی از ناس كه بمقصود اصلی در ايّام الهی فائز نشده‌اند و رحيق معانی را از كأس بيان نياشاميده‌اند از اعمال غافلين و افعال مدّعين متوهّم شوند. چنانچه مشاهده شد بعضی از نفوس كه بسماء ايمان ارتقاء جستند بسبب اعمال و اقوال انفس كاذبه از أفق عزّ احديّه محتجب ماندند مع آنكه سالها اين فرد را شنيده‌اند: " گر جمله كائنات كافر گردند بر دامن كبرياش ننشيند گرد " بعضی از عباد آنچه از مدّعيان محبّت ملاحظه نمايند بحقّ نسبت ميدهند فبئس ماهم يعملون. در جميع اعصار اخيار و اشرار بوده و خواهند بود أن اعتبروا يا أولی الابصار . قلوب طاهره و ابصار منيره و نفوس زكيّه بايد در جميع احيان بافق امر ناظر باشند نه باعمال و اقوال مدّعيان و كاذبان . از حقّ جلّ جلاله مسئلت نمائيد جميعرا هدايت فرمايد و برضای مطلع آيات كه عين رضای اوست فائز فرمايد . انّه لهو المجيب المعطی الغفور الكريم . محض فضل و عنايت اين لوح از سماء مشيئت الهيّه نازل تا جميع احبّا بما اراد اللّه مطّلع شوند و از شرور نفوس امّاره احتراز نمايند هر متكلّمی را صادق ندانند و هر قائلی را از اهل سفينه حمرا نشمرند. انّه لهو المبيّن المتكلّم الصّادق المتعالی العزيز الامين.
حضرت بهاالله
   
نماز صغیر 623
*( و صلاة أخری حين زوال قرائت نمايد ) *
“أَشْهَدُ يا إِلهيْ بِأَنَّکَ خَلَقْتَنيْ لِعِرْفانِکَ وَ عِبادَتِکَ * أَشْهَدُ فی هذَا الْحيْنِ بِعَجْزيْ وَ قُوَّتِکَ وَ ضَعْفيْ وَ اقْتِدارِکَ وَ فَقْريْ وَ غَنائِکَ * لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ المُهَيْمِنُ القَيُّومُ.” “گواهی می دهم ای معبود من بدرستیکه تو خلق فرمودی مرا برای شناسائیت و بندگیت. گواهی می‌دهم در این هنگام به ناتوانی خودم و قوت تو و ضعف خود و اقتدار تو و فقر خود و بی نیازی تو. نیست معبودی جز توی مهیمن قیوم”
حضرت بهاالله
   
وضو 621
وَ مَنْ أَرادَ أََنْ يُصَلِّیَ لَهُ أن يَغْسِلَ يَدَيْهِ و فی حينِ لْغَسْلِ يَقُولَ:
“إِلهيْ قَوِّ يَديْ لِتَأْخُذَ کِتابَکَ بِاسْتِقامَةٍ لا تَمْنَعُها جُنُودُ الْعالَمِ ثُمَّ احْفَظْها عَنِ التَّصَرُّفِ فيما لَمْ يَدْخُلْ فی مِلْکِها * إِنَّکَ أَنْتَ الْمُقْتَدِرُ الْقَدِيْرُ.” و کسی که خواست اینکه نماز بگذارد بر اوست اینکه بشوید دو دستش را و در هنگام شستن بگوید: “خدای من قوت بده و قوی کن دست مرا تا بگیرد کتابت را با پایداری که باز ندارد آنها را لشکریان عالم، سپس حفظ فرما آن را از تصرف کردن در آنچه داخل نشده در مِلکِ آن {دست} بدرستیکه توئی مقتدر و قدیر.” وَ فی حينِ غَسْلِ الْوَجْهُ يَقُولَ: “أَيْ رَبِّ وَجَّهْتُ وَجْهيْ إِلَيْکَ * نَوِّرْهُ بِأَنْوارِ وَجْهِکَ ثُمَّ احْفَظْهُ عَنِ التَّوَجُّهِ إِلی غَيْرِکَ “ و در هنگام شستن صورت بگوید: “ای پروردگار من روی نمودم وجهم را بسوی تو. نورانی فرما آن را به نورهای وجهت سپس حفظ بفرما آن را از توجه بسوی غیر خودت.”
حضرت بهاالله
   
نماز کبیر 469
“هُوَ الْمُنْزِلُ الْغَفورُ الرَّحيم”
لِلْمُصَلِّی أَنْ يَقُومَ مُقْبِلاً إِلَی اللَّهِ وَ إِذا قامَ وَ اسْتَقَرَّ فی مَقامِهِ يَنْظُرَ إِلَی الْيَمينِ وَ الشِّمالِ کَمَنْ يَنْتَظِرُ رَحْمَةَ رَبِّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ثُمَّ يَقُولَ: “يا إِلهَ الأَسْمآءِ وَ فاطِرَ السَّماءِ أَسْئَلُکَ بِمَطالِعِ غَيْبِکَ الْعَلِيِّ الْأَبْهی بِأَنْ تَجْعَلَ صَلاتی ناراً لِتُحْرِقَ حُجُباتِيَ الَّتی مَنَعَتْنی عَنْ مُشاهَدَةِ جَمالِکَ وَ نُوراً يَدُلُّني إِلی بَحْرِ وِصالِکَ.” “اوست نازل کنندهِ غفورِ مهربان” بر نماز گذار است که بایستد در حالیکه روی می‌آورد بسوی خدا و زمانیکه ایستاد و قرار گرفت در جای خود بنگرد به طرف راست و چپ. مانند کسیکه انتظار می‌کشد رحمت پروردگارش را که رحمن رحیم است. سپس بر اوست که بگوید: “ای معبود اسمها و خالق آسمانها، از تو سوال می‌کنم به محلهای طلوع پنهانیت که شکوه‌مندترین و نورانی‌ترین است به اینکه قرار بفرمائی نمازم را آتشی تا بسوزاند پرده‌هایی که منع کرد مرا از دیدن جمال تو و نوری که مرا دلالت و راهنمائی می کند به دریای وصال تو.” ثُمَّ يَرْفَعَ يَدَيْهِ لِلْقُنُوتِ لِلَّهِ تَبارَکَ وَ تَعالی وَ يَقُولَ: “يا مَقْصُودَ الْعالَمِ وَ مَحْبُوبَ الْاُمَمِ تَرانی مُقْبِلاً إِلَيْکَ مُنْقَطِعاً عَمَّا سِواکَ مُتَمَسِّکاً بِحَبْلِکَ الَّذي بِحَرَکَتِهِ تَحَرَّکَتِ الْمُمْکِناتُ * أَيْ رَبِّ أَنَا عَبْدُکَ وَ ابْنُ عَبْدِکَ * أَکُونُ حاضِراً قائِماً بَيْنَ أَياديْ مَشِيَّتِکَ وَ إِرادَتِکَ وَ ما أُرِيْدُ إِلَّا رِضَائَکَ * أَسْاَلُکَ بِبَحْرِ رَحْمَتِکَ وَ شَمْسِ فَضْلِکَ بِأَنْ تَفْعَلَ بِعَبْدِکَ ما تُحِبُّ وَ تَرْضی * وَ عِزَّتِکَ الْمُقَدَّسَةِ عَنِ الذِّکْرِ وَ الثَّناءِ کُلُّ ما يَظْهَرُ مِنْ عِنْدِکَ هُوَ مَقْصُودُ قَلْبی وَ مَحْبُوبُ فُؤآديْ * إِلهي إِلهي لا تَنْظُرْ إِلی آمالی وَ أَعْمالیْ بَلْ إِلی إِرادَتِکَ الَّتيْ أَحاطَتِ السَّمَواتِ وَ الْأَرْضَ * وَ اسْمِکَ الْأَعْظَمِ يا مالِکَ الْأُمَمِ ما أَرَدْتُ إِلَّا ما أَرَدْتَهُ وَ لا أُحِبُّ إِلَّا ماتُحِبُّ *” سپس بالا ببرد دو دستش را از برای قنوت برای خداوند تبارک و تعالی و بگوید: “ای مقصود عالم و محبوب امتها می‌بینی مرا در حال اقبال بسوی تو در حال انقطاع از آنچه جز تو است در حال تمسک به ریسمان تو که بحرکتِ آن بحرکت آمد ممکنات. ای پروردگار من، من بنده‌ی توام و زاده‌ی بنده تو. می‌باشم حاضر ایستاده بین دستهای مشیت و اراده تو و نمی‌خواهم مگر رضای تو را. از تو سوال می‌نمایم به دریای رحمتت و آفتاب فضلت به اینکه عمل بفرمائی برای بنده ات آنچه دوست داری و راضی میباشی و به بزرگواریت که مقدس است از ذکر و ثناء هر آنچه ظاهر میشود از نزد تو مقصود قلب من است و دوست داشته فواد و قلب من. معبود من، معبود من نظر مفرما به آرزوهای من و عملهای من بلکه به اراده و خواست خودت که احاطه فرمود آسمانها و زمین را و به اسم اعظمت ای مالک اُمتها. نمی‌خواهم مگر آنچه تو می‌خواهی آن‌ را و دوست ندارم مگر آنچه را که تو دوست داری.” ثُمَّ يَسْجُدَ وَ يَقُولَ: “سُبْحانَکَ مِنْ أَنْ تُوْصَفَ بِوَصْفِ ما سِواکَ أَوْ تُعْرَفَ بِعِرْفانِ دُوْنِکَ. ” سپس به سجده رود و بگوید: “پاک و مقدسی تو از اینکه وصف کرده شوی به وصف و تعریف آنچه که جز خودت باشد یا شناخته بشوی با عرفان و شناسائی غیر خودت” ثُمَّ يَقُومَ وَ يَقُولَ: “أَيْ رَبِّ فَاجْعَلْ صَلاتی کَوْثَرَ الْحَيَوانِ لِيَبْقی بِهِ ذاتی بِدَوامِ سَلْطَنَتِکَ وَ يَذْکُرَکَ فی کُلِّ عالَمٍ مِنْ عَوالِمِکَ.” سپس بایستد و بگوید: “ای پروردگار من پس قرار بفرما نمازم را چشمه‌ی آب حیات و زندگانی تا باقی بماند بدان وسیله ذات و وجود من به دوام سلطنت خودت و تا ذکر کند تو را در هر عالمی از عالمهایت.” ثُمَّ يَرْفَعَ يَدَيْهِ لِلْقُنُوتِ مَرَّةً أُخْری وَ يَقُولَ: “يا مَنْ فی فِراقِکَ ذابَتِ الْقُلُوبُ وَ الْأَکْبادُ وَ بِنارِ حُبِّکَ اشْتَعَلَ مَنْ فِی الْبِلادِ أَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذي بِهِ سَخَّرْتَ الْآفاقَ بِأَنْ لا تَمْنَعَنيْ عَمّا عِنْدَکَ يا مالِکَ الِّرقابِ * أَيْ رَبِّ تَرَی الْغَريْبَ سَرُعَ إِلی وَطَنِهِ الْأَعْلی ظِلِّ قِبابِ عَظَمَتِکَ وَ جِوارِ رَحْمَتِکَ وَ العاصِيَ قَصَدَ بَحْرَ غُفْرانِکَ وَ الذَّليلَ بِساطَ عِزِّکَ وَ الْفَقيْرَ أُفُقَ غَنائِکَ * لَکَ الْأَمْرُ فِيما تَشاءُ * أَشْهَدُ أَنَّکَ أَنْتَ الْمَحْمُوْدُ فی فِعْلِکَ وَ الْمُطاعُ فی حُکْمِکَ وَ المْخْتارُ فی أَمْرِکَ.” سپس بالا ببرد دو دستش را از برای قنوت بار دیگر و بگوید: ” ای کسي که در دوری تو ذوب شد و گداخت دلها و جگرها و به آتش دوستی و حب تو به شعله در‌آمدند کسانیکه در شهرها هستند از تو سوال می‌نمایم به اسمت که بوسیله‌ی آن به زير فرمان آوردی دنیا را با اینکه باز نداری مرا از آنچه نزد تو است ای مالک بندگان. ای پروردگار من می‌بینی این غریب را که سرعت گرفت به سوی وطن اعلای خود که سایه خیمه‌های بزرگواری تو و جوار رحمتت می باشد این گنهکار را که قصد دریای غفران و آمرزش تو را نموده و این ذلیل و خوار را که بساط بزرگواری تو را خواسته این فقیر را که افق بی نیازی تو را خواسته. امر از آن توست در آنچه بخواهی گواهی می دهم بدرستی که تو محمودی در فعلت و مورد اطاعت در حکمت و صاحب اختیار در امر خودت.” ثُمَّ يَرْفَعَ يَدَيْهِ وَ يُکَبِّرَ ثَلاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ يَنْحَنِیَ لِلْرُکُوْعِ لِلَّهِ تَبارَکَ وَ تَعالی وَ يَقُولَ: “يا إِلهيْ تَری رُوْحيْ مُهْتَزّاً فی جَوارِحيْ وَ أَرْکانی شَوْقاً لِعِبادَتِکَ وَ شَغَفاً لِذِکْرِکَ وَ ثَنائِکَ وَ يَشْهَدُ بِما شَهِدَ بِهِ لِسانُ أَمْرِکَ فی مَلَکُوتِ بَيانِکَ وَ جَبَرُوْتِ عِلْمِکَ * أَيْ رَبِّ أُحِبُّ أَنْ أَسْئَلَکَ فی هذَا الْمَقامِ کُلَّ ما عِنْدَکَ لِإِثْباتِ فَقْريْ وَ إِعْلاءِ عَطائِکَ وَ غَنائِکَ وَ إِظْهارِ عَجْزيْ وَ إِبْرازِ قُدْرَتِکَ وَ اقْتِدارِکَ.” سپس بالا برد دو دستش را و تکبیر (الله ابهی) بگوید سه مرتبه، سپس خم شود برای رکوع از برای خداوند تبارک و تعالی و بگوید: “ای معبود من می بینی روح مرا در حالیکه به اهتزاز در آمده در اعضاء و ارکان من در حال شوق از برای بندگی تو و در حدِ اعلای شوق و محبت از برای ذکر تو و ثنایت و گواهي می‌دهد به آنچه گواهی داد به آن لسان امر تو در ملکوت بیان تو و جبروت علم تو ای پروردگار من. دوست دارم اینکه از تو سوال ‌کنم در این مقام از هر آنچه نزد تو است براي ثابت کردن فقر و نداری خودم و بالا بردن عطا و غنا و بی نیازی تو و ظاهر کردن عجز خودم و آشکار کردن قدرت و اقتدار تو.” ثُمَّ يَقُومَ وَ يَرْفَعَ يَدَيهِ لِلْقُنُوتِ مَرَّةً بَعْدَ أُخْری وَ يَقُولَ: “لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْعَزِيْزُ الْوَهّابُ * لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْحاکِمُ فی المَبْدَءِ وَ الْمَآبِ * إِلهي إِلهي عَفْوُکَ شَجَّعَني وَ رَحْمَتُکَ قَوَّتْنی وَ نِداوُکَ أَيْقَظَني وَ فَضْلُکَ أَقامَني وَ هَدانی إِلَيْکَ وَ إِلَّا ما لي وَ شَأْنی لِأَ قُوْمَ لَدی بابِ مَدْيَنِ قُرْبِکَ أَوْ أَتَوَجَّهَ إِلَی الْأَنْوارِ الْمُشْرِقَةِ مِنْ أُفُقِ سَماءِ إِرادَتِکَ * أَيْ رَبِّ تَرَی الْمِسْکينَ يَقْرَعُ بابَ فَضْلِکَ وَ الْفانِيَ يُرِيْدُ کَوْثَرَ الْبَقاءِ مِنْ أَياديْ جُوْدِکَ * لَکَ الْأَمْرُ فی کُلِّ الْأَحْوالِ يا مَوْلَی الْأَسْماءِ وَ لِيَ التَّسْليْمُ وَ الرِّضاءُ يا فاطِرَ السَّماءِ.” سپس بایستد و بالا برد دو دستش را برای قنوت دیگری و بگوید: “نیست معبودي جز توی عزیز وهاب. نیست معبودی مگر توی حکم کننده در ابتدا و انتها. معبودِ من معبودِ من عفو تو مرا شجاع کرد و رحمت تو قوت بخشید مرا ندایت مرا بیدار کرد و فضلت بر پا داشت مرا و راهنمائیم فرمود بسوی تو و گرنه مرا و شأن مرا چه تا بایستد نزد در شهر قرب و نزدیکی تو یا روی آورد به طرف نورهای تابان از کرانه آسمان و مقام ارجمند اراده‌ی تو. ای پروردگار من می‌بینی این بیچاره را که می‌کوبد در فضلت را و این فانی را که می‌خواهد چشمه‌ی بقاء را از دستهای جودت برای تو است امر در همه‌ی احوال ای آقای اسم ها و برای من است تسلیم و رضا ای خالق آسمان .” ثُمَّ يَرْفَعَ يَدَيْهِ ثَلاثَ مَرَّاتٍ وَ يَقُولَ: “اللَّهُ أَعْظَمُ مِنْ کُلِّ عَظيمٍ” سپس بالا برد دو دستش را سه بار و بگوید: “خداوند بزرگتر است از هر بزرگی.” ثُمَّ يَسْجُدَ وَ يَقُولَ: “سُبْحانَکَ مِنْ أَنْ تَصْعَدَ إِلی سَماءِ قُرْبِکَ أَذْکارُ الْمُقَرَّبيْنَ أَوْ أَنْ تَصِلَ إِلی فِناءِ بابِکَ طُيُورُ أَفْئِدَةِ الْمُخْلِصيْنَ * أَشْهَدُ أَنَّکَ کُنْتَ مُقَدَّساً عَنِ الصِّفاتِ وَ مُنَزَّهاً عَنِ الْأَسْماءِ * لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْعَلِيُّ الْأَبْهی.” سپس به سجده رود و بگوید: “پاک و مقدسی از اینکه بالا برود به آسمان قرب و نزدیکی تو ذکرهای مقربین یا اینکه وصل شود و برسد به آستانه‌ی در تو پرندگان دلهای مخلصین. گواهی می‌دهم بدرستیکه تو مقدسی از صفات و منزهی از اسمها. نیست معبودی جز تو که بلند‌مرتبه‌ترین و پر جلال‌ترین و نورانی‌ترین می‌باشی.” ثُمَّ يَقْعُدَ وَ يَقُولَ: “أَشْهَدُ بِما شَهِدَتِ الْأَشْياءُ وَ الْمَلَأُ الْأَعْلی وَ الْجَنَّةُ الْعُلْيا وَ عَنْ وَرائِها لِسانُ الْعَظَمَةِ مِنَ الْأُفُقِ الْأَبْهی أَنَّکَ أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ وَ الَّذی ظَهَرَ إِنَّهُ هُوَ الْسِّرُّ الْمَکْنُونُ وَ الرَّمْزُ الْمَخْزُونُ الَّذي بِهِ اقْتَرَنَ الْکافُ بِرُکْنِهِ النُّونِ * أَشْهَدُ أَنَّهُ هُوَ الْمَسْطُورُ مِنَ القَلَمِ الْأَعْلی وَ الْمَذْکُورُ فی کُتُبِ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ وَ الثَّری.” سپس بنشیند و بگوید: “گواهی می‌دهم به آنچه گواهی دادند اشیاء و گروه عالم بالا و جنت علیا و از وراء و پشت سر آنها لسان عظمت و بزرگواری از اُفُق ابهی بدرستیکه تو خدائی هستی که نیست معبودی جز تو و کسیکه ظاهر شد بدرستیکه اوست سر مکنون و رمز مخزون که به او قرین شد کاف به رکنش نون (کُن یعنی خلق شو) گواهی می‌دهم بدرستیکه اوست نوشته شده از قلم اعلی و ذکر شده در کتابهای خداوندِ پروردگار عرش و زمین.” ثُمَّ يَقُومُ مُسْتَقِيماً وَ يَقُولُ : “يا إِلهَ الْوُجُودِ وَ مالِکَ الْغَيْبِ وَ الْشُّهُودِ تَری عَبَراتِی وَ زَفَراتِی وَ تَسْمَعُ ضَجِيْجِيْ وَ صَرِيْخِيْ وَ حَنِيْنَ فُؤادِيْ وَ عِزَّتِکَ اجْتِراحاتِی أَبْعَدَتْنِيْ عَنِ التَّقَرُّبِ إِلَيْکَ وَ جَريْراتِی مَنَعَتْنِی عَنِ الْوُرُودِ فِی ساحَةِ قُدْسِکَ، أَيْ رَبِّ حُبُّکَ أَضْنانِی وَ هَجْرُکَ أَهْلَکَنِيْ وَ بُعْدُکَ أَحْرَقَنِی أَسْئَلُکَ بِمَوْطِئِ قَدَمَيْکَ فِی هذا الْبَيْداءِ وَ بِلَبَّيْکَ لَبَّيْکَ أَصْفيائِکَ فِی هذا الْفَضاءِ وَ بِنَفَحاتِ وَحْيِکَ وَ نَسَماتِ فَجْرِ ظُهُورِکَ بِأَنْ تُقَدِّرَ لِيْ زِيارَةَ جَمالِکَ وَ الْعَمَلَ بِما فِی کِتابِکَ . ” سپس بایستد و بگوید: “ای اله وجود و مالک پنهانی و آشكارا، می‌بینی اَشکهای مرا و آههای مرا و می‌شنوی صدای گریه‌ی مرا و فریاد مرا و ناله‌ی دل مرا و به بزرگواریت که گناهانِ من دور کرد مرا از نزدیک شدن به تو و خطاهایم باز داشت مرا از وارد شدن در فضای قدس تو. ای پروردگار من حب و دوستی تو مرا قوت بخشید و دوری تو و هجران تو مرا هلاک نمود و دور بودن از تو مرا سوزانید از تو سوال می‌نمایم به قدمگاهت در این بیابان و به لبَیک لبَیک گفتن برگزیدگانت در این فضا و ساحت و به نفحات (بو‌های خوش) وحی تو و نسیمهای فجرِ ظهورت باینکه مقدر بفرمائی برایم زیارت جمالت را و عمل به آنچه در کتابت هست.” ثُمَّ يُکَبِّرَ ثَلاثَ مَرَّاتٍ وَ يَرْکَعَ وَ يَقُولَ: “لَکَ الْحَمْدُ يا إِلهي بِما أَيَّدْتَني عَلی ذِکْرِکَ وَ ثَنائِکَ وَ عَرَّفْتَني مَشْرِقَ آياتِکَ وَ جَعَلْتَنی خاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِکَ وَ خاشِعاً لِأُلُوهِيَّتِکَ وَ مُعْتَرِفاً بِما نَطَقَ بِهِ لِسانُ عَظَمَتِکَ.” سپس سه بار تکبیر (الله ابهی) بگوید و در رکوع بگوید: “برای تو است حمد و ستایش ای معبود من بدان‌سبب که تائیدم فرمودی بر ذکر خودت و ثنای خودت و شناسانیدی به من محل تابش آیاتت را و مرا قرار فرمودی خاضع از برای پروردگاریت و خاشع از برای خداوندیت و معترف به آنچه نطق فرمود بدان زبان عظمت و بزرگواری تو.” ثُمَّ يَقُومَ وَ يَقُولَ: “إِلهي إِلهي عِصْيانِي أَنْقَضَ ظَهْري وَ غَفْلَتي أَهْلَکَتْني * کُلَّما أَتَفَکَّرُ فی سُوْءِ عَمَليْ وَ حُسْنِ عَمَلِکَ يَذُوبُ کَبِدي وَ يَغْلِي الدَّمُ فی عُرُوقي * وَ جَمالِکَ يا مَقْصُودَ الْعالَمِ إِنَّ الْوَجْهَ يَسْتَحْيی أَنْ يَتَوَجَّهَ إِلَيْکَ وَ أَيادِيَ الرَّجاءِ تَخْجَلُ أَنْ تَرْتَفِعَ إِلی سَماءِ کَرَمِکَ * تَری يا إِلهی عَبَراتی تَمْنَعُني عَنِ الذِّکْرِ وَ الثَّنآءِ يا رَبَّ الْعَرْشِ وَ الثَّری * أَسْئَلُکَ بِآياتِ مَلَکُوتِکَ وَ أَسْرارِ جَبَرُوتِکَ بِأَنْ تَعْمَلَ بِأَوْليائِکَ ما يَنْبَغيْ لِجُودِکَ يا مالِکَ الْوُجُودِ وَ يَليْقُ لِفَضْلِکَ يا سُلْطانَ الْغَيْبِ وَ الشُّهُودِ.” سپس بایستد و بگوید: “خدای من خدای من گناه من شکست پشت مرا و غفلت من مرا هلاک کرد هر هنگام می اندیشم در بدی عملم و نیکی عمل تو می‌گدازد جگرم و به جوشش در می‌آید خون در رگهایم و به جمالت ای مقصود عالم بدرستی رویم حیا می‌کند و خجالت می‌کشد باینکه رو به سوی تو نماید و دستهای آرزو خجالت می‌کشد از اینکه بالا برود به آسمان کرم تو می‌بینی ای معبود من اشكهاي مرا که مرا باز می‌دارد از ذکر و ثنا، ای پروردگار عرش و زمین سوال می‌کنم از تو به آیات ملکوتت و اسرار جبروتت باینکه عمل بفرمائی نسبت به دوستانت آنچه سزاوار بخشش تو است ای صاحب وجود و هستی و لایق فضل تو است ای سلطان غیب و آشكارا.” ****************** ثُمَّ يُکَبِّرَ ثَلاثَ مَرَّاتٍ وَ يَسْجُدَ وَ يَقُولَ: “لَکَ الْحَمْدُ يا إِلهَنا بِما أَنْزَلْتَ لَنا ما يُقَرِّبُنا إِلَيْکَ وَ يَرْزُقُنا کُلَّ خَيْرٍ أَنْزَلْتَهُ فی کُتُبِکَ وَ زُبُرِکَ * أَيْ رَبِّ نَسْئَلُکَ بِأَنْ تَحْفَظَنا مِنْ جُنُودِ الظُّنُونِ وَ الْأُوْهامِ * إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيزُ العَلَّامُ.” سپس سه بار الله ابهی بگوید و سجده رود و بگوید: “حمد و ستایش تو را سزاست ای معبود ما بدان‌سبب که فرو‌فرستادی برایمان آنچه را که ما را نزدیک کند به سویت و هر خیری که مرزوق دارد ما را فرو‌فرستادی در کتابهایت و نوشتجاتت ای پروردگار من از تو سوال می‌نمایم به اینکه حفظ بفرمائی ما را از لشکریان خیالات و اوهام بدرستی که توئی پروردگار بی نهایت دانا. ” ثُمَّ يَرْفَعَ رَأْسَهُ يَقْعُدَ وَ يَقُولَ: “أَشْهَدُ يا إِلهي بِمَا شَهِدَ بِهِ أَصْفِياوُکَ وَ اعْتَرَفَ بِمَا اعْتَرِفَ بِهِ أهْلُ الْفِرْدَوْسِ الْأَعْلی وَ الَّذينَ طَافُوا عَرْشَکَ الْعَظيمَ * اَلْمُلْکُ وَ الْمَلَکُوتُ لَکَ يا إِلهَ الْعالَمينَ.” سپس بالا برد سرش را و بنشیند و بگوید: “گواهی می‌دهم ای معبود من به آنچه شهادت دادند به آن برگزیدگان تو و اعتراف می کنم به آنچه اعتراف کردند به آن ساکنین بهشت برین و آنانیکه طواف کردند به دور عرش عظیم تو. مُلک و ملکوت از آن تو است ای معبود عالمها.”
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 173
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
اكتُبْ كُلَّ ما أَلْقَيْنَاكَ مِنْ مِدادِ النُّورِ عَلَى لَوْحِ الرُّوحِ. وَإِنْ لَنْ تَقْدِرَ عَلَى ذلِكَ فاجْعَلِ المِدادَ مِنْ جَوْهَرِ الفُؤادِ، وَإِنْ لَنْ تَسْتَطِيعَ فَاكْتُبْ مِنَ المِدَادِ الأَحْمَرِ الَّذِي سُفِكَ فِي سَبيلي؛ إِنَّهُ أَحْلَى عِنْدِي مِنْ كُلِّ شَيْءٍ، لِيَثْبُتَ نُورُهُ إِلَى الأَبَدِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 172
يَا ابْنَ مَنْ قامَ فِي مَلَكُوتِ نَفْسِهِ
اعْلَمْ بِأَنِّي قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ رَوائِحَ الْقُدْسِ كُلَّها، وَأَتْمَمْتُ الْقَوْلَ عَلَيْكَ وَأَكْمَلْتُ النِّعْمَةَ بِكَ وَرَضِيتُ لَكَ ما رَضِيتُ لِنَفْسِي، فَارْضَ عَنِّي ثُمَّ اشْكُرْ لِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 171
يَا أَبْناءَ الرُّوحِ
أَنْتُمْ خَزائِني، لأَِنَّ فِيكُم كَنَزْتُ لآلِئَ أَسْرارِي وَجَوَاهِرَ عِلْمِي، فَاحْفَظُوها لِئَلاَّ يَطَّلِعَ عَلَيْهَا أَغْيارُ عِبادِي وَأَشْرارُ خَلْقِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 170
يَا أَبْناءَ الإِنْسانِ
هَلْ عَرَفْتُمْ لِمَ خَلَقْناكُمْ مِنْ تُرابٍ واحِدٍ؛ لِئَلاَّ يَفْتَخِرَ أَحَدٌ عَلى أَحَدٍ. وَتَفَكَّرُوا فِي كُلِّ حِينٍ فِي خَلْقِ أَنْفُسِكُم؛ إِذاً يَنْبَغِي كَما خَلَقْناكُم مِنْ شَيْءٍ واحِدٍ أَنْ تَكُونُوا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ، بِحَيْثُ تَمْشُونَ عَلى رِجْلٍ واحِدَةٍ، وَتَأْكُلُونَ مِنْ فَمٍ واحِدٍ، وَتَسْكُنُونَ فِي أَرْضٍ واحِدَةٍ؛ حَتَّى تَظْهَرَ مِنْ كَيْنُوناتِكُمْ وَأَعْمالِكُمْ وَأَفْعالِكُمْ آياتُ التَّوْحِيدِ وَجَواهِرُ التَّجْرِيدِ. هذا نُصْحِي عَلَيْكُم يا مَلأَ الأَنْوارِ، فَانْتَصِحُوا مِنْهُ لِتَجِدُوا ثَمَراتِ القُدْسِ مِنْ شَجَرِ عِزٍّ مَنيعٍ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 169
يَا ابْنَ الْجَمالِ
وَرُوحِي وَعِنايَتِي ثُمَّ رَحْمَتِي وَجَمالِي، كُلُّ ما نَزَّلْتُ عَلَيْكَ مِنْ لِسانِ الْقُدْرَةِ وَكَتَبْتُهُ بِقَلَمِ القُوَّةِ قَدْ نَزَّلْناهُ عَلى قَدْرِكَ وَلَحْنِكَ لا عَلى شَأْنِي وَلَحْني.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 168
يَا ابْناءَ الْهُوِيَّةِ فِي الْغَيْبِ
سَتُمْنَعُونَ عَنْ حُبِّي وَتَضْطَرِبُ النُّفُوسُ مِنْ ذِكْرِي؛ لأَِنَّ الْعُقُولَ لَنْ تَطيقَنِي وَالْقُلُوبَ لَنْ تَسَعَني.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 167
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
عَظَمَتِي عَطِيَّتِي إِلَيْكَ، وَكِبْرِيائِي رَحْمَتِي عَلَيْكَ، وَما يَنْبَغِي لِنَفْسِي لا يُدْرِكُهُ أَحَدٌ وَلَنْ تُحْصِيَهُ نَفْسٌ؛ قَدْ أَخْزَنْتُهُ فِي خَزائِنِ سِرِّي وَكَنائِزِ أَمْرِي تَلَطُّفاً لِعِبادِي وَتَرَحُّماً لِخَلْقِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 166
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَزَلِيَّتي إِبْداعِي أَبْدَعْتُها لَكَ، فَاجْعَلْها رِداءً لِهَيْكَلِكَ. وَأَحَدِيَّتي إِحْداثي اخْتَرَعْتُها لأَِجْلِكَ، فَاجْعَلْها قَمِيصَ نَفْسِكَ لِتَكُونَ مَشْرِقَ قَيُّومِيَّتِي إِلى الأَبَدِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 165
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَشْرَقْتُ عَلَيْكَ النُّورَ مِنْ أُفُقِ الطُّورِ، وَنَفَخْتَ رُوحَ السَّناءِ في سِيناءِ قَلْبِكَ؛ فَأَفْرِغْ نَفْسَكَ عَنِ الحُجُباتِ وَالظُّنُوناتِ، ثُمَّ ادْخُلْ عَلَى البِساطِ لِتَكُونَ قابِلاً لِلْبَقاءِ وَلائِقاً لِلِّقاءِ، كَيْ لا يَأْخُذَكَ مَوْتٌ وَلا نَصْبٌ وَلا لَغُوبٌ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 164
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
قَدْ مَضى عَلَيْكَ أَيَّامٌ، وَاشْتَغَلْتَ فِيها بِمَا تَهْوى بِهِ نَفْسُكَ مِنَ الظُّنُونِ وَالأَوْهَامِ. إِلى مَتى تَكُونُ راقِداً عَلَى بِساطِكَ. ارْفَعْ رَأْسَكَ عَنِ النَّوْمِ؛ إِنَّ الشَّمْسَ ارْتَفَعَتْ فِي وَسَطِ الزَّوالِ، لَعَلَّ تُشْرِقُ عَلَيْكَ بِأَنْوارِ الْجَمالِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 163
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
اصْعَدْ إِلى سَمائِي لِكَيْ تَرى وِصالِي؛ لِتَشْرَبَ مِنْ زُلالِ خَمْرٍ لا مِثالَ وَكُؤُبِ مَجْدٍ لا زَوالَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 162
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِي لأَِرْفَعَ رَأْسي عَنْ جَيْبِكَ مُشْرِقاً مُضِيئاً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 161
يَا ابْنَ الوُجُود ِ
فُؤادُكَ مَنْزِلِي قَدِّسْهُ لِنُزُولِي، وَرُوحُكَ مَنْظَرِي طَهِّرْها لِظُهُوري.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 160
يَا ابْنَ البَشَرِ
هَيْكَلُ الْوُجُودِ عَرْشي، نَظِّفْهُ عَنْ كُلِّ شَيْءٍ لاِسْتِوائِي بِهِ وَاسْتِقْرارِي عَلَيْهِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 159
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَنْفِقْ مالِي عَلى فُقَرائِي لِتُنْفِقَ فِي السَّمآءِ مِنْ كُنُوزِ عِزِّ لا تَفْنى وَخَزائِنِ مَجْدٍ لا تَبْلى؛ وَلكِنْ وَعَمْري إِنْفاقَ الرُّوحِ أَجْمَلُ لَوْ تُشاهِدْ بِعَيْني.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 158
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَنْتَ تُريدُ الذَّهَبَ وَأَنا أُريدُ تَنْزيهَكَ عَنْهُ، وَأَنْتَ عَرَفْتَ غَنَاءَ نَفْسِكَ فِيهِ، وَأَنَا عَرَفْتُ الْغَناءَ فِي تَقْدِيسِكَ عَنْهُ. وَعَمْري هَذا عِلْمِي وَذلِكَ ظَنُّكَ؛ كَيْفَ يَجْتَمِعُ أَمْرِي مَعَ أَمْرِكَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 157
يَا ابْنَ الوُجُودِ
لا تَشْتَغِل بِالدُّنْيا؛ لأَِنَّ بِالنَّارِ نَمْتَحِنُ الذَّهَبَ، وَبِالذَّهَبِ نَمْتَحِنُ العِبادَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 156
يَا ابْنَ الوُجُودِ
إِنْ تُحِبَّ هذِهِ الدَّوْلَةَ الباقِيَةَ الأَبَدِيَّةَ وَهذِهِ الْحَياةَ الْقِدَمِيَّةَ الأَزَلِيَّةَ، فَاتْرُكْ هذِهِ الدَّوْلَةَ الْفانِيَةَ الزَّائِلَةَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 155
يَا ابْنَ الوُجُودِ
إِنْ يَمَسَّكَ الفَقْرُ لا تَحْزَنْ، لأَِنَّ سُلْطانَ الغِنى يَنْزِلُ عَلَيْكَ فِي مَدَى الأَيَّامِ. وَمِنَ الذِّلَّةِ لا تَخَفْ، لأَِنَّ الْعِزَّةَ تُصِيبُكَ فِي مَدَى الزَّمانِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 154
يَا ابْنَ البَشَرِ
إِنْ أَصَابَتْكَ نِعْمَةٌ لا تَفْرَحْ بِها، وَإِنْ تَمَسَّكَ ذِلَّةٌ لا تَحْزَنْ مِنْهَا، لأَنَّ كِلْتَيْهِما تَزُولانِ فِي حِين وَتَبِيدانِ فِي وَقْتٍ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 153
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
بَلاَئِي عِنايَتي، ظاهِرُهُ نارٌ وَنِقْمَةٌ وَباطِنُهُ نُورٌ وَرَحْمَةٌ. فاسْتَبِقْ إِلَيْهِ لِتَكُونَ نُوراً أَزَلِيّاً وَرُوحاً قِدَمِيّاً، وَهُوَ أَمْري فَاعْرِفْهُ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 152
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
إِنْ لا يُصيبُكَ البَلاءُ فِي سَبِيْلِي كَيْفَ تَسْلُكُ سُبُلَ الرَّاضِينَ فِي رِضائِي، وَإِنْ لا تَمَسُّكَ المَشَقَّةُ شَوْقاً لِلِقائِي كَيْفَ يُصِيبُكَ النُّورُ حُبّاً لِجَمالِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 151
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
الْمُحِبُّ الصَّادِقُ يَرْجُو الْبَلاءَ كَرَجاءِ الْعاصِي إِلَى الْمَغْفِرَةِ وَالمُذْنِبِ إِلَى الرَّحْمَةِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 150
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لِكُلِّ شَيْءٍ عَلامَةٌ؛ وَعَلامَةُ الْحُبِّ الصَّبْرُ فِي قَضَائِي وَالاصْطِبارُ فِي بَلائِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 149
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
وَجَمالِي تَخَضُّبُ شَعْرِكَ مِنْ دَمِكَ لَكانَ أَكْبَرَ عِنْدي عَنْ خَلْقِ الكَوْنَيْنِ وَضِياءِ الثَّقَلَيْنِ، فَاجْهَد فِيهِ يا عَبْدُ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 148
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
فَكِّرْ فِي أَمْرِكَ وَتَدَبَّرْ فِي فِعْلِكَ. أَتُحِبُّ أَنْ تَمُوتَ عَلَى الْفِراشِ أَوْ تُسْتَشْهَدَ فِي سَبِيلِي عَلَى التُّرابِ، وَتَكُونَ مَطْلِعَ أَمْرِي وَمَظْهَرَ نُوري فِي أَعْلَى الْفِرْدَوْسِ، فَأَنْصِفْ يا عَبْدُ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 147
يَا ابْنَ الوُجُودِ
اسْتَشْهِدْ فِي سَبِيلي رَاضِياً عَنّي وَشاكِراً لِقَضائِي، لِتَسْتَريحَ مَعِي فِي قِبابِ العَظَمَةِ خَلْفَ سُرادِقِ الْعِزَّةِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 146
يَا ابْنَ العَرْشِ
سَمْعُكَ سَمْعِي فَاسْمَعْ بِهِ، وَبَصَرُكَ بَصَرِي فَأَبْصِرْ بِهِ؛ لِتَشْهَدَ فِي سِرِّكَ لِي تَقْدِيساً عَلِيّاً، لأَِشْهَدَ لَكَ فِي نَفْسي مَقاماً رَفِيعاً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 145
يَا ابْنَ الوُجُودِ
اذْكُرْنِي فِي أَرْضِي لأَِذْكُرَكَ فِي سَمائِي؛ لِتَقَرَّ بِهِ عَيْنُكَ وَتَقَرَّ بِهِ عَيْنِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 144
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
كُنْ لِي خاضِعاً لأَِكُونَ لَكَ مُتَواضِعاً، وَكُنْ لأَِمْري ناصِراً لِتَكُونَ فِي المُلْكِ مَنْصُوراً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 143
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
عَظِّمْ أَمْرِي لأُِظْهِرَ عَلَيْكَ مِنْ أَسْرارِ العِظَمِ، وَأُشْرِقَ عَلَيْكَ بِأَنْوارِ الْقِدَمِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 142
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
ارْكُضْ فِي بَرِّ الْعَماءِ ثُمَّ أَسْرِعْ فِي مَيْدانِ السَّمآءِ. لَنْ تَجِدَ الرَّاحَةَ إِلاَّ بِالخُضُوعِ لأَِمْرِنا وَالتَّواضُعِ لِوَجْهِنا.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 141
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لا تَتْرُكْ أَوامِرِي حُبّاً لِجَمَالِي، وَلا تَنْسَ وَصايايَ ابْتِغاءً لِرِضائِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 140
يَا ابْنَ الوُجُودِ
اعْمَلْ حُدُودِي حُبّاً لِي، ثُمَّ انْهِ نَفْسَكَ عَمّا تَهْوى طَلَباً لِرِضائِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 139
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لا تُعَرِّ نَفْسَكَ عَنْ جَميلِ رِدائِي وَلا تَحْرِمْ نَصِيبَكَ مِنْ بَديعِ حِياضِي؛ لِئَلاَّ يَأْخُذَكَ الظَّمَأُ فِي سَرْمَدِيَّةِ ذاتِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 138
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
افْرَحْ بِسُرُورِ قَلْبِكَ، لِتَكُونَ قابِلاً لِلِقائِي وَمِرآةً لِجَمالِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 137
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لا تَحْزَنْ إِلاّ فِي بُعْدِكَ عَنَّا، وَلا تَفْرَحْ إِلاّ فِي قُرْبِكَ بِنا وَالرُّجُوعِ إِلَيْنا.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 136
يَا ابْنَ الرُّوحِ
رُوحُ القُدْسِ يُبَشِّرُكَ بِالأُنْسِ، كَيْفَ تَحْزَنُ. وَرُوحُ الأَمْرِ يُؤَيِّدُكَ عَلَى الأَمْرِ، كَيْفَ تَحْتَجِبُ. وَنُورُ الوَجْهِ يَمْشِي قُدَّامَكَ، كَيْفَ تَضِلُّ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 135
يَا ابْنَ الرُّوحِ
بِبِشارَةِ النُّورِ أُبَشِّرُكَ فَاسْتَبْشِرْ بِهِ، وَإِلى مَقَرِّ القُدْسِ أَدْعُوكَ تَحَصَّنْ فِيهِ، لِتَسْتَريحَ إِلى أَبَدِ الأَبَدِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 134
يَا ابْنَ العَماءِ
جَعَلْتُ لَكَ الْمَوْتَ بِشَارَةً، كَيْفَ تَحْزَنُ مِنْهُ. وَجَعَلْتُ النُّورَ لَكَ ضِياءً، كَيْفَ تَحْتَجِبُ عَنْهُ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 133
يَا ابْنَ الوُجُودِ
حاسِبْ نَفْسَكَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُحَاسَبَ، لأَِنَّ الْمَوْتَ يَأْتِيكَ بَغْتَةً وَتَقُومُ عَلَى الْحِسابِ فِي نَفْسِكَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 132
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لا تَحْرِمْ وَجْهَ عَبْدِي إِذا سَأَلَكَ فِي شَيْءٍ؛ لأَِنَّ وَجْهَهُ وَجْهِي فَاخْجَلْ مِنِّي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 131
يَا ابْنَ الوُجُودِ
لا تَنْسِبْ إِلى نَفْسٍ ما لا تُحِبُّهُ لِنَفْسِكَ، وَلا تَقُلْ ما لا تَفْعَل. هذا أَمْرِي عَلَيْكَ فَاعْمَلْ بِهِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 130
يَا ابْنَ الرُّوحِ
أَيْقِنْ بِأَنَّ الَّذي يَأْمُرُ النَّاسَ بِالْعَدْلِ وَيَرْتَكِبُ الْفَحْشَاءَ فِي نَفْسِهِ، إِنَّهُ لَيْسَ مِنِّي وَلَوْ كانَ عَلى اسْمِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 129
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لا تَنَفَّسْ بِخَطَأِ أَحَدٍ ما دُمْتَ خاطِئاً، وَإِنْ تَفْعَلْ بِغَيْرِ ذلِكَ مَلْعُونٌ أَنْتَ، وَأَنَا شاهِدٌ بِذلِكَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 128
يَا ابْنَ الوُجُودِ
كَيْفَ نَسِيتَ عُيوبَ نَفْسِكَ وَاشْتَغَلْتَ بِعُيُوبِ عِبادِي. مَنْ كانَ عَلى ذلِكَ فَعَلَيْهِ لَعْنَةٌ مِنِّي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 127
يَا ابْنَ الرُّوحِ
لا تَفْتَخِرْ عَلَى الْمِسْكِينِ بِافْتِخارِ نَفْسِكَ، لأَِنِّي أَمْشي قُدّامَهُ وَأَراكَ فِي سُوءِ حالِكَ وَأَلْعَنُ عَلَيْكَ إِلَى الأَبَدِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 126
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
لا تَتَعَدَّ عَنْ حَدِّكَ وَلا تَدَّعِ ما لا يَنْبَغِي لِنَفْسِكَ، اسْجُدْ لِطَلْعَةِ رَبِّكَ ذِي الْقُدْرَةِ وَالاقْتِدارِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 125
يَا ابْنَ العَماءِ
أَدْعُوكَ إِلى الْبَقَاءِ وَأَنْتَ تَبْتَغِي الْفَنَاءَ، بِمَ أَعْرَضْتَ عَمَّا نُحِبُّ وَأَقْبَلْتَ إِلى ما تُحِبُّ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 124
يَا ابْنَ الرُّوحِ
خَلَقْتُكَ عَالِياً، جَعَلْتَ نَفْسَكَ دانِيَةً؛ فَاصْعَدْ إِلى ما خُلِقْتَ لَهُ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 123
يَا ابْنَ البَشَرِ
قَدَّرْتُ لَكَ مِنَ الشَّجَرِ الأَبْهى الْفَواكِهَ الأَصْفى، كَيْفَ أَعْرَضْتَ عَنْهُ وَرَضِيتَ بِالَّذي هُوَ أَدْنى، فارْجِعْ إِلى ما هُوَ خَيْرٌ لَكَ فِي الأُفُقِ الأَعْلَى.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 122
يَا ابْنَ الرُّوحِ
حَقِّي عَلَيْكَ كَبِيرٌ لا يُنْسَى، وَفَضْلِي بِكَ عَظيمٌ لا يُغْشى، وَحُبِّي فِيكَ مَوْجُودٌ لا يُغَطَّى، وَنُوري لَكَ مَشْهُودٌ لا يَخْفى.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 121
يَا ابْنَ المَنْظَرِ الأَعْلى
أَوْدَعْتُ فِيكَ رُوحاً مِنِّي لِتَكُونَ حَبِيباً لِي؛ لِمَ تَرَكْتَنِي وَطَلَبْتَ مَحْبُوباً سِوائِي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 120
يَا ابْنَ الرُّوحِ
لا تَطْلُبْ مِنِّي ما لا نُحِبُّهُ لِنَفْسِكَ، ثُمَّ ارْضَ بِما قَضَيْنَا لِوَجْهِكَ، لأَِنَّ ما يَنْفَعُكَ هذا إِنْ تَكُنْ بِهِ راضِياً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 119
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
اكْفِ بِنَفْسِي عَنْ دُونِي وَلا تَطْلُبْ مُعِيناً سِوائِي، لأَِنَّ ما دُونِي لَنْ يَكْفِيَكَ أَبَداً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 118
يَا ابْنَ النُّورِ
انْسَ دُونِي وَآنِسْ بِرُوحِي، هذا مِنْ جَوْهَرِ أَمْري فَأَقْبِلْ إِلَيْهِ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 117
يَا ابْنَ البَيان
وَجِّهْ بِوَجْهِي وَأَعْرِضْ عَنْ غَيْرِي، لأَِنَّ سُلْطانِي باقٍ لا يَزُولُ أَبَداً وَمُلكِي دائِمٌ لا يَحُولُ أَبَداً. وَإِنْ تَطْلُبْ سِوائِي لَنْ تَجِدَ لَوْ تَفْحَصُ فِي الوُجُودِ سَرْمَداً أَزَلاً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 116
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَنْتَ مُلْكِي وَمُلْكِي لا يَفْنى. كَيْفَ تَخافُ مِنْ فَنائِكَ، وَأَنْتَ نُوري وَنُوري لا يُطْفى. كَيْفَ تَضْطَرِبُ مِنْ إِطْفائِكَ، وَأَنْتَ بَهائِي وَبَهائِي لا يُغْشى، وَأَنْتَ قَمِيصي وَقَميصِي لا يَبْلَى. فَاسْتَرِح فِي حُبِّكَ إِيّايَ لِكَيْ تَجِدَنِي فِي الأُفُقِ الأَعْلى.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 115
يَا ابْنَ الرُّوحِ
خَلَقْتُكَ غَنِيّاً كَيْفَ تَفْتَقِرُ، وَصَنَعْتُكَ عَزِيزاً بِمَ تَسْتَذِلُّ، وَمِنْ جَوْهَرِ العِلْمِ أَظْهَرْتُكَ لِمَ تَسْتَعْلِمُ عَنْ دُونِي، وَمِنْ طينِ الْحُبِّ عَجَنْتُكَ كَيْفَ تَشْتَغِلُ بِغَيْري؛ فَأَرْجِعِ الْبَصَرَ إِلَيْكَ لِتَجِدَني فِيكَ قائِماً قادِراً مُقْتَدِراً قَيُّوماً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 114
يَا ابْنَ الوُجُودِ
صَنَعْتُكَ بِأَيادِي الْقُوَّةِ وَخَلَقْتُكَ بِأَنامِلِ الْقُدْرَةِ، وَأَوْدَعْتُ فِيْكَ جَوْهَرَ نُوري فَاسْتَغْنِ بِهِ عَنْ كُلِّ شَيءٍ، لأَِنَّ صُنْعي كامِلٌ وَحُكْمي نافِذٌ لا تَشُكَّ فِيهِ وَلا تَكُنْ فِيهِ مُرِيباً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 113
يَا ابْنَ الوُجُودِ
مِشْكاتِي أَنْتَ وَمِصْباحِي فِيْكَ؛ فَاسْتَنِرْ بِهِ وَلا تَفْحَصْ عَنْ غَيْري، لأَِنِّي خَلَقْتُكَ غَنِيَّاً وَجَعَلْتُ النِّعْمَةَ عَلَيْكَ بالِغَةً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 112
يَا ابْنَ الْبَيَانِ
حِصْنِي أَنْتَ فَادْخُلْ فِيهِ لِتَكُونَ سالِماً. حُبّي فِيْكَ فَاعْرِفْهُ مِنْكَ لِتَجِدَني قَريباً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 111
يَا ابْنَ الوُجُودِ
حُبِّي حِصْني مَنْ دَخَلَ فِيهِ نَجا وَأَمِنَ وَمَنْ أَعْرَضَ غَوَى وَهَلَكَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 110
يَا ابْنَ الرُّوحِ
ما قُدِّرَ لَكَ الرَّاحَةُ إِلاَّ بِإِعْراضِكَ عَنْ نَفْسِكَ وَإِقْبالِكَ بِنَفْسي، لأَِنَّهُ يَنْبَغي أَنْ يَكُونَ افْتِخارُكَ بِاسْمِي لا بِاسْمِكَ، وَاتِّكالُكَ عَلى وَجْهِي لا عَلى وَجْهِكَ لأَِنِّي وَحْدي أُحِبُّ أَنْ أَكُونَ مَحْبوباً فَوْقَ كُلِّ شَيْءٍ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 109
يَا ابْنَ البَشَرِ
إِنْ تُحِبَّ نَفْسي فَأَعْرِضْ عَنْ نَفْسِكَ، وَإِنْ تُرِدْ رِضائِي فَأَغْمِضْ عَنْ رِضائِكَ، لِتَكُونَ فِيَّ فانِياً وَأَكُونَ فِيْكَ باقِياً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 108
يَا ابْنَ الوُجودِ
رِضْوانُكَ حُبِّي وَجَنَّتُكَ وَصْلي فَادْخُلْ فِيها وَلا تَصْبِرْ. هذَا ما قُدِّرَ لَكَ فِي مَلَكُوتِنا الأَعْلَى وَجَبَرُوتِنَا الأَسْنى.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 107
يَا ابْنَ الوُجُودِ
أَحْبِبْني لأُِحِبَّكَ. إِنْ لَمْ تُحِبَّنِي لَنْ أُحِبَّكَ أَبَداً فَاعْرِف يا عَبْدُ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 106
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
أَحْبَبْتُ خَلْقَكَ فَخَلَقْتُكَ، فَأَحْبِبْني كَيْ أَذْكُرَكَ، وَفِي رُوحِ الْحَياةِ أُثَبِّتُكَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 105
يَا ابْنَ الإِنْسانِ
كُنْتُ فِي قِدَمِ ذاتِي وَأَزَلِيَّةِ كَيْنُونَتِي؛ عَرَفْتُ حُبّي فِيكَ خَلَقْتُكَ، وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مِثالِي وَأَظْهَرْتُ لَكَ جَمَالي.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 104
يَا ابْنَ الرُّوحِ
أَحَبُّ الأَشْيَاءِ عِنْدِي الإنْصافُ. لا تَرْغَبْ عَنْهُ إِنْ تَكُنْ إِلَيَّ راغِباً وَلا تَغْفَلْ مِنْهُ لِتَكُونَ لِي أَمِيناً وَأَنْتَ تُوَفَّقُ بِذلِكَ أَنْ تُشَاهِدَ الأَشْياءَ بِعَيْنِكَ لا بِعَيْنِ العِبادِ وَتَعْرِفَها بِمَعْرِفَتِكَ لا بِمَعْرِفَةِ أَحَدٍ فِي البِلادِ. فَكِّرْ فِي ذلِكَ كَيْفَ يَنْبَغِي أَنْ تَكُونَ. ذلِكَ مِنْ عَطِيَّتِي عَلَيْكَ وَعِنايَتي لَكَ فَاجْعَلْهُ أَمامَ عَيْنَيْكَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 103
يَا ابْنَ الرُّوحِ
فِي أَوَّلِ القَوْلِ امْلِكْ قَلْباً جَيِّداً حَسَناً مُنيراً لِتَمْلِكَ مُلْكاً دائِماً باقِياً أَزَلاً قَدِيماً.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه عربی 102
هُوَ البَهِيُّ الأَبْهى
هذا ما نُزِّلَ مِنْ جَبَرُوتِ العِزَّةِ بِلِسانِ القُدْرَةِ وَالْقُوَّةِ عَلَى النَّبِيِّينَ مِنْ قَبْلُ. وَإِنَّا أَخَذْنا جَوَاهِرَهُ وَأَقْمَصْناهُ قَمِيصَ الاخْتِصارِ فَضْلاً عَلَى الأَحْبَارِ لِيُوفُوا بِعَهْدِ اللهِ وَيُؤَدُّوا أَمانَاتِهِ فِي أَنْفُسِهِمْ وَلِيَكُونُنَّ بِجَوْهَرِ التُّقَى فِي أَرْضِ الرُّوحِ مِنَ الفائِزِينَ.
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 101
ای دوستان من
سراج ضلالت را خاموش کنید و مشاعل باقیۀ هدایت در قلب و دل برافروزید که عنقریب صرّافان وجود در پیشگاه حضور معبود جز تقوای خالص نپذیرند و غیر از عمل پاک قبول ننمایند* عروس معانی بديعه که ورای پردههای بيان مستور و پنهان بود بعنايت الهی و الطاف ربّانی چون شعاع منير جمال دوست ظاهر و هويدا شد* شهادت ميدهم ای دوستان که نعمت تمام و حجّت کامل و برهان ظاهر و دليل ثابت آمد ديگر تا همّت شما از مراتب انقطاع چه ظاهر نمايد* کذلک تمّت النّعمة عليکم و علی من فی السّموات و الأرضين و الحمد للّه ربّ العالمين*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 100
ای بنده من
بهترين ناس آنانند که باقتراف تحصيل کنند و صرف خود و ذوی القربی نمايند حبّاً للّه ربّ العالمين*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 99
ای بنده من
پستترين ناس نفوسی هستند که بی ثمر در ارض ظاهرند و فی الحقيقه از اموات محسوبند بلکه اموات از آن نفوس معطّله مهمله ارجح عند اللّه مذکور*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 98
ای بندگان من
شما اشجار رضوان منيد بايد باثمار بديعه منيعه ظاهر شويد تا خود و ديگران از شما منتفع شوند* لذا بر کلّ لازم که بصنايع و اکتساب مشغول گردند* اينست اسباب غنا يا اولی الألباب و انّ الأمور معلّقة باسبابها و فضل اللّه يغنيکم بها* و اشجار بی ثمار لايق نار بوده و خواهد بود*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 97
ای پسر هوی
تا کی در هوای نفسانی طيران نمائی؟ پر عنايت فرمودم تا در هوای قدس معانی پرواز کنی نه در فضای وهم شيطانی* شانه مرحمت فرمودم تا گيسوی مشکينم شانه نمائی نه گلويم بخراشی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 96
ای فرزند کنيز من
از لسان رحمن سلسبيل معانی بنوش و از مشرق بيان سبحان اشراق انوار شمس تبيان من غير ستر و کتمان مشاهده نما* تخمهای حکمت لدنّيم را در ارض طاهر قلب بيفشان و بآب يقين آبش ده تا سنبلات علم و حکمت من سر سبز از بلده طيّبه انبات نمايد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 95
ای پسر انصاف
در ليل جمال هيکل بقا از عقبه زمرّدی وفا بسدره منتهی رجوع نمود و گريست گريستنی که جميع ملأ عالين و کروبين از ناله او گريستند* و بعد از سبب نوحه و ندبه استفسار شد مذکور داشت که حسب الأمر در عقبه وفا منتظر ماندم و رائحه وفا از اهل ارض نيافتم و بعد آهنگ رجوع نمودم ملحوظ افتاد که حمامات قدسی چند در دست کلاب ارض مبتلی شدهاند* در اين وقت حوريّه الهی از قصر روحانی بی ستر و حجاب دويد و سؤال از اسامی ايشان نمود و جميع مذکور شد الّا اسمی از اسمآء* و چون اصرار رفت حرف اوّل اسم از لسان جاری شد اهل غرفات از مکامن عزّ خود بيرون دويدند و چون بحرف دوم رسيد جميع بر تراب ريختند* در آن وقت ندا از مکمن قرب رسيد زياده بر اين جايز نه* انّا کنّا شهدآء علی ما فعلوا و حينئذٍ کانوا يفعلون*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 94
ای فرزند کنيز من
لازال هدايت باقوال بوده و اين زمان بافعال گشته* يعنی بايد جميع افعال قدسی از هيکل انسانی ظاهر شود چه که در اقوال کلّ شريکند و لکن افعال پاک و مقدّس مخصوص دوستان ماست* پس بجان سعی نمائيد تا بافعال از جميع ناس ممتاز شويد * کذلک نصحناکم فی لوح قدس منير*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 93
ای ابنآء غفلت
بپادشاهی فانی دل مبنديد و مسرور مشويد* مثل شما مثل طير غافلی است که بر شاخه باغی در کمال اطمينان بسرايد و بغتةً صيّاد اجل او را بخاک اندازد ديگر از نغمه و هيکل و رنگ او اثری باقی نماند* پس پند گيريد ای بندگان هوی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 92
ای ابنآء غرور
بسلطنت فانيه ايّامی از جبروت باقی من گذشته و خود را باسباب زرد و سرخ می آرائيد و بدين سبب افتخار مينمائيد* قسم بجمالم که جميع را در خيمه يکرنگ تراب درآورم و همه اين رنگهای مختلفه را از ميان بردارم مگر کسانيکه برنگ من درآيند و آن تقديس از همهء رنگها است*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 91
ای دوست من
تو شمس سمآء قدس منی خود را بکسوف دنيا ميالای* حجاب غفلت را خرق کن تا بی پرده و حجاب از خلف سحاب بدر آئی و جميع موجودات را بخلعت هستی بيارائی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 90
ای بنده من
مثل تو مثل سيف پر جوهری است که در غلاف تيره پنهان باشد و باين سبب قدر آن بر جوهريان مستور ماند* پس از غلاف نفس و هوی بيرون آی تا جوهر تو بر عالميان هويدا و روشن آيد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 89
ای دوستان من
ياد آوريد آن عهدی را که در جبل فاران که در بقعه مبارکه زمان واقع شده با من نمودهايد و ملأ اعلی و اصحاب مدين بقا را بر آن عهد گواه گرفتم و حال احديرا بر آن عهد قائم نمی بينم البتّه غرور و نافرمانی آن را از قلوب محو نموده بقسميکه اثری از آن باقی نمانده و من دانسته صبر نمودم و اظهار نداشتم*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 88
ای پسر عيش
خوش ساحتی است ساحت هستی اگر اندر آئی و نيکو بساطی است بساط باقی اگر از ملک فانی برتر خرامی و مليح است نشاط مستی اگر ساغر معانی از يد غلام الهی بياشامی* اگر باين مراتب فائز شوی از نيستی و فنا و محنت و خطا فارغ گردی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 87
ای پسران آدم
کلمه طيّبه و اعمال طاهره مقدّسه بسمآء عزّ احديّه صعود نمايد* جهد کنيد تا اعمال از غبار ريا و کدورت نفس و هوی پاک شود و بساحت عزّ قبول درآيد* چه که عنقريب صرّافان وجود در پيشگاه حضور معبود جز تقوای خالص نپذيرند و غير عمل پاک قبول ننمايند* اينست آفتاب حکمت و معانی که از افق فم مشيّت ربّانی اشراق فرمود طوبی للمقبلين*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 86
ای گياه خاک
چگونه است که با دست آلوده بشکر مباشرت جامه خود ننمائی و با دل آلوده بکثافت شهوت و هوی معاشرتم را جوئی و بممالک قدسم راه خواهی؟ هيهات هيهات عمّا أنتم تريدون*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 85
ای پسران وهم
بدانيد چون صبح نورانی از افق قدس صمدانی بردمد البتّه اسرار و اعمال شيطانی که در ليل ظلمانی معمول شده ظاهر شود و بر عالميان هويدا گردد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 84
ای مهاجران
لسان مخصوص ذکر منست بغيبت ميالائيد و اگر نفس ناری غلبه نمايد بذکر عيوب خود مشغول شويد نه بغيبت خلق من* زيرا که هر کدام از شما بنفس خود اَبصَر و اعرفيد از نفوس عباد من*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 83
ای عاصيان
بردباری من شما را جری نمود و صبر من شما را بغفلت آورد که در سبيلهای مهلک خطرناک بر مراکب نار نفس بی باک ميرانيد گويا مرا غافل شمردهايد و يا بی خبر انگاشته ايد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 82
ای ظالمان ارض
از ظلم دست خود را کوتاه نمائيد که قسم ياد نمودهام از ظلم احدی نگذرم و اين عهدی است که در لوح محفوظ محتوم داشتم و بخاتم عزّ مختوم*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 81
بگو ای اهل ارض
براستی بدانيد که بلای ناگهانی شما را در پی است و عقاب عظيمی از عقب* گمان مبريد که آنچه را مرتکب شديد از نظر محو شده* قسم بجمالم که در الواح زبرجدی از قلم جلی جميع اعمال شما ثبت گشته*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 80
ای پسر خاک
از خمر بی مثال محبوب لا يزال چشم مپوش و بخمر کدره فانيه چشم مگشا* از دست ساقی احديّه کأوس باقيه برگير تا همه هوش شوی و از سروش غيب معنوی شنوی* بگو ای پست فطرتان از شراب باقی قدسم چرا بآب فانی رجوع نموديد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 79
ای پسر انسان
شبنمی از ژرف دريای رحمت خود بر عالميان مبذول داشتم و احدی را مقبل نيافتم* زيرا که کلّ از خمر باقی لطيف توحيد بماء کثيف نبيد اقبال نمودهاند و از کأس جمال باقی بجام فانی قانع شدهاند* فبئس ما هُم به يقنعون*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 78
ای دوستان
براستی ميگويم که جميع آنچه در قلوب مستور نمودهايد نزد ما چون روز واضح و ظاهر و هويداست و لکن ستر آنرا سبب جود و فضل ماست نه استحقاق شما*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 77
ای غافلان
گمان مبريد که اسرار قلوب مستور است بلکه بيقين بدانيد که بخطّ جلی مسطور گشته و در پيشگاه حضور مشهود*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 76
ای پسر کنيز من
اگر فيض روح القدس طلبی با احرار مصاحب شو* زيرا که ابرار جام باقی از کف ساقی خلد نوشيدهاند و قلب مردگان را چون صبح صادق زنده و منير و روشن نمايند*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 75
زينهار ای پسر خاک
با اشرار الفت مگير و مؤانست مجو که مجالست اشرار نور جان را بنار حسبان تبديل نمايد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 74
ای پسر من
صحبت اشرار غم بيفزايد و مصاحبت ابرار زنگ دل بزدايد* من أراد ان يأنس مع اللّه فليأنس مع احبّائه و من أراد ان يسمع کلام اللّه فليسمع کلمات اصفيائه*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 73
ای فرزند هوی
از آلايش غنا پاک شو و با کمال آسايش در افلاک فقر قدم گذار تا خمر بقا از عين فنا بياشامی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 72
ای اغنيای ارض
فقرا امانت منند در ميان شما* پس امانت مرا درست حفظ نمائيد و براحت نفس خود تمام نپردازيد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 71
ای مغروران باموال فانيه
بدانيد که غنا سدّيست محکم ميان طالب و مطلوب و عاشق و معشوق* هرگز غنی بر مقرّ قرب وارد نشود و بمدينه رضا و تسليم در نيايد مگر قليلی* پس نيکوست حال آن غنی که غنا از ملکوت جاودانی منعش ننمايد و از دولت ابدی محرومش نگرداند* قسم باسم اعظم که نور آن غنی اهل آسمان را روشنی بخشد چنانچه شمس اهل زمين را*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 70
ای پسران غفلت و هوی
دشمن مرا در خانه من راه دادهايد و دوست مرا از خود راندهايد چنانچه حبّ غير مرا در دل منزل دادهايد* بشنويد بيان دوست را و برضوانش اقبال نمائيد* دوستان ظاهر نظر بمصلحت خود يکديگر را دوست داشته و دارند و لکن دوست معنوی شما را لاجل شما دوست داشته و دارد بلکه مخصوص هدايت شما بلايای لا تحصی قبول فرموده* بچنين دوست جفا مکنيد و بکويش بشتابيد* اينست شمس کلمه صدق و وفا که از افق اصبع مالک اسماء اشراق فرموده* افتحوا آذانکم لاصغاء کلمة اللّه المهيمن القيّوم*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 69
ای پسر کنيز من
در فقر اضطراب نشايد و در غنا اطمينان نبايد* هر فقری را غنا در پی و هر غنا را فنا از عقب و لکن فقر از ماسوی اللّه نعمتی است بزرگ حقير مشماريد زيرا که در غايت آن غنای باللّه رخ بگشايد* و در اين مقام ( أنتم الفقرآء ) مستور و کلمه مبارکه ( و اللّه هو الغنيّ ) چون صبح صادق از افق قلب عاشق ظاهر و باهر و هويدا و آشکار شود و بر عرش غنا متمکّن گردد و مقرّ يابد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 68
ای ساذج هوی
حرص را بايد گذاشت و بقناعت قانع شد* زيرا که لازال حريص محروم بوده و قانع محبوب و مقبول*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 67
ای پسران تراب
اغنيا را از ناله سحرگاهی فقرا اخبار کنيد که مبادا از غفلت بهلاکت افتند و از سدره دولت بی نصيب مانند* الکرم و الجود من خصالی فهنيئاً لمن تزيّن بخصالی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 66
(در سطر سيّم از اسطر قدس که در لوح ياقوتی از قلم خفی ثبت شده اين است)
ای برادران با يکديگر مدارا نمائيد و از دنيا دل برداريد بعزّت افتخار منمائيد و از ذلّت ننگ مداريد* قسم بجمالم که کلّ را از تراب خلق نمودم و البتّه بخاک راجع فرمايم*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 65
ای پسران آمال
جامه غرور را از تن بر آريد و ثوب تکبّر از بدن بيندازيد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 64
ای برادران طريق
چرا از ذکر نگار غافل گشته ايد و از قرب حضرت يار دور مانده ايد؟ صِرْف جمال در سرادق بيمثال بر عرش جلال مستوی و شما بهوای خود بجدال مشغول گشته ايد* روايح قدس ميوزد و نسائم جود در هبوب و کلّ بزکام مبتلی شده ايد و از جميع محروم مانده ايد* زهی حسرت بر شما و علی الّذين هم يمشون علی أعقابکم و علی أثر أقدامکم هم يمرّون*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 63
وای وای ای عاشقان هوای نفسانی
از معشوق روحانی چون برق گذشته ايد و بخيال شيطانی دل محکم بستهايد* ساجد خياليد و اسم آن را حقّ گذاشته ايد و ناظر خاريد و نام آن را گل گذارده ايد* نه نَفَس فارغی از شما برآمد و نه نسيم انقطاعی از رياض قلوبتان وزيد* نصايح مشفقه محبوبرا بباد داده ايد و از صفحه دل محو نموده ايد و چون بهآئم در سبزه زار شهوت و امل تعيّش مي نمائيد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 62
ای رفيق عرشی
بد مشنو و بد مبين و خود را ذليل مکن و عويل برميار* يعنی بد مگو تا نشنوی و عيب مردم را بزرگ مدان تا عيب تو بزرگ ننمايد و ذلّت نفسی مپسند تا ذلّت تو چهره نگشايد* پس با دل پاک و قلب طاهر و صدر مقدّس و خاطر منزّه در ايّام عمر خود که اقلّ از آنی محسوبست فارغ باش تا بفراغت از اين جسد فانی بفردوس معانی راجع شوی و در ملکوت باقی مقرّ يابی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 61
ای دوستان من
در سبيل رضای دوست مشی نمائيد و رضای او در خلق او بوده و خواهد بود* يعنی دوست بی رضای دوست خود در بيت او وارد نشود و در اموال او تصرّف ننمايد و رضای خود را بر رضای او ترجيح ندهد و خود را در هيچ امری مقدّم نشمارد* فتفکّروا فی ذلک يا اولی الافکار*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 60
ای بنده من
دل را از غلّ پاک کن و بی حسد ببساط قدس احد بخرام*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 59
ای فرزند کنيز من
اگر سلطنت باقی بينی البتّه بکمال جدّ از ملک فانی درگذری و لکن ستر آنرا حکمتهاست و جلوه اين را رمزها جز افئده پاک ادراک ننمايد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 58
ای بنده من
از بند ملک خود را رهائی بخش و از حبس نفس خود را آزاد کن وقت را غنيمت شمر زيرا که اين وقت را ديگر نبينی و اين زمان را هرگز نيابی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 57
ای پسر رماد
براحت يومی قانع مشو و از راحت بيزوال باقيه مگذر و گلشن باقی عيش جاودان را بگلخن فانی ترابی تبديل منما* از زندان بصحراهای خوش جان عروج کن و از قفس امکان برضوان دلکش لا مکان بخرام*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 56
ای پسر روح
قفس بشکن و چون همای عشق بهوای قدس پرواز کن و از نَفْس بگذر و با نَفَس رحمانی در فضای قدس ربّانی بيارام*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 55
(در سطر اوّل لوح مذکور و مسطورست و در سرادق حفظ اللّه مستور)
ای بنده من ملک بی زوال را بانزالی از دست منه و شاهنشهی فردوس را بشهوتی از دست مده* اينست کوثر حيوان که از معين قلم رحمن ساری گشته طوبی للشّاربين*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 54
ای پسر تراب
حکمای عباد آنانند که تا سمع نيابند لب نگشايند چنانچه ساقی تا طلب نبيند ساغر نبخشد و عاشق تا بجمال معشوق فائز نشود از جان نخروشد* پس بايد حبّه های حکمت و علم را در ارض طيّبه قلب مبذول داريد و مستور نمائيد تا سنبلات حکمت الهی از دِل برآيد نه از گِل*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 53
ای دوستان من
سراج ضلالت را خاموش کنيد و مشاعل باقيهء هدايت در قلب و دل برافروزيد که عنقريب صرّافان وجود در پيشگاه حضور معبود جز تقوای خالص نپذيرند و غير عمل پاک قبول ننمايند*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 52
ای اهل رضوان من
نهال محبّت و دوستی شما را در روضه قدس رضوان بيد ملاطفت غرس نمودم و بنيسان مرحمت آبش دادم حال نزديک بثمر رسيده جهدی نمائيد تا محفوظ ماند و بنار امل و شهوت نسوزد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 51
ای بيگانهء با يگانه
شمع دلت برافروخته دست قدرت منست آن را ببادهای مخالف نفس و هوی خاموش مکن و طبيب جميع علّتهای تو ذکر منست فراموشش منما* حبّ مرا سرمايه خود کن و چون بصر و جان عزيزش دار*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 50
ای برادر من
از لسان شکرينم کلمات نازنينم شنو و از لب نمکينم سلسبيل قدس معنوی بياشام* يعنی تخمهای حکمت لدنّيم را در ارض طاهر قلب بيفشان و بآب يقين آبش ده تا سنبلات علم و حکمت من سر سبز از بلده طيّبه انبات نمايد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 49
ای پسر ارض
اگر مرا خواهی جز مرا مخواه و اگر اراده جمالم داری چشم از عالميان بردار زيرا که اراده من و غير من چون آب و آتش در يک دل و قلب نگنجد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 48
ای بنده دنيا
در سحرگاهان نسيم عنايت من بر تو مرور نمود و ترا در فراش غفلت خفته يافت و بر حال تو گريست و باز گشت*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 47
ای پسر جود
در باديه های عدم بودی و ترا بمدد تراب امر در عالم ملک ظاهر نمودم و جميع ذرّات ممکنات و حقائق کائنات را بر تربيت تو گماشتم چنانچه قبل از خروج از بطن امّ دو چشمه شير منير برای تو مقرّر داشتم و چشمها برای حفظ تو گماشتم و حبّ ترا در قلوب القا نمودم و بصرف جود ترا در ظلّ رحمتم پروردم و از جوهر فضل و رحمت ترا حفظ فرمودم* و مقصود از جميع اين مراتب آن بود که بجبروت باقی ما درآئی و قابل بخششهای غيبی ما شوی* و تو غافل چون بثمر آمدی از تمامی نعيمم غفلت نمودی و بگمان باطل خود پرداختی بقسمی که بالمرّه فراموش نمودی و از باب دوست بايوان دشمن مقرّ يافتی و مسکن نمودی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 46
ای جوهر هوی
بسا سحرگاهان که از مشرق لا مکان بمکان تو آمدم و ترا در بستر راحت بغير خود مشغول يافتم و چون برق روحانی بغمام عزّ سلطانی رجوع نمودم و در مکامن قرب خود نزد جنود قدس اظهار نداشتم*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 45
ای پسر خاک
جميع آنچه در آسمانها و زمين است برای تو مقرّر داشتم مگر قلوب را که محلّ نزول تجلّی جمال و اجلال خود معيّن فرمودم* و تو منزل و محلّ مرا بغير من گذاشتی چنانچه در هر زمان که ظهور قدس من آهنگ مکان خود نمود غير خود را يافت اغيار ديد و لا مکان بحرم جانان شتافت* و مع ذلک ستر نمودم و سرّ نگشودم و خجلت ترا نپسنديدم*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 44
ای دوست لسانی من
قدری تأمّل اختيار کن هرگز شنيده ای که يار و اغيار در قلبی بگنجد؟ پس اغيار را بران تا جانان بمنزل خود در آيد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 43
ای بظاهر آراسته و بباطن کاسته
مَثَلِ شما مثل آب تلخ صافی است که کمال لطافت و صفا از آن در ظاهر مشهود شود چون بدست صرّاف ذائقه احديّه افتد قطره ای از آن را قبول نفرمايد* بلی تجلّی آفتاب در تراب و مرآت هر دو موجود ولکن از فَرْقَدان تا ارض فرق دان بلکه فرق بی منتهی در ميان
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 42
ای جهلای معروف بعلم
چرا در ظاهر دعوی شبانی کنيد و در باطن ذئب اغنام من شدهايد* مَثَل شما مثل ستاره قبل از صبح است که در ظاهر درّيّ و روشن است و در باطن سبب اضلال و هلاکت کاروانهای مدينه و ديار من است*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 41
ای اهل ديار عشق
شمع باقی را ارياح فانی احاطه نموده و جمال غلام روحانی در غبار تيره ظلمانی مستور مانده* سلطان سلاطين عشق در دست رعايای ظلم مظلوم و حمامه قدسی در دست جغدان گرفتار* جميع اهل سرادق ابهی و ملأ اعلی نوحه و ندبه مينمايند و شما در کمال راحت در ارض غفلت اقامت نمودهايد و خود را هم از دوستان خالص محسوب داشتهايد* فباطل ما أنتم تظنّون*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 40
ای پسر هوی
اهل دانش و بينش سالها کوشيدند و بوصال ذی الجلال فائز نگشتند و عمرها دويدند و بلقای ذی الجمال نرسيدند* و تو نادويده بمنزل رسيده و ناطلبيده بمطلب واصل شدی* و بعد از جميع اين مقام و رتبه بحجاب نفس خود چنان محتجب ماندی که چشمت بجمال دوست نيفتاد و دستت بدامن يار نرسيد* فتعجّبوا من ذلک يا اولی الأبصار*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 39
ای خاک متحرّک
من بتو مأنوسم و تو از من مأيوس* سيف عصيان شجره اميد ترا بريده* و در جميع حال بتو نزديکم و تو در جميع احوال از من دور* و من عزّت بيزوال برای تو اختيار نمودم و تو ذلّت بی منتهی برای خود پسنديدی* آخر تا وقت باقی مانده رجوع کن و فرصت را مگذار*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 38
ای مردگان فراش غفلت
قرنها گذشت و عمر گرانمايه را بانتها رساندهايد و نَفَس پاکی از شما بساحت قدس ما نيامد* در ابحر شرک مستغرقيد و کلمه توحيد بر زبان ميرانيد* مبغوض مرا محبوب خود دانسته ايد و دشمن مرا دوست خود گرفتهايد و در ارض من بکمال خرمی و سرور مشی مينمائيد و غافل از آنکه زمين من از تو بيزار است و اشيای ارض از تو در گريز* اگر فی الجمله بصر بگشائی صد هزار حزن را از اين سرور خوشتر دانی و فنا را از اين حيات نيکوتر شمری*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 37
ای دوستان
رضای خود را بر رضای من اختيار مکنيد و آنچه برای شما نخواهم هرگز مخواهيد و با دلهای مرده که بآمال و آرزو آلوده شده نزد من ميائيد* اگر صدر را مقدّس کنيد حال آن صحرا و آن فضا را بنظر در آريد و بيان من بر همه شما معلوم شود* (در سطر هشتم از اسطر قدس که در لوح پنجم از فردوس است ميفرمايد)
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 36
ای دوستان من
آيا فراموش کردهايد آن صبح صادق روشنی را که در ظلّ شجره انيسا که در فردوس اعظم غرس شده جميع در آن فضای قدس مبارک نزد من حاضر بوديد؟ و بسه کلمه طيّبه تکلّم فرمودم و جميع آن کلماترا شنيده و مدهوش گشتيد و آن کلمات اين بود*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 35
ای اهل فردوس برين
اهل يقين را اخبار نمائيد که در فضای قدس قرب رضوان روضه جديدی ظاهر گشته و جميع اهل عالين و هياکل خلد برين طائف حول آن گشتهاند* پس جهدی نمائيد تا بآن مقام درآئيد و حقائق اسرار عشق را از شقايقش جوئيد و جميع حکمتهای بالغه احديّه را از اثمار باقيهاش بيابيد* قرّت أبصار الّذين هم دخلوا فيه آمنين*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 34
ای همگنان
ابواب لا مکان باز گشته و ديار جانان از دم عاشقان زينت يافته و جميع از اين شهر روحانی محروم ماندهاند الّا قليلی و از آن قليل هم با قلب طاهر و نفس مقدّس مشهود نگشت الّا اقلّ قليلی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 33
ای جوهر غفلت
دريغ که صد هزار لسان معنوی در لسانی ناطق و صد هزار معانی غيبی در لحنی ظاهر و لکن گوشی نه تا بشنود و قلبی نه تا حرفی بيابد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 32
ای پسر روح
وقتی آيد که بلبل قدس معنوی از بيان اسرار معانی ممنوع شود و جميع از نغمه رحمانی و ندای سبحانی ممنوع گرديد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 31
ای دوستان
بجمال فانی از جمال باقی مگذريد و بخاکدان ترابی دل مبنديد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 30
ای پسران من
ترسم که از نغمه ورقاء فيض نبرده بديار فنا راجع شويد و جمال گُل نديده بآب و گِل باز گرديد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 29
ای صاحب دو چشم
چشمی بربند و چشمی برگشا* بربند يعنی از عالم و عالميان برگشا يعنی بجمال قدس جانان*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 28
ای پسر تراب
کور شو تا جمالم بينی و کر شو تا لحن و صوت مليحم را شنوی و جاهل شو تا از علمم نصيب بری و فقير شو تا از بحر غنای لا يزالم قسمت بيزوال برداری* کور شو يعنی از مشاهده غير جمال من و کر شو يعنی از استماع کلام غير من و جاهل شو يعنی از سوای علم من تا با چشم پاک و دل طيّب و گوش لطيف بساحت قدسم درآئی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 27
ای پسر هوی
براستی بشنو چشم فانی جمال باقی نشناسد و دل مرده جز بگُل پژمرده مشغول نشود زيرا که هر قرينی قرين خود را جويد و بجنس خود انس گيرد*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 26
ای سايه نابود
از مدارج ذلّ وهم بگذر و بمعارج عزّ يقين اندرا* چشم حق بگشا تا جمال مبين بينی و تبارک اللّه أحسن الخالقين گوئی*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 25
ای پسر عزّ
در سبيل قدس چالاک شو و بر افلاک انس قدم گذار قلب را بصيقل روح پاک کن و آهنگ ساحت لولاک نما*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 24
ای پسر حبّ
از تو تا رفرف امتناع قرب و سدره ارتفاع عشق قدمی فاصله قدم اوّل بردار و قدم ديگر بر عالم قدم گذار و در سرادق خلد وارد شو* پس بشنو آنچه از قلم عزّ نزول يافت*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 23
ای پسران ارض
براستی بدانيد قلبی که در آن شائبه حسد باقی باشد البتّه بجبروت باقی من در نيايد و از ملکوت تقديس من روائح قدس نشنود*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 22
ای پسر خاک
براستی ميگويم غافلترين عباد کسی است که در قول مجادله نمايد و بر برادر خود تفوّق جويد* بگو ای برادران باعمال خود را بيارائيد نه باقوال*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 21
ای پسر انصاف
کدام عاشق جز در وطن معشوق محلّ گيرد و کدام طالب که بی مطلوب راحت جويد؟ عاشق صادق را حيات در وصال است و موت در فراق* صدرشان از صبر خالی و قلوبشان از اصطبار مقدّس از صد هزار جان درگذرند و بکوی جانان شتابند*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 20
ای دوست
در روضه قلب جز گل عشق مکار و از ذيل بلبل حبّ و شوق دست مدار* مصاحبت ابرار را غنيمت دان و از مرافقت اشرار دست و دل هر دو بردار*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 19
ای پسر روح
هر طيری را نظر بر آشيان است و هر بلبلی را مقصود جمال گل مگر طيور افئده عباد که بتراب فانی قانع شده از آشيان باقی دور ماندهاند و بگِلهای بعد توجّه نموده از گُلهای قرب محروم گشتهاند* زهی حيرت و حسرت و افسوس و دريغ که بابريقی از امواج رفيق اعلی گذشتهاند و از افق ابهی دور ماندهاند*
حضرت بهاالله
   
کلمات مکنونه فارسی 18
بنام گوينده توانا
ای صاحبان هوش و گوش اوّل سروش دوست اينست* ای بلبل معنوی جز در گلبن معانی جای مگزين و ای هدهد سليمان عشق جز در سبای جانان وطن مگير و ای عنقای بقا جز در قاف وفا محلّ مپذير* اينست مکان تو اگر بلامکان بپر جان برپری و آهنگ مقام خود رايگان نمائی*
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 17
کتاب عهدی
اگر افق اعلی از زخرف دنيا خاليست ولکن در خزائن توکّل و تفويض از برای ورّاث ميراث مرغوب لا عدل له گذاشتيم گنج نگذاشتيم و بر رنج نيفزوديم ايم اللّه در ثروت خوف مستور و خطر مکنون انظروا ثمّ اذکروا ما انزله الرّحمن فی الفرقان "ويلٌ لکلّ هُمزةٍ لمزة الّذی جمع مالاً وعدّده" ثروت عالم را وفائی نه آنچه را فنا اخذ نمايد و تغيير پذيرد لايق اعتنا نبوده و نيست مگر علی قدر معلوم مقصوداين مظلوم از حمل شدائد و بلايا و انزال آيات و اظهار بيّنات اخماد نار ضغينه و بغضا بوده که شايد آفاق افئده اهل عالم بنور اتّفاق منوّر گردد و بآسايش حقيقی فائز و از افق لوح الهی نيّر اين بيان لائح و مُشرق بايد کلّ به آن ناظر باشند ای اهل عالم شما را وصيّت مينمايم بآنچه سبب ارتفاع مقامات شماست بتقوی اللّه تمسّک نمائيد و بذيل معروف تشبّث کنيد براستی ميگويم لسان از برای ذکر خير است او را بگفتار زشت ميالائيد عفا اللّه عمّا سلف از بعد بايد کلّ بما ينبغی تکلّم نمايند از لعن و طعن و ما يتکدّر به الانسان اجتناب نمايند مقام انسان بزرگست چندی قبل اين کلمه عليا از مخزن قلم ابهی ظاهر امروز روزيست بزرگ و مبارک آنچه در انسان مستور بوده امروز ظاهر شده و ميشود مقام انسان بزرگست اگر بحقّ و راستی تمسّک نمايد و بر امر ثابت و راسخ باشد انسان حقيقی بمثابه آسمان لدی الرّحمن مشهود شمس و قمر سمع و بصر و انجم او اخلاق منيره مضيئه مقامش اعلی المقام و آثارش مُربّی امکان هر مقبلی اليوم عرف قميص را يافت و بقلب طاهر به افق اعلی توجّه نمود او از اهل بها در صحيفه حمراء مذکور خذ قدح عنايتی باسمی ثمّ اشرب منه بذکری العزيز البديع ای اهل عالم مذهب الهی از برای محبّت و اتّحاد است او را سبب عداوت و اختلاف منمائيد نزد صاحبان بصر و اهل منظر اکبر آنچه سبب حفظ و علّت راحت و آسايش عباد است از قلم اعلی نازل شده ولکن جهّال ارض چون مربّای نفس و هوسند از حکمتهای بالغه حکيم حقيقی غافلند وبظنون و اوهام ناطق و عامل يا اولياء اللّه و امنائه ملوک مظاهر قدرت و مطالع عزّت و ثروت حقّند در باره ايشان دعا کنيد حکومت ارض به آن نفوس عنايت شد و قلوب را از برای خود مقرّر داشت نزاع و جدال را نهی فرمود نهياً عظيما فی الکتاب هذا امر اللّه فی هذا الظّهور الاعظم و عصمه من حکم المحو و زيّنه بطراز الاثبات انّه هو العليم الحکيم مظاهر حکم و مطالع امر که بطراز عدل و انصاف مزيّنند بر کلّ اعانت آن نفوس لازم طوبی للامراء و العلمآء فی البهاء اولئک امنائی بين عبادی و مشارق احکامی بين خلقی عليهم بهائی و رحمتی و فضلی الّذی احاط الوجود در کتاب اقدس در اين مقام نازل شده آنچه که از آفاق کلماتش انوار بخشش الهی لامع وساطع و مُشرق است يا اغصانی در وجود قوّت عظيمه و قدرت کامله مکنون و مستور به او و جهت اتّحاد او ناظر باشيد نه باختلافات ظاهره از او وصيّة اللّه آنکه بايد اغصان و افنان و منتسبين طرّاً بغصن اعظم ناظر باشند انظروا ما انزلناه فی کتابی الاقدس اذا غيض بحر الوصال و قضی کتاب المبدء فی المآل توجّهوا اِلی من اراده اللّه الّذی انشعب من هذا الاصل القديم مقصود از اين آيه مبارکه غصن اعظم بوده کذلک اظهرنا الامر فضلاً من عندنا و انا الفضّال الکريم قد قدّر اللّه مقام الغصن الاکبر بعد مقامه انّه هو الآمر الحکيم قد اصطفينا الاکبر بعد الاعظم امراً من لدن عليم خبير محبّت اغصان بر کلّ لازم ولکن ما قدّر اللّه لهم حقّاً فی اموال النّاس يا اغصانی و افنانی و ذوی قرابتی نوصيکم بتقوی اللّه و بمعروف و بما ينبغی و بما ترتفع به مقاماتکم براستی ميگويم تقوی سردار اعظم است از برای نصرت امر الهی و جنوديکه لايق اين سردار است اخلاق و اعمال طيّبه طاهره مرضيه بوده و هست بگو ای عباد اسباب نظم را سبب پريشانی منمائيد و علّت اتّحاد را علّت اختلاف مسازيد اميد آنکه اهل بهآء بکلمه مبارکه قل کلّ من عند اللّه ناظر باشند و اين کلمه عليا بمثابه آبست از برای اطفاء نار ضغينه و بغضاء که در قلوب و صدور مکنون و مخزون است احزاب مختلفه از اين کلمه واحده بنور اتّحاد حقيقی فائز ميشوند انّه يقول الحقّ و يهدی السّبيل و هو المقتدر العزيز الجميل احترام و ملاحظه اغصان بر کلّ لازم لاعزاز امر و ارتفاع کلمه و اين حکم از قبل و بعد در کتب الهی مذکور و مسطور طوبی لمن فاز بما اُمر به من لدن آمر قديم و همچنين احترام حرم و آل اللّه و افنان و منتسبين نوصيکم بخدمة الامم و اصلاح العالم از ملکوت بيان مقصود عالميان نازل شد آنچه که سبب حيات عالم و نجات امم است نصائح قلم اعلی را بگوش حقيقی اصغا نمائيد انّها خير لکم عمّا علی الارض يشهد بذلک کتابی العزيز البديع .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 16
لوح بُرهان
هُو المقتدر العليم الحکيم قد أحاطَتْ أرياحُ البغضاء سفينة البطحاء بما اکتسبت ايدی الظّالمين . يا باقر قد افتيتَ علی الّذين ناح لهم کتبُ العالم و شهد لهم دفاتر الأديان کلّها و انّک يا ايُّها البعيد فی حجاب غليظ تاللّه قد حکمتَ علی الّذين بهم لاح أفقُ الايمان يشهد بذلک مطالعُ الوحی و مظاهرُ امر ربّک الرّحمن الّذين انفقوا ارواحهَم و ما عندهم فی سبيله المستقيم قد صاح من ظلمک دينُ اللّه فيما سواه و انّک تلعب و تکون من الفرحين ليس فی قلبی بُغضُک و لا بغضُ أحد من العباد لانّ العالم يراک و أمثالک فی جهل مبين انّک لو اطّلعتَ علی ما فعلتَ لالقيتَ نفسکَ فی النّار او خرجتَ من البيت متوجّهاً اِلی الجبال و نحتَ اِلی أن رجعت اِلی مقام قُدِّرَ لک من لدن مقتدر قدير يا ايّها الموهوم اخرق حجباتِ الظّنون و الاوهام لِتری شمسَ العلم مشرقةً من هذا الافق المنير قد قَطعتَ بِضعةَ الرّسول و ظننتَ انّک نَصرتَ دينَ اللّه کذلک سَوَّلتْ لک نفسک و أنتَ من الغافلين قد احترق من فعلک قلوبُ الملأ الأعلی و الّذين طافوا حول امر اللّه ربّ العالمين قد ذاب کبدُ البتول من ظلمک و ناح اهلُ الفردوس فی مقام کريم انصِف باللّه بايّ برهان استدلّ عُلماء اليهود و أفتوا به علی الرّوح اذ أتی بالحقّ و بايّ حجّة انکر الفريسيّون و علماء الأصنام اذ اتی مُحمّدٌ رسولُ اللّه بکتاب حکم بين الحقّ و الباطل بعدل أضاء بنوره ظلمات الارض و انجذبت قلوبُ العارفين و انّک استدللت اليوم بما استدلّ به علماء الجهل فی ذاک العصر يشهد بذلک مالکُ مصر الفضل فی هذا السّجن العظيم انّک اقتديتَ بهم بل سبقتهم فی الظّلم و ظننت انّک نصرت الدّين و دفعت عن شريعة اللّه العليم الحکيم وَ نَفسِه الحقّ ينوح من ظلمک النّاموسُ الاکبر و تصيحُ شريعة اللّه الّتی بها سرت نَسَمات العدل علی من فی السّموات و الارضين هل ظننت أَنّک ربحت فيما افتيتَ لا و سلطانِ الاسمآء يشهد بخسرانِک مَن عنده علم کلِّ شیء فی لوحٍ حفيظ قد أفتيتَ علی الّذی حين افتائکَ يلعَنُک قَلمُک يشهد بذلک قلمُ اللّه الأعلی فی مقامه المنيع يا ايّها الغافل انّک ما رأيتَنی و ما عاشرتَ و ما آنستَ معی فی اقلّ من آن فکيف امرت النّاس بسبّی هل اتّبعتَ فی ذلک هواک ام مولاک فأتِ بآية ان انتَ من الصّادقين نشهد انّک نبذتَ شريعة اللّه وراءک و اخذتَ شريعة نفسِک انّه لايعزُبُ عن علمه من شیء انّه هوالفرد الخبير يا ايّها الغافل إسمَعْ ما انزله الرّحمن فی الفرقان (ولا تقولوا لِمَنْ ألقی اليکم السّلام لستَ مؤمناً) کذلک حکم مَنْ فی قبضته ملکوتُ الأمر و الخلق ان انت من السّامعين انّک نبذتَ حکمَ اللّه و اخذتَ حکم نفسِک فويلٌ لک يا ايّها الغافل المريب انّک لو تنکرنی بايّ برهان يثبُتُ ما عندک فَأتِ به يا ايّها المُشرک باللّه و المعرض عن سلطانه الّذی احاط العالمين يا ايّها الجاهل اعلم أنّ العالِمَ مَنِ اعْترف بظهوری و شرب من بحر علمی و طار فی هواء حُبّی و نبذ ماسوائی و اخذ ما نزّل من ملکوت بيانی البديع انّه بمنزلة البصر للبشر و روح الحيوان لجسد الامکان تعالی الرّحمن الّذی عَرّفه و اقامه علی خدمة امره العزيز العظيم يُصلّی عليه الملأ الأعلی و اهلُ سرادق الکبرياء و الّذين شربوا رحيقی المختوم باسمی القويّ القدير يا باقر إِنَّک إن تَکُ من اهل هذا المقام الأعلی فأت بآية من لدی اللّه فاطِر السّماء و إنْ عرفت عجز نفسک خذ اعنّة هواک ثم ارجع اِلی مولاک لعلّ يُکفِّرُ عنکَ سيّئاتِک الّتی بها احترقَتْ اوراق السّدرة وصاحَتِ الصّخرة و بَکَت عيون العارفين بِکَ انْشقّ سِترُ الرُّبوبيّة و غَرِقت السّفينة و عُقِرَت النّاقة و ناح الرّوح فی مقام رفيع اتعترضُ علی الّذی اتاکَ بما عندکَ وعند اهل العالم من حجج اللّه و آياته اِفتَحْ بصرک لِتَری المظلومَ مشرقاً من افق ارادة اللّه الملک الحقّ المبين ثمَّ افتح سمعَ فؤادک لِتَسمعَ ماتنطق به السّدرةُ الّتی ارتفعت بالحقّ من لدی اللّه العزيزالجميل انّ السّدرةَ مع ما ورد عليها من ظلمک و اعتساف امثالک تنادی بأعلی النّداء و تدعو الکلّ الی السّدرة المنتهی و الاُفقِ الاعلی طوبی لنفس رأت الآيَة الکبری و لاذن سمعت ندائها الأحلی و ويل لکلِّ معرض اثيم يا ايّها المعرض باللّه لو تری السّدرةَ بعين الانصاف لَتری آثار سيوفک فی افنانها و اغصانها و اوراقها بعد ما خلقک اللّهُ لعرفانها و خدمتها تفکّر لعلّ تطّلعُ بظلمک و تکونُ من التّائبين اظننتَ انّا نخاف من ظلمک فاعلم ثمّ أيقن انّا فی اوّل يوم فيه ارتفع صريرُ القلم الأعلی بين الارض و السَّماء انفقنا ارواحَنا و اجسادَنا و ابنائنا و اموالَنا فی سبيل اللّه العليّ العظيم و نفتخرُ بذلک بين اهل الانشاء و الملأ الأعلی يشهد بذلک ما ورد علينا فی هذا الصّراط المستقيم تاللّه قد ذابتِ الاکبادُ و صُلِبتِ الأجسادُ و سُفِکَت الدّماء و الأبصار کانت ناظرةً اِلی افق عناية ربّها الشّاهد البصير کلّما زاد البلاء زاد اهل البهآء فی حبّهم قد شهد بصدقهم ما انزله الرّحمن فی الفرقان بقوله ( فتمنّوا الموت ان کنتم صادقين ) هل الّذی حَفظَ نفسَه خلف الاحجاب خيرٌ أم الّذی انفقها فی سبيل اللّه انصِف و لاتکن فی تيه الکذب لمن الهائمين قد اخذهم کوثرُ محبّة الرّحمن علی شأن ما منعتهم مدافعُ العالم و لا سيوفُ الاُمم عن التّوجّه اِلی بحر عطاء ربّهم المعطی الکريم تاللّه ما اعجزنی البلاء و ما اضعفنی اعراضُ العُلماء نطقتُ و انطقُ امام الوجوه قد فُتحَ بابُ الفضل و أتی مطلعُ العدل بآياتٍ واضحات و حجج باهرات من لدی اللّه المقتدر القدير احضَرْ بين يدی الوجهِ لتسمعَ اسرارَ ما سمعه ابن عمران فی طور العرفان کذلک يأمرک مشرق ظهور ربّک الرّحمن من شطر سجنه العظيم اَغرّتکَ الرّياسةُ اقرأ ما انزله اللّه لرئيس الأعظم ملک الرّوم الّذی حبسنی فی هذا الحصن المتين لِتَطّلعَ بما عند المظلوم من لدی اللّه الواحد الفرد الخبير اتفرحُ بما تری همجَ الارض وراءک انّهم اتّبعوک کما اتّبع قوم قبلهم من سمّی بحنّان الّذی أفتی علَی الرّوح من دون بيّنة و لا کتاب منير إقرأ کِتابَ الإيقان و ما انزله الرّحمن لملک باريس و امثاله لِتطّلِعَ بما قضی من قبلُ و توقنَ بانّا ما اردنا الفساد فی الأرض بعد اصلاحها انّما نذکّر العباد خالصاً لوجه اللّه من شاء فليقبل و من شاء فليُعرض انَّ ربّنا الرّحمن لهو الغنيّ الحميد يا معشرَ العلماء هذا يوم لا ينفعکم شیء من الاشياء و لا اسمٌ من الأسماء الّا بهذا الاسم الّذی جعله اللّهُ مظهر امره ومطلع اسمائه الحسنی لمن فی ملکوت الانشاء نعيماً لمن وجد عرفَ الرّحمن و کان من الرّاسخين و لايغنيکم اليومَ علومکم و فنونکم و لا زخارفکم و عزّکم دعوا الکلّ وراءکم مقبلين اِلی الکلمة العليا الّتی بها فصّلت الزُّبُر و الصّحف و هذا الکتاب المبين . يا معشر العلماء ضعوا ما ألّفتموه من قلم الظّنون و الاوهام تاللّه قد اشرقَتْ شمسُ العلم من اُفق اليقين يا باقر انظر ثمّ اذکر مانطق به مؤمنُ آلک من قبل )أتقتلون رجلاً ان يقولَ ربّی اللّه و قد جاءکم بالبيّنات من ربّکم و ان يَکُ کاذباً فعليه کذبه و ان يک صادقاً يصبکم بعض الّذی يعدکم إِنَّ اللّهَ لا يهدی من هومُسرف کذّاب ) يا ايّها الغافل ان کنتَ فی ريب ممّا نحن عليه انّا نشهد بما شهد اللّه قبل خلق السّموات و الارض انّه لا اله الّا هو العزيز الوهّاب و نشهد انّه کان واحداً فی ذاته و واحداً فی صفاته لم يکن له شبهٌ فی الابداع و لا شريک فی الاختراع قد ارسل الرّسُلَ و انزل الکتب ليُبَشّروا الخلقَ اِلی سواء الصّراط هل السّلطانُ اطّلع و غضّ الطّرفَ عن فعلک ام اخذه الرّعبُ بما عَوَتْ شِرْذِمَةٌ من الذّئاب الّذين نبذوا صراطَ اللّه ورائهم و اخذوا سبيلک من دون بيّنة و لا کتاب انّا سمعنا بأنّ ممالک الايران تزيّنت بطراز العدل فلمّا تفرّسنا وجدناها مطالع الظّلم و مشارق الاعتساف انّا نری العدل تحت مخالب الظّلم نسأل اللّه بأن يخلّصه بقوّة من عنده و سلطان من لدنه انّه لهو المهيمن علی مَنْ فی الارضين و السّموات ليس لاحد ان يعترضَ علی نفس فيما ورد علی امر اللّه ينبغی لکلِّ من توجّه اِلی الاُفق الأعلی ان يتمسّک بحبل الاصطبار و يتوکّل علی اللّه المهيمن المختار يا احبّاء اللّه اشرَبُوا من عين الحکمة و سيروا فی رياض الحکمة و طيروا فی هواء الحکمة و تکلّموا بالحکمة و البيان کذلک يأمرکم ربُّکم العزيزُ العّلام يا باقر لاتطمئنّ بعزّک و اقتدارک مَثَلُکَ کَمَثلِ بقيّة اثر الشّمس علی رؤوس الجبال سوف يدرکها الزّوال من لدی اللّه الغنيّ المتعال قد اخذ عِزّک و عزّ امثالک و هذا ما حَکم به من عنده امّ الالواح أيْنَ من حارب اللّه و اَيْنَ من جادلَ بآياته و اين مَنْ اعرض عن سلطانه و اين الّذين قَتلوا اصفياءَه و سفکوا دماء اوليائه تفکّر لعلّ تجدُ نفحات اعمالک يا ايّها الجاهل المرتاب بکم ناحَ الرّسولُ و صاحت البتولُ و خرِبَت الدّيارُ و اخذت الظّلمةُ کلّ الاقطار يا معشرَ العُلمآء بکم انحطّ شأن الملّة و نکس علم الاسلام و ثُلّ عرشه العظيم کلّما اراد مميّزٌ أن يتمسّک بما يرتفع به شأن الإسلام ارتفعت ضوضاؤکم بذلک مُنعَ عمّا اراد و بقی الملکُ فی خسران کبير فانظروا فی ملک الرّوم انّه ما اراد الحربَ ولکن ارادها امثالکم فلمّا اشتعلت نارُها و ارتفع لهيبها ضعفت الدّولة و الملّة يشهد بذلک کلّ منصف بصير وزادت وَيلاتها اِلی أن اخذ الدّخان ارض السّرّ و من حولها ليظهَر ما انزله اللّه فی لوح الرّئيس کذلک قضی الامر فی الکتاب من لدی اللّه المهيمن القيّوم انّا للّه و انّا اليه راجعون . يا قلمَ الأعلی دَعْ ذکر الذّئب و اذکر الرّقشاء الّتی بظلمها ناحت الأشياء و ارتعدت فرائص الاولياء کذلک يأمرک مالک الاسماء فی هذا المقام المحمود قد صاحَتْ من ظلمک البتول و تظنّ انّک من آل الرّسول کذلک سَوَّلَتْ لک نفسک يا ايّها المعرض عن اللّه ربّ ما کان و ما يکون انصفی يا ايّتها الرّقشاء بايّ جرم لَدَغْتِ ابناء الرّسول و نهَبتِ اموالَهم اکفَرتِ بالّذی خلقکِ بامره کن فيکون قد فعلتِ بابناء الرّسول ما لا فعلت عادٌ و ثمود بصالحِ و هودِ ولا اليهود بروح اللّه مالک الوجود ا تنکر آياتِ ربّک الّتی اذ نزّلت من سمآء الأمر خضعت لها کتب العالم کلّها تفکّر لتَطّلعَ بفعلک يا ايّها الغافل المردود سوف تأخذک نفحات العذاب کما اخذَتْ قوماً قبلک اِنْتَظِر يا ايّها المشرک باللّه مالک الغيب و الشّهود هذا يوم اخبر به اللّهُ بلسان رسوله تفکّر لتعرف ما انزله الرّحمن فی الفرقان و فی هذا اللّوح المسطور هذا يوم فيه اتی مشرقُ الوحی بآيات بيّنات عجز عن احصائها المحصون هذا يومٌ فيه وَجَدَ کلّ ذی شمٍّ عَرْفَ نسمةِ الرّحمن فی الامکان و سرع کلّ ذی بصر اِلی فرات رحمة ربّه مالک الملوک . يا ايّها الغافل تاللّه قد رجع حديث الذّبح و الذّبيحُ توجّه اِلی مقرّ الفداء و ما رجع بما اکتسبت يَدک يا ايّها المبغض العنود أظننتَ بالشّهادة ينحطّ شأنُ الأمر لا و الّذی جعله اللّه مَهبَطَ الوحی ان انتَ من الّذين هم يفقهون ويلٌ لک يا ايُّها المشرک باللّه و للّذين اتّخذوک إماما لأنفسهم من دون بيّنة و لا کتاب مشهود کم من ظالم قام علی اطفاء نور اللّه قبلک و کم من فاجر قَتَل و نَهَبَ اِلی ان ناحت من ظلمه الافئدةُ و النّفوس قد غابت شمسُ العدل بما استوی هيکل الظّلم علی اريکة البغضاء ولکن القوم هم لايشعرون قد قُتِلَ ابناء الرّسول و نُهِبَ اموالُهم قل هل الاموال کَفَرتْ باللّه أم مالکها علی زعمک انصِفْ يا ايّها الجاهل المحجوب قد اخذتَ الاعتسافَ و نبذتَ الانصاف بذلک ناحت الأشياء و انت من الغافلين قد قتلتَ الکبيرَ و نهبتَ الصَّغير هل تظنُّ انّک تأکُلُ ما جمعته بالظّلم لا و نفسی کذلک يخبرک الخبير تاللّه لا يغنيک ما عندک و ما جمعتَه بالاعتساف يشهد بذلک ربُّک العليم قد قمت علی اطفاء نور الأمر سوف تَنْخَمِدُ نارُک أمراً من عنده انّه هو المقتدر القدير لا تعجزه شئونات العالم و لا سطوة الامم يفعل ما يشاء بسلطانه و يحکم ما يريد تفکّر فی النّاقة مع انّها من الحيوان رفعها الرّحمنُ اِلی مقام نطق السُنُ العالم بذکرها و ثنائها انّه لهو المهيمن علی من فی السّموات و الارض لا اله الّا هوَ العزيزالعظيم کذلک زيّنّا آفاق سمآء اللّوح بشموس الکلمات نعيماً لمن فاز بها و استضاء بأنوارها و ويل للمعرضين و ويل للمنکرين و ويل للغافلين الحمد للّه ربّ العالمين .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 15
لوح سيّد مهدی دهجی
الأقدس الأعظم الأمنع الأعلی ان يا اسمی ان احمد اللّه بما جعلناک امطار الفضل لما زرعناه فی الاراضی الطّيّبة المبارکة و جعلناک ربيع العناية لما غرسناه من الاشجار البديعة المنيعة هذا فضل لا يعادله ما خلق فی الامکان و سقيناک رحيق البيان من قدح الطاف ربّک الرّحمن و هو هذا الفم المقدّس الّذی اذا فتح اهتزّت الممکنات و تحرّکت الموجودات و نطقت الورقاء هذا لکوثر الحيوان لمن فی الإبداع و ارسلنا اليک فی اکثر الأحيان عرف الرّحمن من هذا الفرع المتحرّک علی متن ربّک العزيز المختار تاللّه الحقّ لو يتوجّه اليه الوجود من الغيب و الشّهود لتراه طائرا اِلی المقصد الاقصی مقام الّذی فيه تنطق السّدرة المنتهی انّه لا اله الّا انا العزيز الوهّاب طوبی لک بما کنت سائرا فی بلاد اللّه و کنت آية الفرح و الاطمينان لاهل البهآء الّذين انقطعوا عمّا سواه و توجّهوا بالقلوب اِلی هذا الشّطر الّذی منه اضائت الآفاق و رشّحت عليهم ما ترشّح عليک من امواج هذا البحر الّذی احاط من فی الاکوان انت الّذی عرفت نصر اللّه و قمت عليه بالحکمة و البيان قل انّ نصری هو تبليغ امری هذا ما ملئت به الالواح هذا حکم اللّه من قبل و من بعد قل ان اعرفوا يا اولی الأبصار انّ الّذين خرجوا عن الحکمة اولئک ما عرفوا نصر اللّه الّذی نزّل فی الکتاب قل اتّقوا اللّه و لا تفسدوا فی الأرض خذوا ما أمرتم به من لدن ربّکم العزيز العلّام انّه عَلَم النّصر و علّمکم ببيان لن يعتريه ظنون الّذين هاموا فی هيماء الشّبهات ان يا اسمی ان اسق الممکنات مرّة اخری من هذا القدح الّذی به سجّرت البحار ثمّ اضرم فی قلوبهم النّار المشتعلة الملتهبة من هذه السّدرة الحمرآء ليقومنّ علی الدّکر و الثّناء بين ملأ الأديان قد حضر منک لدی العرش کتب شتّی قرئناها بفضل من عندنا و نزّلنا لکلّ اسم کان فيها ما اهتزّت به العقول و طارت الأرواح و اسمعناک فی اکثر الأحيان اطوار الورقات و تغنيّات العنادل الّتی تغنّ علی الافنان کذلک تحرّکت يراعة اللّه علی ذکرک لتذکّر النّاس بهذا البيان الّذی جعله اللّه مطلع الآيات طوبی لارض ارتفعت فيها ذکر اللّه ولآذان فازت باصغاء ما نزّل من سماء عناية ربّک الرّحمن وصّ العباد بما وصّيناک ليمنعوا انفسهم عمّا نهوا عنه فی امّ البيان انّ الّذين يرتکبون ما يحدث به الفتنة بين البريّة انّهم بعدوا عن نصر اللّه و امره ألا انّهم من المفسدين فی لوح جعله اللّه مطلع الالواح قل انّا لو نريد لننصر الأمر بکلمة من عندنا انّه لهو المقتدر القهّار لو اراد اللّه ليخرج من عرين القوّة غضنفر القدرة و يزأر زئيراً يحکی هزيم الرّعود القاصفة فی الجبال انّه لمّا سبقت رحمتنا قدّرنا تمام النّصر فی الذّکر و البيان ليفوز بذلک عبادنا فی الأرض هذا من فضل اللّه عليهم انّ ربّک لهو الغنيّ المتعال قل خافوا اللّه و لا ترتکبوا ما يجزع به احبّائی فی الملک کذلک يأمرکم هذا القلم الّذی منه تحرّک القلم الأعلی فی مضمار الحکمة و العرفان کبّر من قبلی علی وجوه الّذين تجد منها نضرة البهآء ثمّ ذکّرهم بهذا الذّکر الّذی به قرّت عيون الابرار انّما البهآء عليک و علی من تمسّک بحبل اللّه المنزل الآيات ... باری جميع من فی البلدان را از امور مهيّجه و فساد و نزاع و شئوناتی که سبب حدوث فتنه ميشود منع فرمائيد آنچه اليوم مطلوب است تبليغ امر بوده مثلاً نفوسی که بخيال بعضی از امور قيام نموده و مينمايند اگر بر تبليغ امر قيام کنند عنقريب کلّ اهل آن ديار بردای ايمان فائز شوند يک آيه در لوح جناب نبيل اهل قائن نازل اگر کسی بحلاوت آن آيه فائز شود معنی نصر را ادراک مينمايد قل انّ البيان جوهر يطلب النّفوذ و الاعتدال امّا النّفوذ معلّق باللّطافة و اللّطافة منوطة بالقلوب الفارغة الصّافيه و امّا الاعتدال امتزاجه بالحکمة الّتی نزّلناها فی الزّبر و الألواح يا اسمی بيان نفوذ ميطلبد چه اگر نافذ نباشد مؤثّر نخواهد بود و نفوذ آن معلّق بانفاس طيّبه و قلوب صافيه بوده و همچنين اعتدال ميطلبد چه اگر اعتدال نباشد سامع متحمّل نخواهد شد و در اوّل بر اعراض قيام نمايد و اعتدال امتزاج بيانست بحکمت هائی که در زبر و الواح نازل شده و چون جوهر دارای اين دو شیء شد اوست جوهر فاعل که علّت و سبب کليّه است از برای تقليب وجود و اينست مقام نصرت کليّه و غلبه الهيّه هر نفسی بآن فائز شد او قادر بر تبليغ امراللّه و غالب بر افئده و عقول عباد خواهد بود يا اسمی شمس بيان از مطلع وحی رحمن بقسمی در زبر و الواح اشراق فرموده که ملکوت بيان وجبروت تبيان از او در انبساط و اهتزاز و اشراق است و لکنّ النّاس اکثرهم لايفقهون اينکه مکرّر مقام نصر و انتصار از قلم قدر جاری شده و ميشود مقصود آنست که مباد احبّاءاللّه به اموری که منشأ فتنه و فساد است قيام نمايند جميع بايد در صدد نصرت امراللّه بر آيند بقسمی که ذکر شد و اين از فضل اوست مخصوص احبّای او تا کلّ بمقامی که ميفرمايد من احيی نفساً فقد احيی النّاس جميعاً فائز شوند و غلبه ظاهره تحت اين مقام بوده و خواهد بود و از برای او وقتی است معيّن در کتاب الهی انّه يعلم و يظهر بسلطانه انّه لهو القويّ الغالب المقتدر العليم الحکيم و بايد نفوس مقدّسه تفکّر و تدبّر نمايند در کيفيّت تبليغ و از کتب بديعه الهيّه در هر مقام آياتی و کلماتی حفظ نمايند تا در حين بيان در هر مقام که اقتضا نمايد به آيات الهی ناطق شوند چه که اوست اکسير اعظم و طلسم اکبر افخم بشأنيکه سامع را مجال توقّف نماند لعمری اين امر بشأنی ظاهر که مغناطيس کلّ ملل و وجود خواهد بود اگر نفسی درست تفکّر نمايد مشاهده مينمايد که از برای احدی مفرّی نبوده و نيست و کتاب اقدس بشأنی نازل شده که جاذب و جامع جميع شرايع الهيّه است طوبی للقارئين طوبی للعارفين طوبی للمتفکّرين طوبی للمتفرّسين و به انبساطی نازل شده که کلّ را قبل از اقبال احاطه فرموده سوف يظهر فی الارض سلطانه و نفوذه و اقتداره انّ ربّک لهو العليم الخبير ان يا اسمی ان استمع ندائی من شطر عرشی انّه يحبّ ان يذکرک فی کلّ الاحوال بما وجدک قائماً علی ذکره بين الرّجال انّ ربّک يحبّ الوفاء فی ملکوت الانشاء و قدّمه علی اکثر الصّفات انّه لهو المقتدر القدير ثمّ اعلم انّا سمعنا ما اثنيت فی مناجاتک مع اللّه ربّک العليّ العظيم طوبی لک بما اقتصرت اُمورک علی هذا الامر المبرم العزيز الحکيم نسئل اللّه بان يجعل ندائک مغناطيس الأسمآء فی ملکوت الانشاء لتسرعّن اليه الکائنات من غير قصد و ارادة انّه لهو المقتدر علی ما يشاء لا اله الّا هو المتعالی الامنع الاقدس الارفع الاعزّ الأجلّ الأکرم العليم الخبير .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 14
سُوره وفا
هُو العليم ان يا وفا ان اشکر ربّک بما ايّدک علی امره و عرّفک مظهر نفسه و اقامک علی ثناء ذکره الاعظم فی هذا النّبأ العظيم فطوبی لک يا وفا بما وفيت بميثاق اللّه و عهده بعد الّذی کلّ نقضوا عهد اللّه و کفروا بالّذی آمنوا بعد الّذی ظهر بکلّ الآيات و اشرق عن افق الامر بسلطان مبين ولکن فاسع بان تصل الی اصل الوفاء و هو الايقان بالقلب و الاقرار باللّسان بما شهد اللّه لنفسه الأعلی بانّی انا حيّ فی افق الابهی و من فاز بهذه الشّهادة فی تلک الايّام فقد فاز بکلّ الخير و ينزل عليه الرّوح فی کلّ بکور و اصيل و يؤيّده علی ذکر ربّه و يفتح لسانه علی البيان فی امر ربّه الرّحمن الرّحيم و ذلک لا يمکن لاحدٍ ابداً الّا لمن طهّر قلبه عن کلّ ما خلق بين السّموات و الارضين و انقطع بکلّهِ الی اللّه الملک العزيز الجميل قم علی الامر و قل تاللّه انّ هذا لنقطة الاولی قد ظهر فی قميصه الاخری باسمه الأبهی و اذاً فی هذا الافق يشهد و يری و انّه علی کلّ شیء محيط و انّه لهو المذکور فی الملأ الأعلی بالنّبأ العظيم و فی ممالک البقاء بجمال القديم و لدی العرش بهذا الاسم الّذی منه زلّت اقدام العارفين قل تاللّه قد تمّت حجّة اللّه فی هذا الظّهور لکلّ من فی السّموات و الارض من قبل ان ينزل آية من سمآء قدس رفيع و من دونه قد نزّل معادل ما نزّل فی البيان خافوا عن اللّه و لاتبطلوا اعمالکم و لا تکوننّ من الغافلين ان افتحوا عيونکم لتشهدوا جمال القدم من هذا المنظر المشرق المنير قل تاللّه قد نزّل هيکل الموعود علی غمام الحمراء و عن يمينه جنود الوحی و عن يساره ملائکة الالهام و قضی الامر من لدی اللّه المقتدر القدير و بذلک زلّت کلّ الاقدام الّا من عصمه اللّه بفضله و جعله من الّذين عرفوا اللّه بنفسه ثم انقطعوا عن العالمين اسمع کلمات ربّک طهّر صدرک عن کلّ الاشارات لتجلّی عليه انوار شمس ذکر اسم ربّک و يکون من الموقنين ثمّ اعلم بأن حضر بين يدينا کتابک و شهدنا ما فيه و کنّا من الشّاهدين و عرفنا ما فيه من مسائل الّتی سئلت عنها و انّا کنّا مُجيبين و لکلّ نفس اليوم يلزم بان يسئل عن اللّه فيما يحتاج به و انّ ربّک يجيبه بآيات بدع مبين و امّا ما سئلت فی المعاد فاعلم بانّ العود مثل البدء و کما انت تشهد البدء کذلک فاشهد العود و کن من الشّاهدين بل فاشهد البدء نفس العود و کذلک بالعکس لتکون علی بصيرة منير ثمّ اعلم بانّ کلّ الاشياء فی کلّ حين تبدء و تعود بامر ربّک المقتدر القدير و امّا عود الّذی هو مقصود اللّه فی الواحه المقدّس المنيع و اخبر به عباده هو عود الممکنات فی يوم القيامة و هذا اصل العود کما شهدت فی ايّام اللّه و کنت من الشّاهدين و انّه لو يعيد کلّ الأسماء فی اسم و کلّ النّفوس فی نفس ليقدر و انّه لهو المقتدر القدير و هذا العود يحقّق بامره فيما اراد و انّه لهو الفاعل المريد و انّک لا تشهد فی الرّجع و العود الّا ما حقّق به هذان و هو کلمة ربّک العزيز العليم مثلاً انّه لو يأخذ کفّا من الطّين و يقول هذا لهو الّذی اتّبعتموه من قبل هذا لحقّ بمثل وجوده و ليس لاحد ان يعترض عليه لانّه يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و انّک لا تنظر فی هذا المقام اِلی الحدود و الاشارات بل فانظر بما حقّق به الامر و کن من المتفرّسين اذا نصرّح لک ببيان واضح مبين لتطّلع بما اردت من مولاک القديم فانظر فی يوم القيامة لو يحکم اللّه علی ادنی الخلق من الّذين آمنوا باللّه بانّ هذا اوّل من آمن بالبيان انّک لا تکن مريبا فی ذلک و کن من الموقنين و لا تنظر اِلی الحدود و الأسماء فی هذا المقام بل بما حقّق به اوّل من آمن و هو الايمان باللّه و عرفان نفسه و الايقان بامره المبرم الحکيم فاشهد فی ظهور نقطة البيان جلّ کبريائه انّه حکم لاوّل من آمن بانّه محمّد رسُول اللّه هل ينبغی لاحدٍ ان يعترض و يقول هذا عجميّ و هو عربيّ او هذا سمّی بالحُسين و هو کان محمّدا فی الاسم لا فو نفس اللّه العليّ العظيم و انّ فطن البصير لن ينظر اِلی الحدود و الاسماء بل ينظر بما کان محمّد عليه و هو امر اللّه و کذلک ينظر فی الحسين علی ما کان عليه من امر اللّه المقتدر المتعالی العليم الحکيم و لمّا کان اوّل من آمن باللّه فی البيان علی ما کان عليه محمّد رسول اللّه لذا حکم عليه بانّه هو هو او بانّه عوده و رجعه و هذا لمقام مقدّس عن الحدود و الاسمآء لا يری فيهما الّا اللّه الواحد الفرد العليم ثمّ اعلم بانّه فی يوم الظّهور لو يحکم علی ورقة من الاوراق کلّ الاسمآء من اسمائه الحسنی ليس لاحد ان يقول لم و بم و من قال فقد کفر باللّه و کان من المنکرين ايّاک ايّاک انّک لا تکن بمثل اهل البيان لانّ اکثرهم قد ضلّوا و اضلّوا و نسوا عهد اللّه و ميثاقه و اشرکوا باللّه الواحد الفرد الخبير و ما عرفوا نقطة البيان لانّهم لو عرفوه بنفسه ما کفروا بظهوره فی هذا الهيکل المشرق المنير و انّهم لمّا کانوا ناظرا اِلی الأسماء فلمّا بدّل اسمه الأعلی بالابهی عمت عيونهم و ما عرفوه فی تلک الايّام و کانوا من الخاسرين و انّهم لو عرفوا نفسه بنفسه و بما ظهر من عنده ما انکروه فی هذا الاسم المبارک البديع الّذی جعله اللّه سيف امره بين السّموات و الارضين و يفصل به بين الحقّ و الباطل من يومئذ اِلی يوم الّذی يقوم النّاس لربّ العالمين ثمّ اعلم بانّ يوم الظّهور يعود کلّ الاشياء عمّا سوی اللّه و کلّها فی صقع واحد و لو کان من اعلاها او ادناها و هذا لعود لن يعرفه احد الّا بعد امر اللّه و انّه لهو الآمر فيما يريد و بعد القاء کلمة اللّه علی الممکنات من سمع و اجاب انّه من اعلی الخلق و لو يکون من الّذين يحملون الرّماد و من اعرض هو من ادنی العباد و لو يکون عند النّاس وليّا و يکون عنده کتب السّموات و الارضين فانظر بعين اللّه فيما نزّلناه لک و ارسلناه اليک و لا تنظر اِلی الخلق و ما عندهم و انّ مثلهم اليوم کمثل عميّ يمشی فی ظلّ الشّمس و يسئل ما هی و هل هی اشرقت ينفی و ينکر و لا يکون من المستشعرين لن يعرف الشّمس و لن يعرف ما حال بينه و بينها و يصيح فی نفسه و يعترض و يکون من المعرضين هذا شأن هذا الخلق دعهم بانفسهم و قل لکم ما اردتم و لنا ما نريد فسحقا للقوم المشرکين ثمّ اعلم بانّ ظهور القبل حکم العود و الحيات علی الارواح فی يوم القيامة . و لو انّ لکلّ شیء عود و رجع ولکن انّا لا نحبّ بأن نذکر ما لا ذکر فی البيان لئلّا يرفع ضجيج المبغضين فياليت يرفع ما حال بين النّاس و بارئهم ليشهدوا سلطنة اللّه و عظمته و يشربوا من معين الکوثر و السّلسبيل و يترشّح عليهم بحور المعانی و يطهّرهم عن رجس کلّ مشرک مريب . و امّا ما سئلت من العوالم فاعلم بانّ للّه عوالم لا نهاية بما لا نهاية لها و ما احاط بها احد الّا نفسه العليم الحکيم تفکّر فی النّوم و انّه آية الاعظم بين النّاس لو يکوننّ من المتفکّرين مثلاً انّک تری فی نومک امرا فی ليل و تجده بعينه بعد سنة او سنتين او ازيد من ذلک او اقلّ و لو يکون العالم الّذی انت رأيت فيه ما رأيت هذا العالم الّذی تکون فيه فيلزم ما رأيت فی نومک يکون موجودا فی هذا العالم فی حين الّذی تراه فی النّوم و تکون من الشّاهدين . مع انّک تری امرا لم يکن موجودا فی العالم و يظهر من بعد اذا حقّق بانّ عالم الّذی انت رأيت فيه ما رأيت يکون عالما آخر الّذی لا له اوّل و لا آخر و انّک ان تقول هذا العالم فی نفسک و مطويّ فيها بامر من لدن عزيز قدير لحق و لو تقول بانّ الرّوح لمّا تجرّد عن العلائق فی النّوم سيّره اللّه فی عالم الّذی يکون مستورا فی سرّ هذا العالم لحق و انّ للّه عالم بعد عالم و خلق بعد خلق و قدّر فی کلّ عالم ما لا يحصيه احد الّا نفسه المحصی العليم و انّک فکّر فيما القيناک لتعرف مراد اللّه ربّک و ربّ العالمين و فيه کنز اسرار الحکمة و انّا ما فصّلناه لحزن الّذی احاطنی من الّذين خلقوا بقولی ان انتم من السّامعين فهل من ناصر ينصرنی و يدفع عنّی سيوف هؤلاء المعرضين و هل من ذی بصر ينظر کلمات اللّه ببصره و ينقطع عن انظر الخلائق اجمعين و انّک يا عبد نبّئ عباد اللّه بان لا ينکروا ما لا يعقلوه قل فاسئلوا اللّه بان يفتح علی قلوبکم ابواب المعانی لتعرفوا ما لا عرفه احد و انّه لهو المعطی الغفور الرّحيم و امّا ما سئلت فی اوامر اللّه فاعلم بانّ کلّما حدّد فی الکتاب حقٌ لا ريب فيه و علی الکلّ فرض بان يعملوا بما نزّل من لدن منزل عليم و من يترکه بعد علمه به انّ اللّه بریء عنه و نحن برءاء منه لانّ اثمار الشّجرة هی اوامره و لن يتجاوز عنه الّا کلّ غافل بعيد و امّا الجنّة حقّ لا ريب فيه و هی اليوم فی هذا العالم حبّی و رضائی و من فاز به لينصره اللّه فی الدّنيا و بعد الموت يدخله فی جنّة ارضها کارض السّموات و الارض . و يخدمنّه حوريّات العزّ و التّقديس فی کلّ بکور و اصيل و يستشرق عليه فی کلّ حين شمس جمال ربّه و يستضیء منها علی شأن لن يقدر احد ان ينظر اليه کذلک کان الامر ولکن النّاس هم فی حجاب عظيم و کذلک فاعرف النّار و کن من الموقنين و لکلّ عمل جزاء عند ربّک و يشهد بذلک نفس امر اللّه و نهيه و لو لم يکن للاعمال جزاء و ثمر ليکون امره تعالی لغوا فتعالی عن ذلک علوّا کبير ولکن المنقطعين لن يشهدنّ العمل الّا نفس الجزاء و انّا لو نفصّل ذلک ينبغی ان نکتب الواحا عديد تاللّه الحقّ انّ القلم لن يحرّک بما ورد علی صاحبه و يبکی و ابکی ثمّ تبکی عين العظمة خلف سرادق الاسماء علی عرش اسمه العظيم و انّک صفّ قلبک انّا نفجّر منه ينابيع الحکمة و البيان لتنتطق بها بين العالمين ان افتح اللّسان علی البيان فی ذکر ربّک الرّحمن و لا تخف من احد فتوکّل علی اللّه العزيز الحکيم قل يا قوم ان اعملوا ما عرفتم فی البيان الفارسی و ما لا عرفتموه فاسئلوا من هذا الذّکر الحکيم ليبيّن لکم ما اراد اللّه فی کتابه و انّ عنده ما کنز فی البيان من لدن مقتدر قدير و امّا ما سئلت فيما اخبرنا العباد حين الخروج عن العراق فی انّ الشّمس اذا غابت تتحرّک طيور اللّيل و ترفع رايات السّامری تاللّه قد تحرّکت الطّيور فی تلک الايّام و نادی السّامری فطوبی لمن عرف و کان من العارفين ثمّ اخبرناهم بالعجل تاللّه کلّ ما اخبرناهم قد ظهر و لا مردّ له الّا بان يظهر لانّه جری من اصبع عزّ قدير و انّک انت فاسئل اللّه بان يحفظک من شرّ هؤلاء و يقدّسک من اشارات المعرضين فاشدد ظهرک لنصرة الامر و لا تلتفت اِلی ما يخرج من افواه ملأ البيان لانّهم لا يعرفون شيئاً و ما اطّلعوا باصل الامر فی هذا النبأ الاعظم العظيم کذلک الهمناک و القيناک ما تغنی به عن ذکر العالمين و البهآء عليک و علی الّذينهم يسمعون قولک فی اللّه ربّک و يکوننّ من الرّاسخين و الحمد للّه ربّ العالمين .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 13
لوح ارض با
هُو اللّه تعالی شأنه العظمة و الاقتدار حمداً لمن تشرّف ارض البآء بقدوم من طاف حوله الاسماء بذلک بشّرت الذّرّات کلّ الممکنات بما طلع و لاح و ظهر و اشرق و خرج من باب السّجن و افقه شمس جمال غصن اللّه الاعظم العظيم و سرّ اللّه الاقوم القديم متوجّهاً اِلی مقام آخر بذلک تکدّرت ارض السّجن و فرحت اخری تعالی تعالی ربّنا فاطر السّمآء و خالق الاشياء الّذی بسلطانه فتح باب السّجن ليظهر ما انزله فی الالواح من قبل انّه لهوالمقتدر علی ما يشاء و فی قبضته ملکوت الانشاء و هو المقتدر العليم الحکيم طوبی ثمّ طوبی لارض فازت بقدومه ولعين قرّت بجماله ولسمع تشرّف باصغاء ندائه ولقلب ذاق حلاوة حبّة و لصدر رحب بذکره و لقلم تحرّک علی ثنائه و للوح حمل آثاره نسئل اللّه تبارک و تعالی بان يشرّفنا بلقائه قريباً انّه هو السّامع المقتدر المجيب .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 12
لوح مقصود
هُوَاللّه تَعالی شأنه العَظَمَة وَ الإقتِدار حمد مقدّس از ذکر و بيان حضرت معبود و مالک غيب و شهودی را لايق و سزا که از نقطه اولی کتب لاتحصی پديد آورد . و از کلمه عليا خلق اوّلين و آخرين ظاهر فرمود و در هر قرنی از قرون و هر عصری از اعصار بمقتضيات حکمت بالغه سفيری فرستاد تا خلق افسرده را بماء بيان زنده نمايد اوست مبيّن و اوست مترجم چه که ناس از ادراک آنچه در کتب الهی از قلم اعلی جاری شده و نازل گشته قاصر و عاجزند در هر حال مذکّر و هادی و معرّف و معلّم لازم لذا سفرا و انبياء و اصفياء فرستاد تا ناس را از مقصود از تنزيل کتب و ارسال رسل آگاه نمايند و کلّ عارف شوند بوديعه ربّانيّه که در ايشان بنفس ايشان گذاشته شده انسان طلسم اعظم است و لکن عدم تربيت او را از آنچه با اوست محروم نموده بيک کلمه خلق فرمود و بکلمه اخری بمقام تعليم هدايت نمود و بکلمه ديگر مراتب و مقاماتش را حفظ فرمود . " حضرت موجود ميفرمايد " انسان را بمثابه معدن که دارای احجار کريمه است مشاهده نما بتربيت جواهر آن بعرصه شهود آيد و عالم انسانی از آن منتفع گردد . انتهی . اگر نفسی در کتب منزله از سماء احديّه بديده بصيرت مشاهده نمايد و تفکّر کند ادراک مينمايد که مقصود آنست جميع نفوس نفس واحده مشاهده شوند تا در جميع قلوب نقش خاتم الملک للّه منطبع شود و شموس عنايت و اشراقات انجم فضل و رحمت جميع را احاطه نمايد حق جلّ جلاله از برای خود چيزی اخذ ننموده نه از اطاعت عالم به او نفعی راجع و نه از ترک آن نقصی وارد در هر آن طير ملکوت بيان به اين کلمه ناطق جميع را از برای تو خواستم و تو را از برای خود اگر علمای عصر بگذارند و من علی الارض رائحه محبّت و اتّحاد را بيابند در آن حين نفوس عارفه بر حرّيّت حقيقی آگاه شوند راحت اندر راحت مشاهده نمايند آسايش اندر آسايش اگر ارض بانوار آفتاب اين مقام منوّر شود اذاً يصدق أن يقال لاتری فيها عوجا و لا امتا . و الصّلاة و السّلام علی من ابتسم بظهوره ثغر البطحاء و تعطّر بنفحات قميصه کلّ الوری الّذی اتی لحفظ العباد عن کلّ ما يضرّهم فی ناسوت الانشاء . تعالی تعالی مقامه عن وصف الممکنات و ذکر الکائنات . به ارتفع خباء النّظم فی العالم و علم العرفان بين الامم و علی آله و اصحابه الّذين بهم نصبت رايات التّوحيد و اعلام النّصر و التّفريد و بهم ارتفع دين اللّه بين خلقه و ذکره بين عباده اسأَله تعالی بأن يحفظه عن شرّ اعدائه الّذين خرقوا الاحجاب و هتکوا الاستار الی ان نکست راية الاسلام بين الانام . و بعد عرض ميشود نامه آنجناب رسيد و نفحه وصال از او متضوّع الحمد للّه بعد از حکم محکم فراق نسيم قرب و لقا مرور نمود و ارض قلب را بماء سرور و فرح تازه فرمود للّه الحمد فی کلّ الاحوال . انشاءاللّه حق جلّ جلاله عنايت فرمايد و جميع من علی الارض را بما يحبّ و يرضی هدايت نمايد مشاهده فرمائيد سالهاست نه ارض ساکن است و نه اهل آن گاهی بحرب مشغول و هنگامی ببلاهای ناگهانی معذّب . بأساء و ضرّاء ارض را احاطه نموده مع ذلک احدی آگاه نه که سبب آن چيست و علّت آن چه اگر ناصح حقيقی کلمه فرموده آنرا بر فساد حمل نموده‌اند و از او نپذيرفته‌اند انسان متحيّر که چه گويد و چه عرض نمايد دو نفس ديده نميشود که فی الحقيقه در ظاهر و باطن متّحد باشند آثار نفاق در آفاق موجود و مشهود مع آنکه کلّ از برای اتّحاد و اتّفاق خلق شده‌اند . " حضرت موجود ميفرمايد " ای دوستان سراپرده يگانگی بلند شد بچشم بيگانگان يکديگر را مبينيد همه بار يک داريد و برگ يک شاخسار . انتهی انشاءاللّه نور انصاف بتابد و عالم را از اعتساف مقدّس فرمايد اگر ملوک و سلاطين که مظاهر اقتدار حق جلّ جلاله‌اند همّت نمايند و بما ينتفع به من علی الارض قيام فرمايند عالم را آفتاب عدل اخذ نمايد و منوّر سازد . " حضرت موجود ميفرمايد " خيمه نظم عالم به دوستون قائم و بر پا مجازات و مکافات " و درمقام ديگر بلغت فصحی ميفرمايد " للعدل جندٌ و هی مجازات الاعمال و مکافاتها بهما ارتفع خباء النّظم فی العالم و اخذ کلّ طاغ زمام نفسه من خشية الجزاء . انتهی . " و در مقام ديگر ميفرمايد " يا معشر الامراء ليس فی العالم جندٌ اقوی من العدل و العقل براستی ميگويم جندی در ارض اقوی از عدل و عقل نبوده و نيست طوبی لملک يمشی و تمشی امام وجهه راية العقل و عن ورائه کتيبة العدل انّه غرّة جبين السّلام بين الانام و شامة وجنة الامان فی الامکان . انتهی . فی الحقيقه اگر آفتاب عدل از سحاب ظلم فارغ شود ارض غير ارض مشاهده گردد " و در مقامی حضرت موجود در سبب و علّت اوّليّه سکون وراحت امم وعمارعالم ميفرمايد " لابدّ بر اين است مجمع بزرگی در ارض بر پا شود و ملوک و سلاطين در آن مجمع مفاوضه در صلح اکبر نمايند و آن اينست که دول عظيمه برای آسايش عالم بصلح محکم متشبّث شوند و اگر مَلِکی بر مَلِکی برخيزد جميع متّفقاً بر منع قيام نمايند در اين صورت عالم محتاج مهمّات حربيّه و صفوف عسکريّه نبوده و نيست الّا علی قدر يحفظون به ممالکهم و بلدانهم اينست سبب آسايش دولت و رعيّت و مملکت انشاء اللّه ملوک و سلاطين که مرايای اسم عزيز الهيند به اين مقام فائز شوند و عالم را از سطوت ظلم محفوظ دارند . "و همچنين ميفرمايد " از جمله اموری که سبب اتّحاد و اتّفاق ميگردد و جميع عالم يک وطن مشاهده ميشود آنست که السن مختلفه بيک لسان منتهی گردد و همچنين خطوط عالم بيک خط بايد جميع ملل نفوسی معيّن نمايند از اهل ادراک و کمال تا مجتمع شوند و بمشاورت يکديگر يک لسان اختيار کنند چه از السن مختلفه موجوده و چه لسان جديد تازه اختراع نمايند و در جميع مدارس عالم اطفال را به آن تعليم دهند . انتهی عنقريب جميع اهل عالم بيک لسان و يک خط مزيّن در اين صورت هر نفسی بهر بلدی توجّه نمايد مثل آنست که در بيت خود وارد شده اين امور لازم و واجب هر ذی بصر و سمعی بايد جهد نمايد تا اسباب آنچه ذکر شد از عالم الفاظ و اقوال بعرصه شهود و ظهور آيد اليوم هيکل عدل تحت مخالب ظلم و اعتساف مشاهده ميشود از حق جلّ جلاله بخواهيد تا نفوس را از دريای آگاهی بی نصيب نفرمايد چه اگر فی الجمله آگاه شوند ادراک مينمايند که آنچه از قلم حکمت جاری و ثبت شده بمنزله آفتاب است از برای جهان راحت و امنيّت و مصلحت کلّ در آنست والّا هر يوم بلای جديدی عالم را اخذ نمايد و فتنه تازه ئی بر پا شود انشاءاللّه نفوس عالم موفّق شوند و سُرج بيانات مشفقانه را بمصابيح حکمت حفظ نمايند اميد هست که کلّ بطراز حکمت حقيقی که اسّ اساس سياست عالم است مزيّن گردند . "حضرت موجود ميفرمايد " آسمان سياست به نيّر اين کلمه مبارکه که از مشرق اراده اشراق نموده منير و روشن است ينبغی لکلّ آمر ان يزن نفسه فی کلّ يوم بميزان القسط و العدل ثمّ يحکم بين النّاس و يأمرهم بما يهديهم الی صراط الحکمة و العقل . انتهی اينست اسّ سياست و اصل آن حکيم آگاه از اين کلمه استخراج مينمايد آنچه سبب راحت و امنيّت و حفظ نفوس و دماء و امثال آنست اگر صاحبان افئده از دريای معانی که در اين الفاظ مستور است بياشامند و آگاه گردند کلّ شهادت ميدهند بر علوّ بيان و سموّ آن اين فانی اگر آنچه ادراک نموده عرض نمايد جميع گواهی دهند بر حکمت بالغه الهيّه اسرار سياست در اين کلمه مکنون و آنچه ناس به آن محتاج در او مخزون اين خادم فانی از حق جلّ جلاله سائل و آمل که ابصار عالم را بنور حکمت منوّر فرمايد تا کلّ ادراک نمايند آنچه را که اليوم لازم است امروز انسان کسی است که بخدمت جميع من علی الارض قيام نمايد . " حضرت موجود ميفرمايد " طوبی لمن اصبح قائما علی خدمة الأمم "و در مقام ديگر ميفرمايد " ليس الفخر لمن يحبّ الوطن بل لمن يحبّ العالم . انتهی . فی الحقيقه عالم يک وطن محسوب است و من علی الارض اهل آن و مقصود از اتّحاد و اتّفاق که در کتب انبياء از قلم اعلی ثبت شده در امور مخصوصه بوده و خواهد بود نه اتّحادی که سبب اختلاف شود و اتّفاق به آن علّت نفاق گردد اين مقام اندازه و مقدار است و مقام اعطاءُ کُلّ ذِيْ حَقٍّ حقَّه است طوبی لمن عرف و فاز و يا حسرة للغافلين آثار طبيعت بنفسها بر اين شاهد و گواه و هر حکيم بينائی بر آنچه عرض شد مطّلع و آگاه مگر نفوسی که از کوثر انصاف محرومند و در هيماء غفلت و حميّت جاهليّه هائم . "حضرت موجود ميفرمايد " ای پسران انسان دين اللّه و مذهب اللّه از برای حفظ و اتّحاد و اتّفاق و محبّت و الفت عالم است او را سبب و علّت نفاق و اختلاف و ضغينه و بغضاء منمائيد اينست راه مستقيم و اسّ محکم متين آنچه براين اساس گذاشته شود حوادث دنيا او را حرکت ندهد و طول زمان او را از هم نريزاند . انتهی اميد هست که علما و امرای ارض متّحداً بر اصلاح عالم قيام نمايند و بعد از تفکّر و مشورت کامل بدرياق تدبير هيکل عالم را که حال مريض مشاهده ميشود شفا بخشند و بطراز صحّت مزيّن دارند . " حضرت موجود ميفرمايد " آسمان حکمت الهی به دو نيّر روشن و منير مشورت و شفقت در جميع امور بمشورت متمسّک شويد چه که اوست سراج هدايت راه نمايد و آگاهی عطا کند . انتهی بايد اوّل هر امری آخر آن ملاحظه شود و از علوم و فنون آنچه سبب منفعت و ترقّی و ارتفاع مقام انسان است اطفال به آن مشغول گردند تا رائحه فساد از عالم قطع شود و کلّ بهمّت اوليای دولت و ملّت در مهد امن و امان مستريح مشاهده شوند . " حضرت موجود ميفرمايد " علمای عصر بايد ناس را در تحصيل علوم نافعه امر نمايند تا خود و اهل عالم از آن منتفع گردند علومی که ازلفظ ابتدا و به لفظ منتهی گردد مفيد نبوده ونخواهد بود اکثری از حکمای ايران عمرها بدرس حکمت مشغولند و عاقبت حاصل آن جز الفاظی نبوده و نيست ٠ انتهی ودر جميع امور بايد رؤسا باعتدال ناظر باشند چو هر امری که از اعتدال تجاوز نمايد از طراز اثر محروم مشاهده شود مثلاً حرّيّت و تمدّن و امثال آن مع آنکه بقبول اهل معرفت فائز است اگر از حدّ اعتدال تجاوز نمايد سبب و علّت ضرّ گردد اگر اين نقطه تفصيل شود بيان بطول انجامد وبيم آنست که سبب کسالت گردد از حقّ جلّ جلاله اين فانی سائل و آمل که جميع را خير عطا فرمايد و فی الحقيقه هر نفس دارای او شد دارای کلّ است ٠ "حضرت موجود ميفرمايد " زبان خرد ميگويد هرکه دارای من نباشد دارای هيچ نه از هر چه هست بگذريد و مرا بيابيد منم آفتاب بينش و دريای دانش پژمردگان را تازه نمايم و مردگان را زنده کنم منم آن روشنائی که راه ديده بنمايم و منم شاهباز دست بی نياز پر بستگان را بگشايم و پرواز بياموزم ٠ انتهی "و همچنين ميفرمايد " آسمان خرد به دو آفتاب روشن بردباری و پرهيزکاری ٠ انتهی ٠ يا حبيبی بحور مفصّله در اين کلمات مختصره مسطور است طوبی لنفس عرفت و شربت و فازت و الحسرة للغافلين اين فانی از اهل ارض انصاف طلب مينمايد که فی الجمله گوش لطيف رقيق محبوب را که از برای اصغای کلمه حکمت خلق شده از سبحات و اشارات و ظنون و اوهام لايسمنه و لا يغنيه پاک و طاهر نمايند تا ناصح اقبال کند به اظهار آنچه سبب برکت عالم و خير امم است حال در اکثر ممالک نور اصلاح مخمود و خاموش و نار فساد ظاهر و مشتعل دو مملکت عظيمه که هر دو خود را رأس تمدّن و محيی آن و مقنّن قوانين ميشمرند بر حزبی از احزاب که منسوب بحضرت کليم است قيام نموده اند ان اعتبروا يا اولی الابصار اعتساف شأن انسان نبوده و نيست در کلّ احوال بايد به انصاف ناظر باشد و بطراز عدل مزيّن از حق بطلبيد به ايادی عنايت و تربيت نفوسی چند را از آلايش نفس و هوی مطهّر فرمايد تا للّه قيام نمايند و لوجهه تکلّم کنند که شايد آثار ظلم محو شود و انوار عدل عالم را احاطه نمايد ناس غافلند مبيّن لازم است . "حضرت موجود ميفرمايد " حکيم دانا و عالم بينا دو بصرند از برای هيکل عالم انشاء اللّه ارض از اين دو عطيّه کبری محروم نماند و ممنوع نشود ٠انتهی آنچه ذکر شده و ميشود نظر بحبّ خدمتی است که اين عبد بجميع من علی الارض داشته و دارد . يا حبيبی در جميع احوال انسان بايد متشبّث شود باسبابی که سبب و علّت امنيّت و آسايش عالم است ٠ "حضرت موجود ميفرمايد " آنچه در اين روز پيروز شما را از آلايش پاک نمايد و به آسايش رساند همان راه راست بوده و خواهد بود ٠ انتهی ٠ انشاء اللّه از همّت اوليا و حکمای ارض اهل عالم بما ينفعهم آگاه شوند غفلت تا کی اعتساف تا کی انقلاب و اختلاف تا کی اين خادم فانی متحيّر است جميع صاحب بصر و سمعند ولکن از ديدن و شنيدن محروم مشاهده ميشوند حبّ اين عبد به آن جناب خادم را بر آن داشت که به اين اوراق مشغول شود والّا فی الحقيقه ارياح يأس از جميع جهات در عبور و مرور است و انقلابات و اختلافات عالم يوماً فيوماً در تزايد آثار هرج و مرج مشاهده ميشود چه که اسبابی که حال موجود است بنظر موافق نمی‌آيد از حق جلّ جلاله ميطلبم که اهل ارض را آگاه نمايد و عاقبت را بخير منتهی فرمايد و به آنچه سزاوار است مؤيّد دارد اگر انسان به قدر و مقام خود عارف شود جز اخلاق حسنه و اعمال طيّبه راضيه مرضيّه از او ظاهر نشود ٠ اگر حکما و عرفای مشفق ناس را آگاه نمايند جميع عالم قطعه واحده مشاهده گردد هذا حقٌ لا ريب فيه . يسأل الخادم همّة من کلّ ذی همّة ليقوم علی اصلاح البلاد و احياء الاموات بماء الحکمة و البيان حبّاً للّه الفرد الواحد العزيز المنّان ٠ حکمت هيچ حکيمی ظاهر نه مگر به بيان و اين مقام کلمه است که از قبل و بعد در کتب ذکر شده چه که جميع عالم از کلمه و روح آن بمقامات عاليه رسيده اند و بيان و کلمه بايد مؤثّر باشد و همچنين نافذ و به اين دو طراز در صورتی مزيّن که للّه گفته شود و بمقتضيات اوقات ونفوس ناظر باشد ٠ "حضرت موجود ميفرمايد " انّ البيان جوهرٌ يطلب النّفوذ و الاعتدال امّا النّفوذ معلّق باللّطافة و اللّطافة منوطة بالقلوب الفارغة الصّافية و امّا الاعتدال امتزاجه بالحکمة الّتی ذکرناها فی الالواح ٠ انتهی ٠ ازبرای هر کلمه روحی است لذا بايد متکلّم ومبيّن ملاحظه نمايند و بوقت و مقام کلمه القاء فرمايند چه که از برای هر کلمه اثری موجود و مشهود ٠ "حضرت موجود ميفرمايد " يک کلمه بمثابه نار است و اخری بمثابه نور و اثر هر دو در عالم ظاهر لذا بايد حکيم دانا در اوّل بکلمه که خاصيّت شير در او باشد تکلّم نمايد تا اطفال روزگار تربيت شوند و بغايت قصوای وجود انسانی که مقام ادراک و بزرگيست فائز گردند ٠ " و همچنين ميفرمايد " يک کلمه بمثابه ربيع است و نهالهای بستان دانش از او سر سبز و خرّم و کلمه ديگر مانند سموم ٠ انتهی ٠ حکيم دانا بايد بکمال مدارا تکلّم فرمايد تا از حلاوت بيان کلّ بما ينبغی للانسان فائز شوند ای حبيب من کلمه الهی سلطان کلمات است و نفوذ آن لاتحصی ٠ "حضرت موجود ميفرمايد " عالم را کلمه مسخّر نموده و مينمايد اوست مفتاح اعظم در عالم چه که ابواب قلوب که فی الحقيقه ابواب سماء است از او مفتوح يک تجلّی از تجلّياتش در مرآت حبّ اشراق نموده کلمه مبارکه انا المحبوب در او منطبع بحريست دارا و جامع هر چه ادراک شود از او ظاهر گردد تعالی تعالی هذا المقام الأعلی الّذی کينونة العلوّ و السّموّ تمشی عن ورائه مهلّلا مکبّراً. انتهی . گويا ذائقه اهل عالم از تب غفلت و نادانی تغيير نموده چه که از حلاوت بيان غافل و محروم مشاهده ميشوند بسيار حيف است که انسان خود را از اثمار شجره حکمت ممنوع سازد ايّام و ساعات در مرور است . يد قدرت انشاءاللّه جميع را حفظ فرمايد و بافق دانائی کشاند . انّ ربّنا الرّحمن لهو المؤيّد العليم الحکيم ٠ عرض ديگر آنکه دستخط ثانی آنجناب که از قدس شريف ارسال داشته بودند رسيد و آنچه در او مذکور و مسطور مشاهده شد و تلقاء وجه معروض گشت فرمودند بنويس يا مقصود ندايت را شنيديم ناله و حنينت را در شوق و اشتياق اصغاء نموديم الحمد للّه که عرف محبّت از هر کلمه ساطع و متضوّع بود انشاء اللّه اين مقام پاينده بماند . قد انشد العبد الحاضر ما انشأته مکرّر ذکرت نزد مظلوم مذکور ولحاظ عنايت و شفقت بتو متوجّه انسان بزرگست همّتش هم بايد بزرگ باشد در اصلاح عالم و آسايش امم از حق ميطلبم شما را مؤيّد فرمايد بر آنچه سزاوار مقام انسان است در جميع احوال بحکمت ناظر باشيد چه که بعضی از ارباب غرض در صدد بوده و هستند سبحان اللّه مقام مقدّسی را که جز محبّت و مودّت و عمار و اصلاح از برای عالم و آدم نخواسته به او نسبت داده‌اند آنچه را که لسان و قلم از ذکر آن خجل است انّا ذکرناک و نذکرک و نسأله تعالی بان يحفظک بايادی القدرة و القوّة و يعرّفک ما ينفعک فی الاخرة و الاولی انّه مالک العرش و الثّری و مولی الوری لا اله الّا هو المقتدر القدير انشاء اللّه اين مظلوم از اهل وفاست شما را فراموش ننموده و نمينمايد . انتهی . اينکه مرقوم داشته بوديد که اراده است تا ربيع در شام باشند و اگر اسباب فراهم آيد بسمت حدبا توجّه نمايند اين خادم فانی از حق جلّ جلاله ميطلبد که اسباب آنچه مصلحت است فراهم آورد و عنايت فرمايد اوست قادر و توانا خلق اين ديار مع آنکه کمال رأفت نسبت بهر يک ظاهر شد مع ذلک آثار محبّت از ايشان مشهود نه آنجناب بايد کمال حکمت را ملاحظه فرمايند در کلّ احوال در صدد اعتراض و انکار بوده و هستند حقّ انصاف عنايت فرمايد درامورات خود آنجناب هم هر چه پيش آيد موافق دانند محبوب است انسان بشغلی مشغول باشد احبّ است چه که حين اشتغال ناملايمات روزگار کمتر احصاء ميشود انشاء اللّه در هر مدينه و ديار تشريف دارند با کمال روح و ريحان و فرح و سرور باشند خادم فانی در هر حال آن دوست مکرّم مهربان را فراموش نمی‌نمايد ذاکر بوده و هست الامر للّه ربّ العالمين . انشاء اللّه حق توفيق عنايت فرمايد وبمايحبّ و يرضی تأييد نمايد اشعار آنجناب فی الحقيقه هر کلمه آن مرآتی بود که مراتب خلوص و محبّت آنجناب بحق و اوليائش در او منطبع هنيئاً لجنابک بماشربت رحيق البيان و سلسبيل العرفان و هنيئاً لمن شرب و فاز و ويل للغافلين فی الحقيقه بعد از مشاهده بسيار مؤثّر افتاد چه که هم حاکی از نور وصال بود و هم مشتعل بنار فراق در هر حال از فضل بی منتهای الهی مأيوس نيستيم چه اگر بخواهد ذرّه را خورشيد مينمايد و قطره را دريا و صد هزار باب ميگشايد در صورتيکه انسان گمان يکی از آن در خاطرش خطورنکرده غفلت اين خادم بمقامی رسيده که از برای حق جلّ جلاله باين کلمات اثبات قدرت مينمايد استغفر اللّه العظيم عمّا ذکرتُ و أَذْکُرُ إنّ الخادم يعترف فی کلّ حين بجريراته العظمی و خطيئاته الکبری و يسأل العفو من بحر غفران ربّه تعالی و ما يجعله خالصاً لوجهه و ناطقاً بذکره و مقبلاً اليه و متّکلاً عليه انّه هو المقتدر الغفور الرّحيم الحمد للّه العزيز العليم . عرض ديگر مکالمات سيّاحی که در عريضه که بخدمت حضرت مولائی روحی فداه ارسال داشتيد اين فانی تمام آنرا مشاهده نمود مقصود از تعبيرات آن کلّ انتباه ناس بوده از نوم غفلت صد هزار عزازيل از اعمال خود انسان ظاهر ميشود چه اگر ناس بتعليمات الهی تمسّک نمايند و رفتار کنند اثری از عزازيل در ارض نماند اختلافات ارض و نفاق و جدال و محاربه و امثال آن سبب و علّت ظهور عزازيل است جبرئيل در امثال اين امور داخل نشده و نخواهد شد عالمی که جز نزاع و جدال و فساد در او امری ظاهر نه او مقرّ عرش عزازيل است و محلّ سلطنت او چه مقدار از اولياء و اصفيا که شبها ناله نمودند و روزها بنوحه مشغول شدند که شايد يک نسيم خوش معطّری از جهت اراده مرور نمايد و روائح مکرهه منتنه را از عالم ببرد و زايل نمايد و لکن مقتضيات اعمال غير طيّبه و مجازات آن که از اسّ اساس سياست الهی محسوب است سبب سدّ و منع شد و نگذاشت آنچه مقصود است ظاهر شود لنا ان نصبر فی کلّ ذلک حتّی يأتی الفرج من اللّه الغفور الکريم ٠ سبحانک يا اله الکائنات و مقصود الممکنات اسألک بالکلمة الّتی بها نادت السّدرة و صاحت الصّخرة و بها سرع المقرّبون الی مقرّ قربک و المخلصون الی مطلع نور وجهک و بضجيج العاشقين فی فراق اصفيائک و حنين المشتاقين عند تجلّيات انوار شمس ظهورک بأن تعرّف عبادک ما اردت لهم بجودک و کرمک ثمّ اکتب لهم من قلمک الاعلی ما يهديهم الی بحر عطائک و کوثر قربک ای ربّ لا تنظر اليهم باعمالهم فانظر الی سماء رحمتک الّتی سبقت الوجود من الغيب و الشّهود ای ربّ نوّر قلوبهم بانوار معرفتک و ابصارهم بتجلّيات شمس مواهبک اسألک يا اله الاسماء و فاطر السّماء بالدّماء الّتی سفکت فی سبيلک و الرّؤوس الّتی ارتفعت علی الرّماح فی حبّک و بالاکباد الّتی ذابت فی هجر اوليائک و بالقلوب الّتی قطعت اربا اربا لاعلاء کلمتک بأن تجمع اهل مملکتک علی کلمة واحدة ليعترفنّ الکلّ بوحدانيّتک و فردانيّتک لا اله الّا انت المقتدر المتعالی العليم الحکيم ٠ انشاء اللّه غنيّ متعال عرض اين خادم فانی را باستجابت مقرون فرمايد و عباد ارض را بطراز معروف مزيّن نمايد و از شئونات منکره مقدّس دارد اوست قادر و اوست توانا و اوست دانا و بينا يسمع و يری و هو السّميع البصير٠
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 11
اصلُ کلّ الخير
هُو العليّ الأعلی أصلُ کلّ الخير هُو الاعتمادُ علی اللّه و الانقيادُ لامره و الرّضاء لمرضاته . أصلُ الحکمة هی الخشيةُ عن اللّه عزّ ذکرُه و المخافةُ من سطوته و سياطه و الوَجلُ من مظاهر عدله و قضائه . رأسُ الدّين هو الإقرار بما نُزّل من عند اللّه و الاتّباعُ لما شُرِع فی محکم کتابه . أصلُ العزَّةِ هی قناعة العبد بما رُزِق به و الاکتفاء بما قُدِّرَله . أصلُ الحُبِّ هو إقبال العبد اِلی المحبوب و الإعراضُ عمّا سواه و لم يکن مرادُه الّا ما أراده مولاه . أصْلُ الذِّکرِ هو القيام علی المذکور و نسيان عن ورائه . رَأس التَّوَکُّل هو اقترافُ العبد و اکتسابُه فی الدُّنيا و اعتصامُه باللّه و انحصارُ النَّظر اِلی فضل مولاه إذ اليه يرجع أُمور العبد فی مُنقَلَبِه و مثويه . رأسُ الإنقطاع هُو التّوجّه اِلی شطر اللّه و الوُرودُ عليه و النّظر اليه و الشّهادةُ بين يديه . رَأسُ الفِطرَةِ هی الإقرار بالافتقار و الخضوعُ بالاختيار بين يَدی اللّه الملک العزيز المختار . رأسُ القدرة و الشّجاعة هی اعلاء کلمة اللّه و الاستقامة علی حبّه . رَأسُ الإحْسانِ هو اظهار العبد بما أَنعمه اللّه و شکرُه فی کلّ الاحوال و فی جميع الأحيان . رأسُ الإيمان هو التّقلّل فی القول و التّکثّرُ فی العمل و من کان اقوالهُ ازْيدَ من اعماله فاعلموا أنّ عدمه خيرٌ من وجوده و فنائه احسن من بقائه . اصلُ العافية هی الصّمتُ و النّظر اِلی العاقبة و الإنزواءُ عن البريّة . رأسُ الهِمَّةِ هی انفاق المرء علی نفسه و علی اهله و الفقراء من اخْوَتِه فی دينه . رَأسُ التّجارةِ هی حبّی به يَستَغنِی کلّ شیءٍ عن کلّ شیءٍ و بدونه يفتقرُ کلّ شیءٍ عن کلّ شیءٍ و هذا ما رُقِمَ من اصبع عزٍّ منيرٍ . أصْلُ کلّ الشَّرِّ هو إِغفال العبد عن مولاه و إقبالُه اِلی ما سواه . أصلُ النّارِ هی الجحاد فی آيات اللّه و المجادلة بمن ينزل من عنده و الانکار به و الاستکبار عليه . أصلُ کلّ العُلُومِ هو عرفانُ اللّه جلّ جلالُه و هذا لن يُحقَّقَ الّا بعرفان مَظهَرِ نفسه . رَأسُ الذِّلة هی الخروجُ عن ظلّ الرّحمن و الدُّخولُ فی ظلّ الشّيطان . رأسُ الکُفرِ هو الشِّرک باللّه و الإعتماد علی ما سويه و الفرار عن قضاياه . أصلُ الخُسرَانِ لمن مَضَتْ ايّامُهُ و ما عَرَفَ نَفسه . رأسُ کُلِّ ما ذکرناهُ لَکَ هو الانصاف و هو خروجُ العبد عن الوهم و التّقليد و التَّفَرّسُ فی مظاهر الصّنع بنظر التّوحيد و المشاهَدةُ فی کلّ الأمور بالبصر الحديد کذلک علّمناک و صرّفنا لک کلمات الحکمة لتشکر اللّه ربّک فی نفسک و تفتخر بها بين العالمين .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 10
لوح حکمت
بسمه المُبدع العَليم الحکيم کتاب انزله الرّحمن من ملکوت البيان و انّه لروح الحيوان لاهل الامکان تعالی اللّه ربّ العالمين يذکر فيه من يذکر اللّه ربّه انّه لهو النّبيل فی لوح عظيم يا محمّد اسمع النّداء من شطر الکبريا من السّدرة المرتفعة علی ارض الزّعفران انّه لا اله الّا انا العليم الحکيم کن هبوبَ الرّحمن لاشجار الامکان و مربّيها باسم ربّک العادل الخبير انّا اردنا ان نذکرَ لک ما يتذکّر به النّاس ليَدَعُنّ ما عندهم و يتوجّهنّ اِلی اللّه مولی المخلصين انّا ننصح العبادَ فی هذه الايّام الّتی فيها تغبّر وجهُ العدل و انارت وَجنةُ الجهل و هُتِکَ سِترُ العقل و غاضت الرّاحة و الوفاء و فاضتِ المحنةُ و البلاء و فيها نُقِضَتِ العُهودُ و نُکِثَتِ العقودُ لا تَدری نفسٌ ما يُبصِرُه و يُعميه و ما يُضِلُّه و يَهدْيه قل يا قوم دعوا الرّذائلَ و خُذوا الفضائلَ کونوا قدوةً حسنة بين النّاس و صحيفةً يتذکّر بها الأناس مَنْ قام لخدمة الامر له أن يصدع بالحکمة و يسعی فی ازالة الجهل عن بين البريّة قل أن اتّحدوا فی کلمتکم و اتّفقوا فی رأيکم و اجعلوا اشراقَکم افضلَ من عشيّکم و غَدَکم احسنَ من امسکم فضل الانسان فی الخدمة و الکمال لا فی الزّينة و الثّروة و المال اجعلوا اقوالکم مقدّسةً عن الزّيغ و الهوی و اعمالکم منزّهةً عن الرّيب و الرّيا قل لا تصرفوا نقودَ اعمارِکم النّفيسةِ فی المشتهياتِ النّفسيّة و لا تقتصروا الامورَ علی منافعکم الشخصيّة انفِقُوا اذا وجدتم و اصبروا اذا فَقدتم انّ بعد کلّ شدّةٍ رخاء و مع کلّ کدر صفاء اجتنبوا التّکاهل و التّکاسل و تمسّکوا بما ينتفع به العالم من الصّغير و الکبير و الشّيوخ و الارامل قل ايّاکم ان تزرعوا زُؤانَ الخصومة بين البريّة و شوک الشّکوک فی القلوب الصّافية المنيرة قل يا احبّاء اللّه لا تعملوا ما يتکدّر به صافی سلسبيل المحبّة و ينقطع به عَرْفُ المودّة لعمری قد خُلقتم للوداد لا للضّغينة و العناد ليس الفخرُ لحبّکم انفُسَکم بل لحبّ ابناء جنسکم و ليس الفضلُ لمن يحبّ الوطن بل لمن يحبُّ العالم کونوا فی الطّرف عفيفاً و فی اليد أميناً و فی اللّسان صادقاً و فی القلب متذکّراً لا تُسقطوا منزلة العلماء فی البهاء و لا تصغّروا قدرَ من يعدل بينکم من الامراء اجعلوا جُندَکُم العدلَ و سلاحَکم العقلَ و شِيمَکُم العفوَ و الفضلَ و ما تفرح به افئدة المقرّبين لعمری قد احزننی ما ذکرتَ من الاحزان لا تنظر إلی الخلق و اعمالهم بل اِلی الحقّ وسلطانه انّه يذکّرک بما کان مبدء فرح العالمين إشْرب کوثَر السّرور من قدح بيان مطلع الظّهور الّذی يذکرک فی هذا الحصن المتين و أفرِغ جهدَک فی احقاق الحقّ بالحکمة و البيان و ازهاق الباطل عن بين الامکان کذلک يأمرک مشرق العرفان من هذا الافق المنير يا ايّها النّاطق باسمی اُنظُرِ النّاسَ و ما عملوا فی ايّامی انّا نزّلنا لاحدٍ من الامراء ما عجز عنه من علی الارض و سألناه أن يجمعَنا مع علماء العصر ليظهر لَه حجّة اللّه و برهانه و عظمته و سلطانه و ما اردنا بذلک الّا الخير المحض انّه ارتکب ما ناح به سکّان مدائن العدل و الانصاف و بذلک قضی بينی و بينه انّ ربّک لهو الحاکم الخبير و مع ما تراه کيف يقدر ان يطير الطّير الالهی فی هواء المعانی بعد ما انکسرت قوادمُهُ باحجار الظّنون و البغضاء و حُبِسَ فی سجن بُنِيَ من الصّخرة الملساء لعمرُ اللّه انّ القومَ فی ظلم عظيم و امّا ما ذکرت فی بدأ الخلق فهذا مقام يختلف باختلاف الافئدة و الانظار لو تقول انّه کان و يکون هذا حقّ و لو تقول کما ذکر فی الکتب المقدّسة انّه لا ريب فيه نزّل من لدی اللّه ربّ العالمين انّه کان کنزاً مخفيّاً و هذا مقام لا يعبّر بعبارة و لا يُشار باشارة و فی مقام أحبَبْتُ أنْ أُعْرَفَ کان الحقّ و الخلق فی ظلّه من الاوّل الّذی لا اوّل له الّا انّه مسبوق بالاوّليّة الّتی لا تعرف بالاوّليّة و بالعلّة الّتی لم يعرفها کلّ عالم عليم قد کان ما کان و لم يکن مثلَ ما تراه اليوم و ما کان تکوّن من الحرارة المحدثة من امتزاج الفاعل و المنفعل الّذی هو عينه و غيره کذلک ينبّئک النّبأ الأعظم من هذا البناء العظيم إنّ الفاعلين و المنفعلين قد خُلقت من کلمة اللّه المطاعة و انّها هی علّة الخلق و ما سواها مخلوق معلول انّ ربّک لهو المبيّن الحکيم ثمّ اعلَم أنّ کلامَ اللّه عزّ و جلّ اعلی و اجلّ من ان يکونَ ممّا تدرکه الحواسّ لانّه ليس بطبيعة و لا بجوهر قد کان مقدّساً عن العناصر المعروفة و الاُسطُقُسّات العوالی المذکورة و انّه ظهر من غير لفظ و صوت و هو امر اللّه المهيمن علی العالمين انّه ما انقطع عن العالم و هو الفيض الاعظم الّذی کان علّة الفيوضات و هو الکون المقدّس عمّا کان و ما يکون انّا لا نحبّ ان نفصّل هذا المقام لانّ آذان المُعرضين ممدودة الينا ليستمعوا ما يعترضون به علی اللّه المهيمن القيّوم لانّهم لا ينالون بسرّ العلم و الحکمة عمّا ظهر من مطلع نور الاحديّة لذا يعترضون و يصيحون و الحقّ ان يقال انّهم يعترضون علی ما عرفوه لاعلی ما بيّنه المبيّن و انبأه الحقّ علّام الغيوب ترجع اعتراضاتهم کلّها علی انفسهم و هم لعمرک لا يفقهون لابدّ لکلّ امر من مبدأ و لکلّ بناء من بان و انّه هذه العلّة الّتی سبقت الکون المزيّنَ بالطّراز القديم مع تجدّده و حدوثه فی کلّ حين تعالی الحکيم الّذی خلق هذا البناء الکريم فانظر العالم و تفکّر فيه انّه يُريک کتاب نفسه و ما سُطر فيه من قلم ربّک الصّانع الخبير و يخبرک بما فيه و عليه و يفصح لک علی شأن يغنيک عن کلّ مبيّن فصيح قل انّ الطّبيعةَ بکينونتها مظهر اسمی المبتعث و المکوّن و قد تختلف ظهوراتها بسبب من الاسباب و فی اختلافها لآيات للمُتفرّسين و هی الارادة و ظهورها فی رتبة الإمکان بنفس الامکان و انّها لتقدير من مقدّر عليم و لو قيل إنّها لهی المشيّة الامکانيّة ليس لأحد ان يعترضَ عليه و قدّر فيها قدرةٌ عجز عن ادراک کنهها العالمون انّ البصيرَ لا يری فيها الّا تجّلی اسمنا المکوّن قل هذا کون لا يدرکه الفساد و تحيّرت الطبّيعةُ من ظهوره و برهانِه و اشراقه الّذی احاط العالمين ليس لجنابک أن تلتفت الی قَبلُ و بَعدُ اذکر اليوم و ما ظهر فيه انّه ليکفی العالمين انّ البيانات و الاشارات فی ذکر هذه المقامات تُخمِد حرارةَ الوجود لک ان تنطق اليوم بما تشتعل به الافئدة و تطير اجساد المقبلين من يوقن اليوم بالخلق البديع و يری الحقّ المنيع مهيمناً قيّوماً عليه انّه من اهل البصر فی هذا المنظر الاکبر يشهد بذلک کلّ موقن بصير إمْشِ بقوّة الاسم الاعظم فوق العالم لِتَری اسرار القِدَم و تطّلع بما لا اطّلع به أحدٌ ان ربّک لهو المؤيّد العليم الخبير کن نبّاضا کالشّريان فی جسد الامکان لِيَحْدَثَ من الحرارة المحدثة من الحرکة ما تسرع به افئدة المتوّقفين انّک عاشرت معی و رأيت شموس سمآء حکمتی و امواج بحر بيانی اذ کنّا خلف سبعين الفَ حجاب من النّور انّ ربّک لهو الصّادق الأمين طوبی لمن فاز بفيضان هذا البحر فی ايّام ربّه الفيّاض الحکيم إنّا بيّنّا لک اذ کنّا فی العراق فی بيت من سمّی بالمجيد اسرار الخليقة و مبدأها و منتهاها و علّتها فلمّا خرجنا اقتصرنا البيانَ بانّه لا اله الّا انا الغفور الکريم کن مُبلّغ امر اللّه ببيان تَحْدثُ به النّار فی الاشجار و تنطق انّه لا اله الّا انا العزيز المختار قل انّ البيان جوهر يطلب النُّفوذ و الاعتدال و امّا النّفوذ معلّق باللّطافة و اللّطافة منوطة بالقلوب الفارغة الصّافية و امّا الاعتدال امتزاجه بالحکمة الّتی نزّلناها فی الزّبر و الالواح تفکّر فيما نزّل من سمآء مشيّة ربّک الفيّاض لتعرفَ ما اردناه فی غياهب الآيات انّ الّذين انکروا اللّه و تمسّکوا بالطّبيعة من حيث هی هی ليس عندهم من علم و لا من حکمة الا انّهم من الهائمين اولئک ما بلغوا الذّروةَ العليا و الغاية القصوی لذا سکِّرَتْ أبصارُهم و اختلفت افکارهم و الّا رؤساء القوم اعترفوا باللّه و سلطانه يشهد بذلک ربّک المهيمن القيّوم و لمّا مُلِئَتْ عيون اهل الشّرق من صنائع اهل الغرب لذا هاموا فی الاسباب و غفلوا عن مسبّبها و ممدّها مع انّ الّذين کانوا مطالع الحکمة و معادنها ما انکروا علّتها و مُبدِعَها و مبدأها انّ ربّک يعلم و النّاس اکثرهم لا يعلمون و لنا أن نذکر فی هذا اللّوح بعضَ مقالات الحکماء لوجه اللّه مالک الاسماء ليفتح بها ابصار العباد و يوقنُنَّ انّه هو الصّانع القادر المُبدع المنشئ العَليم الحکيم و لو يری اليومَ لحکماء العصر يدٌ طولی فی الحکمة و الصّنائع ولکن لو ينظر أحد بعين البصيرة لَيَعلَم انّهم أخذوا اکثرها من حکماء القبل وهم الّذين اسّسوا اساس الحکمة و مهّدوا بنيانها و شيّدوا ارکانها کذلک ينبّئک ربّک القديم و القدماء اخذوا العلوم من الأنبياء لانّهم کانوا مطالع الحکمة الآلهيّة و مظاهر الاسرار الرّبّانيّة من النّاس من فاز بزلال سلسال بياناتهم و منهم من شرِبَ ثُمالة الکأس لکلّ نصيب علی مقداره انّه لهو العادل الحکيم انّ أبيد قليس الّذی اشتهر فی الحکمة کان فی زمن داود و فيثاغورث فی زمن سليمان ابن داود و اخذ الحکمة من معدن النّبوّة و هو الّذی ظنّ انّه سمع حفيف الفَلَکِ و بلغ مقام المَلَکِ انّ ربّک يفصّل کلّ أمر اذا شاء انّه لهو العليم المحيط انّ اُسَّ الحکمة و أصلَها من الأنبياء و اختلفت معانيها و اسرارها بين القوم باختلاف الأنظار و العقول انّا نذکر لک نبأ يوم تکلّم فيه احدٌ من الأنبياء بين الوری بما علّمه شديد القوی انّ ربّک لهو الملهم العزيز المنيع فلمّا انفجرت ينابيعُ الحکمة و البيان من منبع بيانه و اخذ سُکرُ خَمرِ العرفان من فی فنائه قال الآن قد ملأ الرّوح من النّاس من أخذ هذا القول و وجد منه علی زعمه رائحة الحلول و الدّخول و استدلّ فی ذلک ببيانات شتّی و اتّبعه حزبٌ من النّاس لو انّا نذکر اسماءَهم فی هذا المقام و نفصّل لک لَيَطولُ الکلام و نبعُد عن المرام انّ ربّک لهو الحکيم العلّام و منهم من فاز بالرّحيق المختوم الّذی فکّ بمفتاح لسان مطلع آيات ربّک العزيز الوهّاب قل انّ الفلاسفة ما انکروا القديم بل مات اکثرهم فی حسرة عرفانه کما شهد بذلک بعضهم انّ رَبَّک لهو المخبر الخبير انّ بقراط الطّبيب کان من کبار الفلاسفة و اعترف باللّه و سلطانه و بعده سُقراط انّه کان حکيما فاضلا زاهدا اشتغل بالرّياضة و نَهَی النّفس عن الهوی و اعرض عن ملاذ الدّنيا و اعتزل الی الجبل و اقام فی غار و منع النّاس عن عبادة الاوثان و علّمهم سبيلَ الرّحمن الی ان ثارت عليه الجهّالُ و اخذوه و قتلوه فی السّجن کذلک يقصّ لک هذا القلم السّريع ما احدّ بَصَر هذا الرّجُلِ فی الفلسفة انّه سيّد الفلاسفة کلّها قد کان علی جانب عظيم من الحکمة نشهد انّه من فوارس مضمارها و اخصّ القائمين لخدمتها و له يد طولی فی العلوم المشهودة بين القوم و ما هو المستور عنهم کانّه فاز بجرعةٍ اذ فاض البحر الاعظم بهذا الکوثر المنير هو الّذی اطّلع علی الطّبيعة المخصوصة المعتدلة الموصوفة بالغلبة و انّها اشبه الأشياء بالرّوح الانسانی قد اخرجها من الجسد الجوّانی و له بيان مخصوص فی هذا البنيان المرصوص لو تسأل اليومَ حکماء العصر عمّا ذکره لَتَرَی عجزهم عن ادراکه انّ ربّک يقول الحقّ ولکنَّ النّاس اکثرهم لا يفقهون و بعده افلاطون الالهی انّه کان تلميذاً لِسقراطَ المذکور و جَلَس علی کرسيّ الحکمة بعده و اقرّ باللّه و آياته المهيمنة علی ما کان و ما يکون و بعده من سُمّيَ بارسطو طاليس الحکيم المشهور و هو الّذی استنبط القوّة البخاريّة و هؤلاء من صناديد القوم و کبرائهم کلّهم اقرّوا و اعترفوا بالقديم الّذی فی قبضته زمام العلوم ثمّ اذکرُ لک ما تکلّم به بَلينُوس الّذی عرف ما ذکره ابو الحکمة من اسرار الخليقة فی الواحه الزّبرجديّه لِيُوقِنَ الکلُّ بما بيّنّاه لک فی هذا اللّوح المشهود الّذی لو يُعْصَرُ بايادی العدل و العرفان ليجری منه روحُ الحيوان لاحياء من فی الامکان طوبی لمن يَسبَحُ فی هذا البحر و يُسَبِّحُ ربَّه العزيز المحبوب . قد تضوّعت نفحات الوحی من آيات ربّک علی شأن لا ينکرُها الّا من کان محروماً عن السّمع و البصر و الفؤاد و عن کلّ الشئونات الانسانيّة انَّ ربّک يشهد ولکن النّاس لا يعرفون و هو الّذی يقول أنا بَلِينُوس الحکيم صاحب العجائب و الطّلسمات و انتشر منه من الفنون و العلوم ما لا انتشر من غيره و قد ارتقی اِلی اعلی مراقی الخضوع و الابتهال إسْمَعْ ما قال فی مناجاته مع الغنيّ المتعال ( اقومُ بين يَدَی ربّی فاذکر آلاءه و نعماءَه و أصِفُه بما وصف به نفسَه لأن اکون رحمةً و هدی لمن يقبل قولی ) اِلی ان قال ( يا ربّ انت الاله و لا اله غيرک و انت الخالق و لا خالق غيرک ايّدنی و قوّنی فقد رجف قلبی و اضطربت مفاصلی و ذهب عقلی و انقطعت فکرتی فاعطِنی القوّةَ و انطِق لسانی حتّی اتکلّمَ بالحکمة ) اِلی ان قال ( انّک انت العليم الحکيم القدير الرّحيم ) انّه لهو الحکيم الّذی اطّلع علی اسرار الخليقة و الرّموز المکنونة فی الالواح الهرمسيّة انّا لا نحبّ أن نذکر ازيد ممّا ذکرناه و نذکر ما القی الرّوحُ علی قلبی انّه لا إله الّا هو العالم المقتدر المهيمن العزيز الحميد لعمری هذا يوم لا تحبّ السّدرةُ الّا أن تنطقَ فی العالم انّه لا اله الّا انا الفرد الخبير لو لا حُبّی ايّاک ما تکلّمت بکلمة ممّا ذکرناه إعرَفْ هذا المقام ثمّ احفظه کما تحفظ عينيک و کن من الشّاکرين و انّک تعلم انّا ما قرأنا کتبَ القوم و ما اطّلعنا بما عندهم من العلوم کلّما اردنا أن نذکر بيانات العلماء و الحکماء يظهر ما ظهر فی العالم و ما فی الکتب و الزّبر فی لوح امام وجه ربّک نری و نکتب انّه احاط علمُهُ السّموات و الارضين هذا لوح رقم فيه من القلم المکنون علمُ ما کان و ما يکون و لم يکن له مترجم الّا لسانی البديع إنَّ قلبی من حيث هو هو قد جعله اللّه ممرّداً عن اشارات العلماء و بيانات الحکماء انّه لا يحکی الّا عن اللّه وَحده يشهد بذلک لسانُ العظمة فی هذا الکتاب المبين قل يا ملأ الأرض ايّاکم ان يمنَعکم ذکرُ الحکمة عن مطلعها و مشرقها تمسّکوا بربّکم المعلِّمِ الحکيم انّا قدّرنا لکلّ ارض نصيباً و لکلّ ساعة قسمة و لکلّ بيان زماناً و لکلّ حال مقالا فانظروا اليونانَ انّا جعلناها کرسيّ الحکمة فی برهة طويلة فلمّا جآء اجلُها ثُلّ عرشها و کلَّ لسانها و خَبَتْ مصابيحها و نُکِثت اعلامُها کذلک نأخذ و نعطی انّ ربّک لهو الآخذ المعطی المقتدر القدير قد أودعنا شمس المعارف فی کلّ ارض اذا جاء الميقات تشرق من افقها امراً من لدی اللّه العليم الحکيم انّا لو نريد ان نذکر لک کلّ قطعةٍ من قطعات الارض و ما ولج فيها و ظهر منها لنقدر انّ ربّک احاط علمه السّموات و الارضين ثمّ اعلم أنّه قد ظهر من القدماء ما لم يظهر من الحکماء المعاصرين انّا نذکر لک نبأ مورْطُس انّه کان من الحکماء و صنع آلة تُسمِعُ علی ستّين ميلا و کذلک ظهر من غيره ما لا تراه فی هذا الزّمان انّ ربّک يُظهِرُ فی کلّ قرن ما اراد حکمة من عنده انّه لهو المدبّر الحکيم من کان فيلسوفاً حقيقيّاً ما انکر اللّه و برهانه بل اقرّ بعظمته و سلطانه المهيمن علی العالمين انّا نحبّ الحکماء الّذين ظهر منهم ما انتفع به النّاس و ايّدناهم بامر من عندنا انّا کنّا قادرين ايّاکم يا احبّائی ان تنکروا فضلَ عبادی الحکماء الّذين جعلهم اللّه مطالع اسمه الصّانع بين العالمين أفرِغوا جهدکم ليظهر منکم الصَّنائعُ و الامورُ الّتی بها ينتفع کلّ صغير و کبير انّا نتبرّأُ من کلّ جاهل ظنّ بانّ الحکمة هی التکلّم بالهوی و الاعراض عن اللّه مولی الوری کما نسمع اليوم من بعض الغافلين . قل اوّل الحکمة و اصلها هو الاقرار بما بيّنه اللّه لانّ به استحکم بنيان السّياسة الّتی کانت درعاً لحفظ بدن العالم تفکّروا لتعرفوا ما نطق به قلمی الاعلی فی هذا اللّوح البديع قل کلّ امر سياسيّ انتم تتکلّمون به کان تحت کلمة من الکلمات الّتی نزّلت من جبروت بيانه العزيز المنيع کذلک قصصنا لک ما يفرح به قلبک و تقرّ عينُک و تقوم علی خدمة الامر بين العالمين نبيلی لا تحزن من شیء افرح بذکری ايّاک و اقبالی و توجّهی اليک و تکلّمی معک بهذا الخطاب المبرم المتين تفکّر فی بلائی و سجنی و غربتی و ما ورد عليّ و ما يَنسِبُ اليّ النّاس الا انّهم فی حجاب غليظ لمّا بلغ الکلامُ هذا المقام طلع فجر المعانی و طفئ سراج البيان البهآء لأهل الحکمة و العرفان من لدن عزيز حميد قل سبحانک اللّهمّ يا الهی اسألک باسمک الّذی به سطع نور الحکمة اذ تحرّکت افلاک بيانه بين البريّة بان تجعلنی مُؤيّداً بتأييداتک و ذاکراً باسمک بين عبادک ای ربّ توجّهت اليک منقطعاً عن سوائک و متشبّثاً بذيل الطافک فانطقنی بما تنجذب به العقول و تطير به الارواح و النّفوس ثمّ قوّنی فی امرک علی شأن لا تمنعنی سطوة الظّالمين من خلقک و لاقدرة المنکرين من اهل مملکتک فاجعلنی کالسّراج فی ديارک ليهتدی به من کان فی قلبه نور معرفتک و شغف محبّتک انّک انت المقتدر علی ما تشاء و فی قبضتک ملکوت الإنشاء لا اِله الّا انت العزيز الحکيم .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 9
اشراقات
هذه صحيفة اللّه المهيمن القيّوم هو اللّه تعالی شأنه الحکمة و البيان الحمد للّه الّذی تفرّد بالعظمة و القدرة و الجمال و توحّد بالعزّة و القوّة و الجلال و تقدّس عن ان يدرکه الخيال او يذکر له نظير و مثال قد اوضح صراطه المستقيم بافصح بيان و مقال انّه هو الغنيّ المتعال فلمّا اراد الخلق البديع فصّل النقطة الظاهرة المشرقة من افق الارادة و انّها دارت فی کلّ بيتٍ علی کلّ هيئةٍ اِلی ان بلغت منتهی المقام امراً من لدی اللّه مولی الانام و انّها هی مرکز دائرة الاسمآء و مختم ظهورات الحروف فی ملکوت الانشاء و بها برز ما دلّ علی السّرّ الاکتم و الرّمز المنمنم الظّاهر الحاکی عن الإسم الاعظم فی الصّحيفة النّورآء و الورقة المقدّسة المبارکة البيضآء فلمّا اتّصلت بالحرف الثّانی البارز فی اوّل المثانی دارت افلاک البيان و المعانی و سطع نور اللّه الأبديّ و ثقب علی وجه سمآء البرهان و صارمنه النّيّران تبارک الرّحمن الّذی لا يشار باشارة و لا يعبّر ٥٨ بعبارة و لايعرف بالاذکار و لا يوصف بالآثار انّه هو الامر الوهّاب فی المبدء و الماب و جعل لهما حفّاظا و حرّاسا من جنود القدرة و الاقتدار انّه هو المهيمن العزيز المختار قد نزّلت الخطبة مرّتين کما نزل المثانی کرّتين و الحمد للّه الّذی اظهر النّقطة و فصّل منها علم ما کان و ما يکون و جعلها منادية باسمه و مبشّرة بظهوره الأعظم الّذی به ارتعدت فرائص الامم و سطع النّور من افق العالم انّها هی النّقطة الّتی جعلها اللّه بحر النّور للمخلصين من عباده و کرة النّار للمعرضين من خلقه و الملحدين من بريّته الّذين بدّلوا نعمة اللّه کفرا و مائدة السّمآء نفاقا و قادوا اوليائهم اِلی بئس القرار اولئک عباد اظهروا النّفاق فی الآفاق و نقضوا الميثاق فی يوم فيه استوی هيکل القدم علی العرش الأعظم و نادی المناد من الشّطر الايمن فی الوادی المقدّس يا ملأ البيان اتّقوا الرّحمن هذا هو الّذی ذکره محمّد رسول اللّه و من قبله الرّوح و من قبله الکليم و هذا نقطة البيان ينادی امام العرش و يقول تاللّه قد خلقتم لذکر هذا النّبأ الاعظم و هذا الصّراط الاقوم الّذی کان مکنونا فی افئدة الأنبياء و مخزونا فی صدور الاصفيآء و مسطوراً من القلم الاعلی فی الواح ربّکم مالک الاسمآء قل موتوا بغيظکم يا اهل النّفاق قد ظهر من لا يعزب عن علمه من شیء و اتی من افترّ به ثغر العرفان و تزيّن ملکوت البيان و اقبل کلّ مقبل الی اللّه مالک الاديان و قام به کلّ قاعد و سرع کلّ سطيح اِلی طور الايقان هذا يوم جعله اللّه نعمة للابرار و نقمة للاشرار و رحمة للمقبلين و غضباً للمنکرين و المعرضين انّه ظهر ٥٩ بسلطان من عنده و انزل ما لا يعادله شیء فی ارضه و سمآئه اتّقوا الرّحمن يا ملأالبيان و لا ترتکبوا ما ارتکبه اولو الفرقان الّذين ادّعوا الايمان فی اللّيالی و الايّام فلمّا اتی مالک الانام اعرضوا و کفروا اِلی ان افتوا عليه بظلم ناح به امّ الکتاب فی المآب اذکروا ثمّ انظروا فی اعمالهم و اقوالهم و مراتبهم و مقاماتهم و ما ظهر منهم اذ تکلّم مکلّم الطّور و نفخ فی الصّور و انصعق من فی السّموات و الارض الّا عدّة احرف الوجه يا ملأ البيان ضعوا اوهامکم و ظنونکم ثمّ انظروا بطرف الانصاف اِلی افق الظّهور و ما ظهر من عنده و نزّل من لدنه و ما ورد عليه من اعدآئه هو الّذی قبل البلايا کلّها لاظهار امره و اعلآء کلمته قد حبس مرّة فی الطّاء و اخری فی الميم ثمّ فی الطّاء مرّة اخری لامر اللّه فاطر السّمآء و کان فيها تحت السّلاسل و الاغلال شوقا لامر اللّه العزيز الفضّال يا ملأ البيان هل نسيتم وصايای و ما ظهر من قلمی و نطق به لسانی و هل بدّلتم يقينی باوهامکم و سبيلی باهوائکم و هل نبذتم اصول اللّه و ذکره و ترکتم احکام اللّه و اوامره اتّقوا اللّه دعوا الظّنون لمظاهرها و الاوهام لمطالعها و الشّکوک لمشارقها ثمّ اقبلوا بوجوه نورآء و صدور بيضآء اِلی افق اشرقت منه شمس الايقان امراً من لدی اللّه مالک الأديان الحمد للّه الّذی جعل العصمة الکبری درعاً لهيکل امره فی ملکوت الانشاء و ما قدّر لاحدٍ نصيباً من هذه الرّتبة العليا و المقام الاسنی انّها طراز نسجته انامل القدرة لنفسه تعالی انّه لا ينبغی لاحدٍ الّا لمن استوی علی عرش يفعل ما يشاء من اقرّ و اعترف بما رقم فی هذا الحين من القلم الأعلی انّه من اهل التّوحيد و اصحاب التّجريد فی کتاب اللّه مالک المبدء و الماب و لمّا بلغ الکلام هذا المقام سطعت رائحة العرفان و اشرق نيّر التّوحيد من افق سمآء البيان طوبی لمن اجتذبه النّدآء اِلی الذّروة العليا و الغاية القصوی و عرف من صرير قلمی الأعلی ما اراده ربّ الآخرة و الاولی انّ الّذی ما شرب من رحيقنا المختوم الّذی فککنا ختمه باسمنا القيّوم انّه ما فاز بانوار التّوحيد و ما عرف المقصود من کتب اللّه ربّ الارض و السّمآء و مالک الآخرة و الاُولی و کان من المشرکين فی کتاب اللّه العليم الخبير يا ايّها السّائل الجليل نشهد انّک تمسّکت بالصّبر الجميل فی ايّام فيها منع القلم عن الجريان و اللّسان عن البيان فی ذکر العصمة الکبری و الآية العظمی الّتی سئلتها عن المظلوم ليکشف لک قناعها و غطائها و يذکر سرّها و امرها و مقامها و مقرّها و شأنها و علوّها و سموّها لعمر اللّه لو نظهر لئالئ البرهان المکنونة فی اصداف بحر العلم و الايقان و نخرج طلعات المعانی المستورة فی غرفات البيان فی جنّة العرفان لترتفع ضوضآء العلمآء من کلّ الجهات و تری حزب اللّه بين انياب الذّئاب الّذين کفروا باللّه فی المبدء و الماب بذلک امسکنا القلم فی برهةٍ طويلة من الزّمان حکمة من لدی الرّحمن و حفظاً لاوليائی من الّذين بدّلوا نعمة اللّه کفراً و احلّوا قومهم دار البوار يا ايّها السّائل النّاظر و الّذی اجتذب الملأ الاعلی بکلمته العليا انّ لطيور ممالک ملکوتی و حمامات رياض حکمتی تغرّدات و نغمات ما اطّلع عليها الّا اللّه مالک الملک و الجبروت و لو يظهر اقلّ من سمّ الإبرة ليقول الظّالمون ما لا قاله الاوّلون و يرتکبون ما لا ارتکبه احد فی الاعصار و القرون قد انکروا فضل اللّه و برهانه و حجّة اللّه و آياته ضلّوا و اضلّوا النّاس و لا يشعرون يعبدون الاوهام و لا يعرفون قد اتّخذوا الظّنون لانفسهم اربابا من دون اللّه و لا يفقهون نبذوا البحر الاعظم مسرعين اِلی الغدير و لا يعلمون يتّبعون اهوائهم معرضين عن اللّه المهيمن القيّوم قل تاللّه قد اتی الرّحمن بقدرة و سلطان و به ارتعدت فرائص الاديان و غنّ عندليب البيان علی اعلی غصن العرفان قد ظهر من کان مکنوناً فی العلم و مسطوراً فی الکتاب قل هذا يوم فيه استوی مکلّم الطّور علی عرش الظّهور و قام النّاس للّه ربّ العالمين و هذا يوم فيه حدّثت الارض اخبارها و اظهرت کنوزها و البحار لئالئها و السّدرة اثمارها و الشّمس اشراقها و الاقمار انوارها و السّمآء انجمها و السّاعة اشراطها و القيمة سطوتها و الاقلام آثارها و الارواح اسرارها طوبی لمن عرفه و فاز به و ويلٌ لمن انکره و اعرض عنه فاسئل اللّه ان يؤيّد عباده علی الرّجوع انّه هو التّواب الغفور الرّحيم يا ايّها المقبل الی الافق الأعلی و الشّارب رحيقی المختوم من ايادی العطآء فاعلم للعصمة معان شتّی و مقامات شتّی انّ الّذی عصمه اللّه من الزّلل يصدق عليه هذا الاسم فی مقام و کذلک من عصمه اللّه من الخطاء و العصيان و من الاعراض و الکفر و من الشّرک و امثالها يطلق علی کلّ واحد من هؤلاء اسم العصمه و امّا العصمة الکبری لمن کان مقامه مقدّساً عن الاوامر و النّواهی و منزّهاً عن الخطأ و النّسيان انّه نور لا تعقّبه الظّلمة و صواب لا يعتريه الخطا لو يحکم علی المآء حکم الخمر و علی السّمآء حکم الارض و علی النّور حکم النّار حقٌ لا ريب فيه و ليس لاحد ان يعترض عليه او يقول لِم و بمَ و الّذی اعترض انّه من المعرضين فی کتاب اللّه ربّ العالمين انّه لا يسئل عمّا يفعل و کلٌّ عن کلّ يسئلون انّه اتی من سمآء الغيب و معه راية يفعل ما يشاء و جنود القدرة و الاختيار و لدونه ان يتمسّک بما امر به من الشّرائع و الاحکام لو يتجاوز عنها علی قدر شعرة واحدةٍ ليحبط عمله انظر ثمّ اذکر اذ اتی محمّد رسول اللّه قال و قوله الحقّ و للّه علی النّاس حجّ البيت و کذلک الصّلوة و الصّوم و الاحکام الّتی اشرقت من افق کتاب اللّه مولی العالم و مربّی الامم للکلّ ان يتّبعوه فيما حکم به اللّه و الّذی انکره کفر باللّه و آياته و رسله و کتبه انّه لو يحکم علی الصّواب حکم الخطاء و علی الکفر حکم الايمان حقٌ من عنده هذا مقامٌ لا يذکر و لا يوجد فيه الخطاء و العصيان انظر فی الآية المُبارکة المنزلة الّتی وجب بها حجّ البيت علی الکلّ انّ الّذين قاموا بعده علی الامر وجب عليهم ان يعملوا ما امروا به فی الکتاب ليس لاحد ان يتجاوز عن حدود اللّه و سننه و الّذی تجاوز انّه من الخاطئين فی کتاب اللّه ربّ العرش العظيم يا ايّها النّاظر اِلی افق الامر اعلم ارادة اللّه لم تکن محدودة بحدود العباد انّه لا يمشی علی طرقهم للکلّ ان يتمسّکوا بصراطه المستقيم انّه لو يحکم علی اليمين حکم اليسار او علی الجنوب حکم الشّمال حقٌ لا ريب فيه انّه محمود فی فعله و مطاع فی امره ليس له شريکٌ فی حکمه و لا معين فی سلطانه يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد . ثمّ اعلم ما سويه مخلوق بکلمة من عنده ليس لهم حرکة و لا سکون الّا بامره و اذنه . يا ايّها الطّائر فی هوآء المحبّة و الوداد و النّاظر اِلی انوار وجه ربّک مالک الايجاد اشکر اللّه بما کشف لک ما کان مکنونا مستورا فی العلم ليعلم الکلّ انّه ما اتّخذ لنفسه فی العصمة الکبری شريکا و لا وزيرا انّه هو مطلع الاوامر و الاحکام و مصدر العلم و العرفان و ما سويه مأمور محکوم و هو الحاکم الآمر العليم الخبير انّک اذا اجتذبتک نفحات آيات الظّهور و اخذک الکوثر الطّهور من ايادی عطآء ربّک مالک يوم النّشور قل الهی الهی لک الحمد بما دللتنی اليک و هديتنی اِلی افقک و اوضحت لی سبيلک و اظهرت لی دليلک و جعلتنی مقبلاً اليک اذ اعرض عنک اکثر عبادک من العلمآء و الفقهآء ثمّ الّذين اتّبعوهم من دون بيّنةٍ من عندک و برهان من لدنک لک الفضل يا اله الاسمآء و لک الثّناء يا فاطر السّمآء بما سقيتنی رحيقک المختوم باسمک القيّوم و قرّبتنی اليک و عرّفتنی مشرق بيانک و مطلع آياتک و مصدر اوامرک و احکامک و منبع حکمتک و الطافک طوبی لارض فازت بقدومک و استقرّ عليها عرش عظمتک و تضوّع فيها عرف قميصک و عزّتک و سلطانک و قدرتک و اقتدارک لا احبّ البصر الّا لمشاهدة جمالک و لا اريد السّمع الّا لاصغاء ندائک و آياتک الهی الهی لا تحرم العيون عمّا خلقتها له و لا الوجوه عن التّوجّه اِلی افقک و القيام لدی باب عظمتک و الحضور امام عرشک و الخضوع لدی اشراقات انوار شمس فضلک ای ربّ انا الّذی شهد قلبی و کبدی و جوارحی و لسان ظاهری و باطنی بوحدانيّتک و فردانيّتک و بانّک انت اللّه لا اله الّا انت قد خلقت الخلق لعرفانک و خدمة امرک لترتفع به مقاماتهم فی ارضک و ترتقی انفسهم بما انزلته فی زبرک و کتبک و الواحک فلمّا اظهرت نفسک و انزلت آياتک اعرضوا عنک و کفروا بک و بما اظهرته بقدرتک و قوّتک و قاموا علی ضرّک و اطفاء نورک و اخماد نار سدرتک و بلغوا فی الظّلم مقاماً ارادوا سفک دمک و هتک حرمتک و کذلک من ربّيته بايادی عنايتک و حفظته من شرّ طغاة خلقک و بغاة عبادک و کان ان يحرّر آياتک امام عرشک فآه آه عمّا ارتکب فی ايّامک بحيث نقض عهدک و ميثاقک و انکر آياتک و قام علی الاعراض و ارتکب ما ناح به سکّان ملکوتک فلمّا خاب فی نفسه و وجد رائحة الخسران صاح و قال ما تحيّر به المقرّبون من اصفيائک و اهل خباء مجدک ترانی يا الهی کالحوت المتبلبل علی التّراب اغثنی ثمّ ارحمنی يا مستغاث و يا من فی قبضتک زمام النّاس من الذّکور و الاناث کلّما اتفکّر فی جريراتی العظمی و خطيئاتی الکبری يأخذنی اليأس من کلّ الجهات و کلّما اتفکّر فی بحر عطائک و سمآء جودک و شمس فضلک اجد عرف الرّجاء من اليمين و اليسار و الجنوب و الشّمال کانّ الاشياء کلّها تبشّرنی بامطار سحاب سمآء رحمتک و عزّتک يا سند المخلصين و مقصود المقرّبين شجّعتنی مواهبک و الطافک و ظهورات فضلک و عنايتک و الّا ما للمفقود ان يذکر من اظهر الوجود بکلمة من عنده و ما للمعدوم ان يصف من ثبت بالبرهان انّه لا يوصف بالاوصاف و لا يذکر بالاذکار لم يزل کان مقدّساً عن ادراک خلقه و منزّهاً عن عرفان عباده ای ربّ تری الميّت امام وجهک لا تجعله محروماً من کأس الحيوان بجودک و کرمک و العليل تلقآء عرشک لا تمنعه عن بحر شفائک اسئلک ان تؤيّدنی فی کلّ الأحوال علی ذکرک و ثنائک و خدمة امرک بعد علمی بانّ ما يظهر من العبد محدود بحدود نفسه و لا يليق لحضرتک و لا ينبغی لبساط عزّک و عظمتک و عزّتک لو لا ثنائک لا ينفعنی لسانی و لو لا خدمتک لا ينفعنی وجودی و لا احبّ البَصَر الّا لمشاهدة انوار افقک الأعلی و لا اريد السّمع الّا لاصغآء ندائک الأحلی اه اه لم ادر يا الهی و سندی و رجائی هل قدّرت لی ما تقرّبه عينی و ينشرح به صدری و يفرح به قلبی او قضائک المبرم منعنی عن الحضور امام عرشک يا مالک القدم و سلطان الامم و عزّتک و سلطانک و عظمتک و اقتدارک قد اما تتنی ظلمة البعد اين نور قربک يا مقصود العارفين و اهلکتنی سطوة الهجر اين ضيآء وصالک يا محبوب المخلصين تری يا الهی ما ورد عليّ فی سبيلک من الّذين انکروا حقّک و نقضوا ميثاقک و جادلوا باياتک و کفروا بنعمتک بعد ظهورها و کلمتک بعد انزالها و بحجّتک بعد اکمالها ای ربّ يشهد لسان لسانی و قلب قلبی و روح روحی و ظاهری و باطنی بوحدانيّتک و فردانيّتک و بقدرتک و اقتدارک و عظمتک و سلطانک و بعزّتک و رفعتک و اختيارک و بانّک انت اللّه لا اله الّا انت لم تزل کنت کنزاً مخفيّا عن الابصار و الادراک و لا تزال تکون بمثل ما کنت فی ازل الازال لا تضعفک قوّة العالم و لا يخوّفک اقتدار الامم انت الّذی فتحت باب العلم علی وجه عبادک لعرفان مشرق وحيک و مطلع آياتک و سمآء ظهورک و شمس جمالک و وعدت من علی الارض فی کتبک و زبرک و صحفک بظهور نفسک و کشف سبحات الجلال عن وجهک کما اخبرت به حبيبک الّذی به اشرق نيّر الامر من افق الحجاز و سطع نور الحقيقة بين العباد بقولک يوم يقوم النّاس لربّ العالمين و من قبله بشّرت الکليم ان اخرج القوم من الظّلمات اِلی النّور و ذکّرهم بايّام اللّه و اخبرت به الرّوح و انبيائک و رسلک من قبل و من بعد لو يظهر من خزائن قلمک الأعلی ما انزلته فی ذکر هذا الذّکر الاعظم و نبأک العظيم لينصعق اهل مدائن العلم و العرفان الّا من انقذته باقتدارک و حفظته بجودک و فضلک اشهد انّک وفيت بعهدک و اظهرت الّذی بشّرت بظهوره انبيآئک و اصفيآئک و عبادک و انّه اتی من افق العزّة و الاقتدار برايات آياتک و اعلام بيّناتک و قام امام الوجوه بقوّتک و قدرتک و دعا الکلّ الی الذّروة العليا و الافق الأعلی بحيث ما منعه ظلم العلمآء و سطوة الامرآء قام بالاستقامة الکبری و نطق باعلی النّداء قد اتی الوهّاب راکبا علی السّحاب اقبلوا يا اهل الارض بوجوه بيضاء و قلوب نورآء طوبی لمن فاز بلقائک و شرب رحيق الوصال من ايادی عطائک و وجد عرف آياتک و نطق بثنائک و طار فی هوائک و اخذه جذب بيانک و ادخله فی الفردوس الأعلی مقام المکاشفة و المشاهدة امام عرش عظمتک ای ربّ اسئلک بالعصمة الکبری الّتی جعلتها افقا لظهورک و بکلمتک العليا الّتی بها خلقت الخلق و اظهرت الأمر و بهذا الاسم الّذی به ناحت الاسمآء و ارتعدت فرائص العرفاء ان تجعلنی منقطعاً عن دونک بحيث لا اتحرّک الّا بارادتک و لا اتکلّم الّا بمشيّتک و لا اسمع الّا ذکرک و ثنائک لک الحمد يا الهی و لک الشّکر يا رجائی بما اوضحت لی صراطک المستقيم و اظهرت لی نبأک العظيم و ايّدتنی علی الاقبال اِلی مشرق وحيک و مصدر امرک بعد اعراض عبادک و خلقک اسئلک يا مالک ملکوت البقآء بصرير قلمک الأعلی و بالنّار المشتعلة النّاطقة فی شجرة الخضرآء و بالسّفينة الّتی جعلتها مخصوصة لاهل البهآء ان تجعلنی مستقيماً علی حبّک و راضياً بما قدّرت لی فی کتابک و قائماً علی خدمتک و خدمة اوليائک ثمّ ايّد عبادک يا الهی علی ما يرتفع به امرک و علی عمل ما انزلته فی کتابک انّک انت المقتدر المهيمن علی ما تشآء و فی قبضتک زمام الأشياء لا اله الّا انت المقتدر العليم الحکيم يا ايّها الجليل قد اريناک البحر و امواجه و الشّمس و اشراقها و السّمآء و انجمها و الاصداف و لئالئها اشکر اللّه بهذا الفضل الاعظم و الکرم الّذی احاط علی العالم يا ايّها المتوجّه اِلی انوار الوجه قد احاطت الاوهام علی سکّان الارض و منعتهم عن التّوجّه اِلی افق اليقين و اشراقه و ظهوراته و انواره بالظّنون منعوا عن القيّوم يتکلّمون باهوائهم و لا يشعرون منهم من قال هل الآيات نزلت قل ای و ربّ السّموات و هل اتت السّاعة بل قضت و مظهر البيّنات قد جآئت الحاقّة و اتی الحقّ بالحجّة و البُرهان قد برزت السّاهرة و البريّة فی وجل و اضطراب قد اتت الزّلازل و ناحَت القبائل من خشية اللّه المقتدر الجبّار قل الصّاخّة صاحت و اليوم للّه الواحد المختار و قال هل الطّامّة تمّت قل ای و ربّ الارباب و هل القيمة قامت بل القيّوم بملکوت الآيات و هل تری النّاس صرعی بلی و ربّی الأعلی الابهی و هل انقعرت الاعجاز بل نسفت الجبال و مالک الصّفات قال اين الجنّة و النّار قل الاولی لقائی و الاخری نفسک يا ايّها المشرک المرتاب قال انّا ما نری الميزان قل ای و ربّی الرّحمن لا يراه الّا اولو الابصار قال هل سقطت النّجوم قل ای اذ کان القيّوم فی ارض السّرّ فاعتبروا يا اولی الانظار قد ظهرت العلامات کلّها اذ اخرجنا يد القدرة من جيب العظمة و الاقتدار قد نادی المناد اذ اتی الميعاد و انصعق الطّوريّون فی تيه الوقوف من سطوة ربّک مالک الايجاد يقول النّاقور هل نفخ فی الصّور قل بلی و سلطان الظّهور اذ استقرّ علی عرش اسمه الرّحمن قد اضآء الدّيجور من فجر رحمة ربّک مطلع الانوار قد مرّت نسمة الرّحمن و اهتزّت الارواح فی قبور الابدان کذلک قضی الامر من لدی اللّه العزيز المنّان قال الّذين کفروا متَی انفطرت السّمآء قل اذ کنتم فی اجداث الغفلة و الضّلال من المشرکين من يمسح عينيه و ينظر اليمين و الشّمال قل قد عميت ليس لک اليوم من ملاذ منهم من قال هل حشرت النّفوس قل ای و ربّی اذ کنت فی مهاد الاوهام منهم من قال هل نزّل الکتاب بالفطرة قل انّها فی الحيرة اتّقوا يا اولی الالباب و منهم من قال ا حشرت اعمی قل بلی و راکب السّحاب قد تزيّنت الجنّة باوراد المعانی و سعّر السّعير من نار الفجّار قل قد اشرق النّور من افق الظّهور و اضائت الآفاق اذ اتی مالک يوم الميثاق قد خسر الّذين ارتابوا و ربح من اقبل بنور اليقين اِلی مطلع الايقان طوبی لک يا ايّها النّاظر بما نزّل لک هذا اللّوح الّذی منه تطير الارواح احفظه ثُمّ اقرئه لعمری انّه باب رحمة ربّک طوبی لمن يقرئه فی العشيّ و الاشراق انّا سمعنا ذکرک فی هذا الامر الّذی منه اندکّ جبل العلم و زلّت الاقدام البهآء علی اهل البهآء الّذين اقبلوا اِلی العزيز الوهّاب قد انتهی اللّوح و ما انتهی البيان اصبر انّ ربّک هُو الصّبّار هذه آيات انزلناها من قبل ای فی اوّل ورودنا فی السّجن الاعظم و ارسلناها اليک لتعرف ما نطقت به الالسنة الکذبة اذ اتی اللّه بقدرةٍ و سلطان قد تزعزع بنيان الظّنون و انفطرت سماء الاوهام و القوم فی مرية و شقاق قد انکروا حجّة اللّه و برهانه بعد اذ اتی من افق الاقتدار بملکوت الآيات ترکوا ما امروا به و ارتکبوا ما منعوا عنه فی الکتاب وضعوا الههم اخذوا اهوائهم الا انّهم فی غفلة و ضلال يقرئون الآيات و ينکرونها يرون البيّنات يعرضون عنها الا انّهم فی ريب عجاب انّا وصّينا اوليائنا بتقوی اللّه الّذی کان مطلع الاعمال و الاخلاق انّه قائد جنود العدل فی مدينة البهآء طوبی لمن دخل فی ظلّ رايته النّورآء و تمسّک به انّه من اصحاب السّفينة الحمرآء الّتی نزل ذکرها فی قيّوم الأسمآء قل يا حزب اللّه زيّنوا هياکلکم بطراز الامانة و الدّيانة ثمّ انصروا ربّکم بجنود الاعمال و الاخلاق انّا منعناکم عن الفساد و الجدال فی کتبی و صحفی و زبری و الواحی و ما اردنا بذلک الّا علوّکم و سموّکم تشهد بذلک السّمآء و انجمها و الشّمس و اشراقها و الاشجار و اوراقها و البحار و امواجها و الارض و کنوزها نسئل اللّه ان يمّد اوليائه و يؤيّدهم علی ما ينبغی لهم فی هذا المقام المبارک العزيز البديع و نسئله ان يوفّق من حولی علی عمل ما امروا به من قلمی الأعلی يا جليل عليک بهائی و عنايتی انّا امرنا العباد بالمعروف و هم عملوا ما ناح به قلبی و قلمی اسمع ما نزل من سمآء مشيّتی و ملکوت ارادتی ليس حزنی سجنی و ما ورد عليّ من اعدائی بل من الّذين ينسبون انفسهم اِلی نفسی و يرتکبون ما تصعد به زفراتی و تنزل عبراتی قد نصحناهم بعبارات شتّی فی الواح شتّی نسئل اللّه ان يوّفقهم و يقرّبهم و يؤيّدهم علی ما تطمئنّ به القلوب و تستريح به النّفوس و يمنعهم عمّا لا ينبغی لايّامه قل يا اوليائی فی بلادی اسمعوا نصح من ينصحکم لوجه اللّه انّه خلقکم و اظهر لکم ما يرفعکم و ينفعکم و علّمکم صراطه المستقيم و نبأه العظيم يا جليل وصّ العباد بتقوی اللّه تاللّه هو القائد الاوّل فی عساکر ربّک و جنوده الاخلاق المرضيّه و الاعمال الطّيّبة و بها فتحت فی الاعصار و القرون مدائن الافئدة و القلوب و نصبت رايات النّصر و الظّفر علی اعلی الاعلام انّا نذکر لک الامانة و مقامها عند اللّه ربّک ربّ العرش العظيم انّا قصدنا يوماً من الايّام جزيرتنا الخضرآء و لمّا وردنا رأينا انهارها جارية و اشجارها ملتفّة و کانت الشّمس تلعب فی خلال الاشجار توجّهنا اِلی اليمين رأينا ما لا يتحرّک القلم علی ذکره و ذکر ما شهدت عين مولی الوری فی ذاک المقام الألطف الأشرف المبارک الأعلی ثمّ اقبلنا اِلی اليسار شاهدنا طلعة من طلعات الفردوس الأعلی قائمة علی عمود من النّور و نادت باعلی النّداء يا ملأ الارض و السّمآء انظروا جمالی و نوری و ظهوری و اشراقی تاللّه الحقّ انا الامانة و ظهورها و حسنها و اجر لمن تمسّک بها و عرف شأنها و مقامها و تشبّث بذيلها انا الزّينة الکبری لاهل البهآء و طراز العزّ لمن فی ملکوت الانشآء و انا السّبب الاعظم لثروة العالم و افق الاطمينان لاهل الإمکان کذلک انزلنا لک ما يقرّب العباد اِلی مالک الايجاد قلم اعلی از لغت فصحی بلغت نوراء توجّه نمود ليعرف الجليل عناية ربّه الجميل و يکون من الشّاکرين يا ايّها النّاظر اِلی الأفق الأعلی ندا بلند است و قوّه سامعه قليل بل مفقود اين مظلوم در فم ثعبان اوليای الهی را ذکر مينمايد اين ايّام وارد شد آنچه که سبب جزع و فزع ملأ اعلی گشت ظلم عالم و ضرّ امم مالک قدم را از ذکر منع ننمود و از اراده‌اش باز نداشت نفوسی که سالها خلف حجاب مستور چون افق امر را منير و کلمة اللّه را نافذ مشاهده نمودند بيرون دويدند با سيوف بغضا و وارد آوردند آنچه را که قلم از ذکرش عاجز و لسان از بيانش قاصر منصفين شاهد و گواه که از اوّل امر اينمظلوم امام وجوه ملوک و مملوک و علماء و امراء من غير ستر و حجاب قيام نمود و باعلی النّداء کلّ را بصراط مستقيم دعوت فرمود ناصری جز قلمش نبود و معينی جز نفسش نه نفوسی که از اصل امر بی خبر و غافلند بر اعراض قيام کردند ايشانند ناعقين الّذين ذکرهم اللّه فی الزّبر و الالواح و اخبر عباده بانتشارهم و ضوضآئهم و اغوائهم طوبی از برای نفوسی که من فی العالم را تلقآء ذکر مالک قدم معدوم و مفقود مشاهده نمايند و بعروه محکم الهی تمسّک جويند تمسّکی که شبهات و اشارات و اسياف و مدافع ايشان را منع ننمايد و محروم نسازد طوبی للرّاسخين و طوبی للثّابتين قلم اعلی نظر باستدعای آنجناب مراتب و مقامات عصمت کبری را ذکر نمود و مقصود آنکه کلّ بيقين مبين بدانند که خاتم انبياء روح ما سويه فداه در مقام خود شبه و مثل و شريک نداشته اوليا صلوات اللّه عليهم بکلمه او خلق شده‌اند ايشان بعد از او اعلم و افضل عباد بوده‌اند و در منتهی رتبه عبوديّت قائم تقديس ذات الهی از شبه و مثل و تنزيه کينونتش از شريک و شبيه به آن حضرت ثابت و ظاهر اينست مقام توحيد حقيقی و تفريد معنوی و حزب قبل از اين مقام کما هو حقّه محرُوم و ممنوع حضرت نقطه روح ما سويه فداه ميفرمايد اگر حضرت خاتم بکلمه ولايت نطق نميفرمود ولايت خلق نميشد حزب قبل مشرک بوده‌اند و خود را موحّد ميشمردند اجهل عباد بودند و خود را افضل ميدانستند از جزای آن نفوس غافله در يوم جزاء عقائد و مراتب و مقامات ايشان نزد هر بصير و هر خبيری واضح و معلوم گشت از حق بطلب عباد اين ظهور را از ظنون و اوهام حزب قبل حفظ فرمايد و از اشراقات انوار آفتاب توحيد حقيقی محروم نسازد يا جليل مظلوم عالم ميفرمايد نيّر عدل مستور آفتاب انصاف خلف سحاب مقام حارس و حافظ سارق قائم مکان امين خائن جالس در سنه قبل ظالمی بر دست حکومت اين مدينه جالس در هر حين از او ضرّی وارد لعمر اللّه عمل نمود آنچه را که سبب فزع اکبر بود ولکن قلم اعلی را ظلم عالم منع ننموده و نمينمايد محض فضل و رحمت مخصوص امراء و وزرای ارض مرقوم داشتيم آنچه را که سبب حفظ و حراست و امن و امانست که شايد عباد از شرّ ظالمين محفوظ مانند انّه هو الحافظ النّاصر المعين رجال بيت عدل الهی بايد در ليالی و ايّام به آنچه از افق سمآء قلم اعلی در تربيت عباد و تعمير بلاد و حفظ نفوس و صيانت ناموس اشراق نموده ناظر باشند . اشراق اوّل چون آفتاب حکمت از افق سمآء سياست طلوع نمود باين کلمه عليا نطق فرمود اهل ثروت و اصحاب عزّت و قدرت بايد حرمت دين را باحسن ما يمکن فی الإبداع ملاحظه نمايند دين نوريست مبين و حصنی است متين از برای حفظ و آسايش اهل عالم چه که خشية اللّه ناس را بمعروف امر و از منکر نهی نمايد اگر سراج دين مستور ماند هرج و مرج راه يابد نيّر عدل و انصاف و آفتاب امن و اطمينان از نور باز مانند هر آگاهی بر آنچه ذکر شد گواهی داده و ميدهد . اشراق دوم جميع را بصلح اکبر که سبب اعظمست از برای حفظ بشر امر نموديم سلاطين آفاق بايد باتّفاق باين امر که سبب بزرگ است از برای راحت و حفظ عالم تمسّک فرمايند ايشانند مشارق قدرت و مطالع اقتدار الهی از حقّ ميطلبيم تأييد فرمايد بر آنچه که سبب آسايش عباد است شرحی در اين باب از قبل از قلم اعلی جاری و نازل طوبی للعاملين . اشراق سيّم اجرای حدود است چه که سبب اوّل است از برای حيات عالم آسمان حکمت الهی به دو نيّر روشن و منير مشورت و شفقت و خيمه نظم عالم به دو ستون قائم و برپا مجازات و مکافات . اشراق چهارم جنود منصوره در اين ظهور اعمال و اخلاق پسنديده است و قائد و سردار اين جنود تقوی اللّه بوده اوست دارای کلّ و حاکم بر کلّ . اشراق پنجم معرفت دول بر احوال مأمورين و اعطاء مناصب باندازه و مقدار التفات به اين فقره بر هر رئيس و سلطانی لازم و واجب شايد خائن مقام امين را غصب ننمايد و ناهب مقرّ حارس را در سجن اعظم بعضی از مأمورين که از قبل و بعد آمده‌اند للّه الحمد بطراز عدل مزيّن و بعضی نعوذ باللّه از حق می طلبيم کلّ را هدايت فرمايد شايد از اثمار سدره امانت و ديانت محروم نمانند و از انوار آفتاب عدل و انصاف ممنوع نشوند . اشراق ششم اتّحاد و اتّفاق عباد است لازال باتّفاق آفاق عالم بنور امر منوّر و سبب اعظم دانستن خط و گفتار يکديگر است از قبل در الواح امر نموديم امنای بيت عدل يک لسان از السن موجوده و يا لسانی بديع و يک خط از خطوط اختيار نمايند و در مدارس عالم اطفال را به آن تعليم دهند تا عالم يک وطن و يک قطعه مشاهده شود . ابهی ثمره شجره دانش اين کلمه علياست همه بار يکداريد و برگ يک شاخسار ليس الفخر لمن يحبّ الوطن بل لمن يحبّ العالم از قبل در اين مقام نازل شد آنچه که سبب عمار عالم و اتّحاد امم است طوبی للفائزين و طوبی للعاملين . اشراق هفتم قلم اعلی کلّ را وصيّت ميفرمايد بتعليم و تربيت اطفال و اين آيات در اين مقام در کتاب اقدس در اوّل ورود سجن از سمآء مشيّت الهی نازل کتب علی کلّ اب تربية ابنه و بنته بالعلم و الخطّ و دونهما عمّا حدّد فی اللّوح و الّذی ترک ما امر به فللامنآء ان يأخذوا منه ما يکون لازما لتربيتهما ان کان غنيّا و الّا يرجع اِلی بيت العدل انّا جعلناه مأوی للفقرآء و المساکين انّ الّذی ربّی ابنه او ابنا من الابنآء کانّه ربّی احد ابنائی عليه بهائی و عنايتی و رحمتی الّتی سبقت العالمين . اشراق هشتم اين فقره از قلم اعلی در اين حين مسطور و از کتاب اقدس محسوب اُمور ملّت معلّق است برجال بيت عدل الهی ايشانند امناء اللّه بين عباده و مطالع الامر فی بلاده يا حزب اللّه مربّی عالم عدل است چه که دارای دو رکن است مجازات و مکافات و اين دو رکن دو چشمه‌اند از برای حيات اهل عالم چونکه هر روز را امری و هر حين را حکمتی مقتضی لذا امور به بيت عدل راجع تا آنچه را مصلحت وقت دانند معمول دارند ، نفوسی که لوجه اللّه بر خدمت امر قيام نمايند ايشان ملهمند به الهامات غيبی الهی بر کلّ اطاعت لازم امور سياسيّه کلّ راجع است به بيت عدل و عبادات بما انزله اللّه فی الکتاب يا اهل بها شما مشارق محبّت و مطالع عنايت الهی بوده و هستيد لسان را بسبّ و لعن احدی ميالائيد و چشم را از آنچه لايق نيست حفظ نمائيد آنچه را دارائيد بنمائيد اگر مقبول افتاد مقصود حاصل و الّا تعرّض باطل ذروه بنفسه مقبلين اِلی اللّه المهيمن القيّوم سبب حزن مشويد تا چه رسد بفساد و نزاع اميد هست در ظلّ سدره عنايت الهی تربيت شويد و بما اراده اللّه عامل گرديد همه اوراق يک شجريد و قطره‌های يک بحر . اشراق نهم دين اللّه و مذهب اللّه محض اتّحاد و اتفاق اهل عالم از سمآء مشيّت مالک قدم نازل گشته و ظاهر شده آنرا علّت اختلاف و نفاق مکنيد سبب اعظم و علّت کبری از برای ظهور و اشراق نيّر اتّحاد دين الهی و شريعه ربّانی بوده و نموّ عالم و تربيت امم و اطمينان عباد و راحت من فی البلاد از اصول و احکام الهی اوست سبب اعظم از برای اين عطيّه کبری کأس زندگانی بخشد و حيات باقيه عطا فرمايد و نعمت سرمديّه مبذول دارد رؤسای ارض مخصوص امنای بيت عدل الهی در صيانت اين مقام و علوّ و حفظ آن جهد بليغ مبذول دارند و همچنين آنچه لازمست تفحّص در احوال رعيّت و اطّلاع بر اعمال و امور هر حزبی از احزاب از مظاهر قدرت الهی يعنی ملوک و رؤساء ميطلبم که همّت نمايند شايد اختلاف از ميان برخيزد و آفاق بنور اتّفاق منوّر شود بايد کلّ به آنچه از قلم اعلی جاری شده تمسّک نمايند و عمل کنند حقّ شاهد و ذرّات کائنات گواه که آنچه سبب علوّ و سموّ و تربيت و حفظ و تهذيب اهل ارض است ذکر نموديم و از قلم اعلی در زبر و الواح نازل از حقّ می طلبيم عباد را تأييد فرمايد آنچه اين مظلوم از کلّ طلب مينمايد عدل و انصاف است باصغا اکتفا ننمايند در آنچه از اينمظلوم ظاهر شد تفکّر کنند قسم به آفتاب بيان که از افق سمآء ملکوت رحمن اشراق نموده اگر مبيّنی مشاهده ميشد و يا ناطقی خود را محلّ شماتت و استهزاء و مفتريات عباد نمينموديم حين ورود عراق امر اللّه مخمود و نفحات وحی مقطوع اکثری پژمرده بل مرده مشاهده گشتند لذا در صور مرّة اخری دميده شد و اين کلمه مبارکه از لسان عظمت جاری نفخنا فی الصّور مرّة اخری آفاق را از نفحات وحی و الهام زنده نموديم حال از خلف هر حجابی نفوسی بقصد مظلوم بيرون دويده‌اند اين نعمت کبری را منع کردند و انکار نمودند ای اهل انصاف اگر اين امر انکار شود کدام امر در ارض قابل اثبات است ويا لايق اقرار معرضين در صدد جمع آيات اين ظهور بر آمده‌اند و نزد هر که يافته‌اند باظهار محبّت اخذ کرده‌اند و نزد هر مذهبی از مذاهب خود را از آن مذهب ميشمرند قل موتوا بغيظکم انّه اتی بامر لا ينکره ذو بصرٍ و ذو سمعٍ و ذو دراية و ذو عدل و ذو انصاف يشهد بذلک قلم القدم فی هذا الحين المبين يا جليل عليک بهائی اوليای حق را باعمال امر مينمائيم شايد موفّق شوند و به آنچه از سمآء امر نازل شده عمل نمايند نفع بيان رحمن بنفوس عامله راجع نسئل اللّه ان يؤيّدهم علی ما يحبّ و يرضی و يوفّقهم علی العدل و الانصاف فی هذا الامر المبرم و يعرّفهم آياته و يهديهم اِلی صراطه المستقيم حضرت مبشّر روح ما سويه فداه احکامی نازل فرموده‌اند ولکن عالم امر معلّق بود بقبول لذا اين مظلوم بعضی را اجرا نمود و در کتاب اقدس بعبارات اُخری نازل و در بعضی توقّف نموديم الامر بيده يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو العزيز الحميد و بعضی از احکام هم بدعاً نازل طوبی للفآئزين و طوبی للعاملين بايد حزب اللّه جهد بليغ مبذول دارند که شايد نار ضغينه و بغضا که در صدور احزاب مکنونست بکوثر بيان و نصائح مقصود عالميان ساکن شود و اشجار وجود باثمار بديعه منيعه مزيّن گردد انّه هو النّاصح المشفق الکريم البهآء اللّائح المشرق من افق سمآء العطآء عليکم يا اهل البهآء و علی کلّ ثابت مستقيم و کلّ راسخٍ عليم اينکه سؤال از منافع و ربح ذهب و فضّه شده بود چند سنه قبل مخصوص اسم اللّه زين المقرّبين عليه بهآءالله الابهی اين بيان از ملکوت رحمن ظاهر قوله تعالی اکثری از ناس محتاج به اين فقره مشاهده ميشوند چه اگر ربحی در ميان نباشد أمور معطّل و معوّق خواهد ماند نفسی که موفّق شود با همجنس خود و يا هموطن خود و يا برادر خود مدارا نمايد و يا مراعات کند يعنی بدادن قرض الحسن کميابست لذا فضلاً علی العباد ربا را مثل معاملات ديگر که ما بين ناس متداولست قرار فرموديم يعنی ربح نقود از اين حين که اين حکم مبين از سمآء مشيّت نازل شد حلال و طيّب و طاهر است تا اهل ارض بکمال روح و ريحان و فرح و انبساط بذکر محبوب عالميان مشغول باشند انّه يحکم کيف يشآء و احلّ الرّبا کما حرّمه من قبل فی قبضته ملکوت الامر يفعل و يأمر و هُو الآمر العليم يا زين المقرّبين اشکر ربّک بهذا الفضل المبين علمای ايران اکثری بصد هزار حيله و خدعه باکل ربا مشغول بودند ولکن ظاهر آنرا بگمان خود بطراز حلّيّت آراسته مينمودند يلعبون باوامر اللّه و احکامه و لايشعرون ولکن بايد اين امر باعتدال و انصاف واقع شود قلم اعلی در تحديد آن توقّف نموده حکمة من عنده و وسعة لعباده و نوصی اولياء اللّه بالعدل و الانصاف و ما يظهر به رحمة احبّائه و شفقتهم بينهم انّه هو النّاصح المشفق الکريم انشاء اللّه کلّ مؤيّد شوند بر آنچه از لسان حق جاری شده و اگر آنچه ذکر شد عمل نمايند البتّه حق جلّ جلاله از سمآء فضل ضعف آنرا عطا ميفرمايد انّه هو الفضّال الغفور الرّحيم الحمد للّه العليّ العظيم ولکن اجرای اين اُمور برجال بيت عدل محوّل شده تا بمقتضيات وقت و حکمت عمل نمايند مجدّد کلّ را وصيّت مينمائيم بعدل و انصاف و محبّت و رضا انّهم اهل البهآء و اصحاب السّفينة الحمرآء عليهم سلام اللّه مولی الاسماء و فاطر السّمآء.
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 8
لوح دنيا
بسمی النّاطق فی ملکوت البيان حمد و ثنا سلطان مبين را لائق و سزاست که سجن متين را بحضور حضرت علی قبل اکبر و حضرت امين مزيّن فرمود و بانوار ايقان و استقامت و اطمينان مزيّن داشت عليهما بهآءاللّه و بهآء من فی السّموات و الارضين النّور و البهآء و التّکبير و الثّناء علی ايادی امره الّذين بهم اشرق نورُ الاصطبار و ثبت حکم الاختيار للّه المقتدر العزيز المختار و بهم ماج بحر العطاء و هاج عرف عناية اللّه مولی الوری نسئله تعالی ان يحفظهم بجنوده و يحرسهم بسلطانه و ينصرهم بقدرته الّتی غلبت الأشياء الملک للّه فاطر السّماء ومالک ملکوت الاسماء نبأ عظيم ميفرمايد ای اصحاب ايران شما مشارق رحمت و مطالع شفقت و محبّت بوده‌ايد و آفاق وجود بنور خرد و دانش شما منوّر و مزيّن بوده آيا چه شد که بدست خود بر هلاکت خود و دوستان خود قيام کرديد يا افنانی عليک بهائی و عنايتی خيمه امر الهی عظيم است جميع احزاب عالم را فرا گرفته و خواهد گرفت روز روز شماست و هزار لوح گواه شما بر نصرت امر قيام نمائيد و بجنود بيان بتسخير افئده و قلوب اهل عالم مشغول شويد بايد از شما ظاهر شود آنچه که سبب آسايش و راحت بيچارگان روزگار است کمر همّت را محکم نمائيد شايد بندگان از اسيری فارغ شوند و به آزادی رسند امروز ناله عدل بلند و حنين انصاف مرتفع دود تيره ستم عالم و امم را احاطه نموده از حرکت قلم اعلی روح جديد معانی به امر آمر حقيقی در اجساد الفاظ دميده شد و آثارش در جميع اشيای عالم ظاهر و هويدا اينست بشارت اعظم که از قلم مظلوم جاری شده بگو ای دوستان ترس از برای چه و بيم از که گلپارهای عالم به اندک رطوبتی متلاشی شده و ميشوند نفس اجتماع سبب تفريق نفوس موهومه است نزاع و جدال شأن درّنده‌های ارض . بياری باری شمشيرهای برنده حزب بابی بگفتار نيک و کردار پسنديده بغلاف راجع لازال اخيار بگفتار حدائق وجود را تصرّف نمودند بگو ای دوستان حکمت را از دست مدهيد نصايح قلم اعلی را بگوش هوش بشنويد عموم اهل عالم بايد از ضرّ دست و زبان شما آسوده باشند در کتاب اقدس در ذکر ارض طا نازل شده آنچه که سبب انتباه عالميانست ظالمهای عالم حقوق امم را غصب نموده‌اند و بتمام قدرت و قوّت بمشتهيات نفوس خود مشغول بوده و هستند از ظالم ارض يا ظاهر شد آنچه که عيون ملأ اعلی خون گريست يا ايّها الشّارب رحيق بيانی و النّاظر اِلی افق ظهوری آيا چه شده که اهل ايران مع اسبقيّتشان در علوم و فنون حال پست تر از جميع احزاب عالم مشاهده ميشوند يا قوم در اين يوم مبارک منير خود را از فيوضات فيّاض محروم منمائيد امروز از سحاب رحمت رحمانی امطار حکمت و بيان نازل طوبی لمن انصف فی الأمر و ويلٌ للظّالمين امروز هر آگاهی گواهی ميدهد بر اينکه بياناتی که از قلم مظلوم نازل شده سبب اعظم است از برای ارتفاع عالم و ارتقاء امم بگو ای قوم بقوّت ملکوتی بر نصرت خود قيام نمائيد که شايد ارض از اصنام ظنون و اوهام که فی الحقيقه سبب و علّت خسارت و ذلّت عباد بيچاره‌اند پاک و طاهر گردد اين اصنام هائلند و خلق را از علوّ و صعود مانع اميد آنکه يد اقتدار مدد فرمايد و ناس را از ذلّت کبری برهاند در يکی از الواح نازل يا حزب اللّه بخود مشغول نباشيد در فکر اصلاح عالم و تهذيب امم باشيد اصلاح عالم از اعمال طيّبه طاهره و اخلاق راضيه مرضيّه بوده ناصر امر اعمالست و مُعينش اخلاق يا اهل بها بتقوی تمسّک نمائيد هذا ما حکم به المظلوم و اختاره المختار ای دوستان سزاوار آنکه در اين بهار جانفزا از باران نيسان يزدانی تازه و خرّم شويد خورشيد بزرگی پرتو افکنده و ابر بخشش سايه گسترده با بهره کسی که خود را بی بهره نساخت و دوست را در اين جامه بشناخت بگو اهريمنان در کمينگاهان ايستاده‌اند آگاه باشيد و بروشنائی نام بينا از تيرگيها خود را آزاد نمائيد عالم بين باشيد نه خود بين اهريمنان نفوسی هستند که حائل و مانعند مابين عباد و ارتفاع و ارتقاء مقاماتشان . امروز بر کلّ لازم و واجب است تمسّک نمايند به آنچه که سبب سموّ و علوّ دولت عادله و ملّت است قلم اعلی در هر يک از آيات ابواب محبّت و اتّحاد باز نموده قلنا و قولنا الحقّ عاشروا مع الأديان کلّها بالرّوح و الرّيحان از اين بيان آنچه سبب اجتناب و علّت اختلاف و تفريق بود از ميان برخاست و در ارتقاء وجود و ارتفاع نفوس نازل شده آنچه که باب اعظم است از برای تربيت اهل عالم آنچه از لسان و قلم ملل اولی از قبل ظاهر فی الحقيقه سلطان آن در اين ظهور اعظم از سماء مشيّت مالک قدم نازل از قبل فرموده‌اند حبّ الوطن من الايمان و لسان عظمت در يوم ظهور فرموده ليس الفخر لمن يحبّ الوطن بل لمن يحبّ العالم به اين کلمات عاليات طيور افئده را پرواز جديد آموخت و تحديد و تقليد را از کتاب محو نمود اين مظلوم حزب اللّه را از فساد و نزاع منع فرمود و به اعمال طيّبه و اخلاق مرضيّه روحانيّه دعوت نمود امروز جنودی که ناصر امرند اعمال و اخلاق است طوبی لمن تمسّک بهما و ويلٌ للمعرضين يا حزب اللّه شما را بادب وصيّت مينمايم و اوست در مقام اوّل سيّد اخلاق طوبی از برای نفسی که بنور ادب منوّر و بطراز راستی مزيّن گشت دارای ادب دارای مقام بزرگست اميد آنکه اين مظلوم و کلّ به آن فائز و به آن متمسّک و به آن متشبّث و به آن ناظر باشيم اينست حکم محکم که از قلم اسم اعظم جاری و نازل گشته امروز روز ظهور لئالی استقامت است از معدن انسانی يا حزب العدل بايد بمثابه نور روشن باشيد و مانند نار سدره مشتعل اين نار محبّت احزاب مختلفه را در يک بساط جمع نمايد و نار بغضا سبب و علّت تفريق و جدالست نسئل اللّه ان يحفظ عباده من شرّ اعدائه انّه علی کلّ شیء قدير الحمد للّه حق جلّ جلاله بمفتاح قلم اعلی ابواب افئده و قلوب را گشوده و هر آيه از آيات منزله بابيست مبين از برای ظهور اخلاق روحانيّه و اعمال مقدّسه اين ندا و اين ذکر مخصوص مملکتی و يا مدينه نبوده و نيست بايد اهل عالم طرّاً به آنچه نازل شده و ظاهر گشته تمسّک نمايند تا به آزادی حقيقی فائز شوند . گيتی بانوار نيّر ظهور منوّر چه که در سنه ستّين حضرت مبشّر روح ما سويه فداه بروح جديد بشارت داد و در سنه ثمانين عالم بنور جديد و روح بديع فائز گشت حال اکثر اهل بلاد مستعدند از برای اصغاء کلمه عليا که بعث و حشر کلّ به آن منوط و معلّق است در صحيفه حمراء در سجن عکا نازل شد آنچه که سبب سموّ عباد و عمار بلاد است از جمله اين بيانات در آن از قلم مالک امکان نازل : اسّ اعظم که اداره خلق به آن مربوط و منوط آنکه اوّل بايد وزرای بيت عدل صلح اکبر را اجرا نمايند تا عالم از مصاريف باهظه فارغ و آزاد شود اين فقره لازم و واجب چه که محاربه و مجادله اسّ زحمت و مشقّت است . دوّم بايد لغات منحصر بلغت واحده گردد و در مدارس عالم به آن تعليم دهند . سوّم بايد باسبابی که سبب الفت و محبّت و اتّحاد است تشبّث جويند . چهارم جميع رجال و نساء آنچه را که از اقتراف و زراعت و امور ديگر تحصيل نمايند جزئی از آن را از برای تربيت و تعليم اطفال نزد امينی وديعه گذارند و به اطّلاع امنای بيت عدل صرف تربيت ايشان شود . پنجم توجّه کامل است در امر زراعت اين فقره اگر چه در پنجم ذکر شد و لکن فی الحقيقه دارای مقام اوّل است در ممالک خارجه اين فقره بسيار ترقّی نموده و امّا در ايران الی حين امرش معوّق است اميد آنکه پادشاه ايّده اللّه توجّهی به اين امر عظيم خطير فرمايد باری به آنچه در صحيفه حمراء از قلم اعلی نازل اگر تمسّک نمايند از قوانين عالم خود را فارغ مشاهده کنند مکرّر بعضی از اذکار از قلم اعلی جاری که شايد مشارق قدرت و مطالع عزّت الهی وقتی از اوقات مؤيّد شوند بر اجرای آن اگر طالب يافت شود آنچه از اراده مطلقه نافذه ظاهر گشته لوجه اللّه اظهار ميشود ولکن اين الطّالب واين السّائل و اين العادل واين المنصف حال هر يوم نار ظلمی مشتعل و سيف اعتسافی مسلول سبحان اللّه بزرگان ايران و نجبای عظام به اخلاق سَبُعی فخر مينمايند حيرت اندر حيرت آمد زين قصص اين مظلوم در ليالی و ايّام بشکر و حمد مالک انام مشغول چه که مشاهده شد نصائح و مواعظ تأثير نموده و اخلاق و اطوار اين حزب بدرجه قبول فائز چه که ظاهر شد آنچه که سبب روشنی چشم عالم است و آن شفاعت دوستان از دشمنان نزد اُمرا بوده کردار نيک گواه راستی گفتار است اميد آنکه اخيار بروشنی کردار گيتی را روشن نمايند نسئل اللّه تبارک و تعالی ان يؤيّد الکلّ علی الاستقامة علی حبّه و امره فی ايّامه انّه وليّ المخلصين و العاملين يا حزب اللّه قلم اعلی عالمها ظاهر نموده و ابصار را روشنی حقيقی بخشيده ولکن اکثری از اهل ايران لازال از بيانات نافعه و علوم و فنون مبارکه محروم بوده‌اند يوم قبل مخصوص از برای يکی از اولياء اين کلمه عليا از قلم اعلی نازل که شايد اهل اعراض باقبال فائز گردند و بغوامض مسائل اصول الهيّه پی برند و آگاه شوند معرضين و منکرين به چهار کلمه متمسّک اوّل کلمه فضرب الرّقاب و ثانی حرق کتب و ثالث اجتناب از ملل اخری و رابع فنای احزاب حال از فضل و اقتدار کلمه الهی اين چهار سدّ عظيم از ميان بر داشته شد و اين چهار امر مبين از لوح محو گشت و صفات سبُعی را به صفات روحانی تبديل نمود جلّت ارادته و جلّت قدرته و عظم سُلطانه حال از حق جلّ جلاله بطلبيد و ميطلبيم که حزب شيعه را هدايت فرمايد و از صفات نالايقه نجات بخشد از لسان هر يک از آن حزب در هر يوم لعنت‌ها مذکور و ملعون با عين حلقی از غذاهای يوميّه آن حزبست الهی الهی تسمع حنين بهائک و صريخه فی اللّيالی و الايّام و تعلم انّه ما اراد لنفسه امرا بل اراد تقديس نفوس عبادک و نجاتهم عن نار الضّغينة و البغضاء الّتی احاطتهم فی کلّ الأحيان ای ربّ قد ارتفعت ايادی المقرّبين اِلی سماء جودک والمخلصين اِلی هواء عطائک اسئلک ان لا تخيّبها عمّا ارادوا من بحر عطائک و سماء فضلک و شمس جودک ای ربّ ايّدهم علی آداب ترتفع بها مقاماتهم بين الاحزاب انّک انت المقتدر العزيز الوهّاب يا حزب اللّه بشنويد آنچه را که اصغاء آن سبب آزادی و آسودگی و راحت و علوّ و سموّ کلّ است از برای ايران قانون و اصولی لازم و واجب ولکن شايسته آنکه حسب الاراده حضرت سلطان ايّده اللّه و حضرات عُلمای اعلام و امرای عظام واقع شود بايد باطّلاع ايشان مقرّی معيّن گردد و حضرات در آن مقرّ جمع شوند و بحبل مشورت تمسّک نمايند و آنچه را سبب و علّت امنيّت و نعمت و ثروت و اطمينان عباد است معيّن فرمايند و اجرا دارند چه اگر بغير اين ترتيب واقع شود علّت اختلاف و ضوضاء گردد در اصول احکام که از قبل در کتاب اقدس و ساير الواح نازل امور راجع به سلاطين و رؤسای عادل و اُمنای بيت عدل شده و منصفين و متبصّرين بعد از تفکّر اشراق نيّر عدل را بعين ظاهر و باطن در آنچه ذکر شده مشاهده نمايند حال آنچه در لندره امّت انگريز به آن متمسّک خوب بنظر ميايد چه که بنور سلطنت و مشورت امّت هر دو مزيّن است در اصول و قوانين بابی در قصاص که سبب صيانت و حفظ عباد است مذکور ولکن خوف از آن ناس را در ظاهر از اعمال شنيعه نالايقه منع مينمايد امّا امری که در ظاهر و باطن سبب حفظ و منع است خشية اللّه بوده و هست اوست حارس حقيقی و حافظ معنوی بايد به آنچه سبب ظهور اين موهبت کبری است تمسّک جست و تشبّت نمود طوبی لمن سمع مانطق به قلمی الأعلی و عمل بما امر به من لدن آمر قديم يا حزب اللّه وصايای دوست يکتا را بگوش جان بشنويد کلمه الهی بمثابه نهالست مقرّ و مستقرّش افئده عباد بايد آنرا بکوثر حکمت و بيان تربيت نمائيد تا اصلش ثابت گردد و فرعش از افلاک بگذرد ای اهل عالم فضل اين ظهور اعظم آنکه آنچه سبب اختلاف و فساد و نفاق است از کتاب محو نموديم و آنچه علّت الفت و اتّحاد و اتّفاقست ثبت فرموديم نعيماً للعاملين مکرّر وصيّت نموده و مينمائيم دوستان را که از آنچه رائحه فساد استشمام ميشود اجتناب نمايند بل فرار اختيار کنند عالم منقلب است و افکار عباد مختلف نسئل اللّه ان يزيّنهم بنور عدله و يعرّفهم ما ينفعهم فی کلّ الاحوال انّه هو الغنيّ المتعال از قبل به اين کلمه عليا نطق نموديم نفوسی که به اين مظلوم منسوبند بايد در مواقع بخشش و عطا ابر بارنده باشند و در اخذ نفس امّاره شعله فروزنده سبحان اللّه اين ايّام ظاهر شده آنچه که سبب حيرت است از قراری که شنيده شد نفسی وارد مقرّ سلطنت ايران گشت و جمعی بزرگان را به ارادة خود مسخّر نمود فی الحقيقه اين مقام مقام نوحه و ندبه است آيا چه شده که مظاهر عزّت کبری ذلّت عظمی از برای خود پسنديدند استقامت چه شد عزّت نفس کجا رفت لازال آفتاب بزرگی و دانائی از افق سماء ايران طالع و مشرق حال بمقامی تنزّل نموده که بعضی از رجال خود را ملعب جاهلين نموده‌اند و شخص مذکور درباره اين حزب در جرائد مصر و دائرة المعارف بيروت ذکر نموده آنچه را که سبب تحيّر صاحبان آگاهی و دانش گشت و بعد بباريس توجّه نمود و جريده باسم عروة الوثقی طبع کرد و باطراف عالم فرستاد و بسجن عکّا هم ارسال داشت و به اين سبب اظهار محبّت نمود و مقصودش تدارک مافات بوده باری اين مظلوم درباره او صمت اختيار کرد از حق می‌طلبيم او را حفظ نمايد و بنور عدل و انصاف منوّر دارد له ان يقول الهی الهی ترانی قائماً لدی باب عفوک و عطائک و ناظراً اِلی آفاق مواهبک و الطافک اسئلک بندائک الاحلی و صرير قلمک يا مولی الوری ان توفّق عبادک علی ما ينبغی لايّامک و يليق لظهورک و سلطانک انّک انت المقتدر علی ما تشاء يشهد بقوّتک و اقتدارک و عظمتک و عطائک من فی السّموات و الارضين الحمدلک يا اله العالمين ومحبوب افئدة العارفين تری يا الهی کينونة الفقر ارادت بحر غنائک و حقيقة العصيان فرات مغفرتک و عطائک قدّر يا الهی ماينبغی لعظمتک و يليق لسماء فضلک انّک انت الفضّال الفيّاض الآمر الحکيم لا اله الّا انت القويّ الغالب القدير يا حزب اللّه اليوم بايد انظار کلّ به افق کلمه مبارکه يفعل ما يشاء وحده متوجّه باشد چه اگر احدی باين مقام فائز گردد او بنور توحيد حقيقی فائز و منوّر و من دون آن در کتاب الهی از اصحاب ظنون و اوهام مذکور و مرقوم بشنويد ندای مظلوم را و مراتب را حفظ نمائيد اين فقره بر کلّ لازم و واجب است مظلوم در جميع ايّام من غير ستر و حجاب امام وجوه اهل عالم نطق فرمود آنچه را که مفتاح است از برای ابواب علوم و فنون و دانش و آسايش و ثروت و غنا ظلم ظالمين قلم اعلی را از صرير باز نداشت و شبهات مريبين و مفسدين او را از اظهار کلمه عليا منع ننمود از حق در جميع احوال سائل و آملم که اهل بها را از ظنون و اوهام حزب قبل حفظ فرمايد و مقدّس دارد يا حزب اللّه عُلمای راشدين که بهدايت عباد مشغولند و از وساوس نفس امّاره مصون و محفوظ ايشان از انجم سماء عرفان نزد مقصود عالميان محسوب احترام ايشان لازم ايشانند عيون جاريه و انجم مُضيئه و اثمار سدره مبارکه و آثار قدرت الهيّه و بحور حکمت صمدانيّه طوبی لمن تمسّک بهم انّه من الفائزين فی کتاب اللّه ربّ العرش العظيم البهآء من لدی اللّه ربّ العرش و الثّری عليکم يا اهل البهآء و اصحاب السّفينة الحمرآء و علی الّذين سمعوا ندائکم الأحلی و عملوا بما امروا به فی هذا اللّوح العزيز البديع .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 7
کلمات فردوسيّه
هُوالناطق بالحقّ فی ملکوُت البيان يا مشارق العدل و الانصاف و مطالع الصّدق و الالطاف انّ المظلوم يبکی و يقول ينوح و ينادی الهی الهی زيّن رؤوس اوليائک باکليل الانقطاع و هياکلهم بطراز التّقوی ينبغی لاهل البهآء ان ينصروا الرّب ببيانهم و يعظوا النّاس باعمالهم و اخلاقهم اثر الاعمال انفذ من اثر الاقوال يا حيدر قبل علی عليک ثناء اللّه و بهآئه قل انّ الانسان يرتفع بامانته و عفته و عقله و اخلاقه و يهبط بخيانته و کذبه و جهله و نفاقه لعمری لايسمو الانسان بالزّينة و الثّروة بل بالآداب و المعرفة اهل ايران اکثری بکذب و ظنون تربيت شده‌اند کجاست مقام آن نفوس و مقام رجالی که از خليج اسماء گذشته‌اند و بر شاطی بحر تقديس خرگاه افراشته‌اند . باری نفوس موجوده لايق اصغاء تغرّدات حمامات فردوس اعلی نبوده و نيستند مگر قليلی و قليل من عبادی الشّکور اکثری از عباد باوهام انس دارند يک قطره از دريای وهم را بر بحر ايقان ترجيح ميدهند از معنی محروم باسم متمسّکند و از مشرق آيات الهی ممنوع و بظنون متشبّث انشاء اللّه آن جناب در جميع احوال مؤيّد باشند بر کسر اصنام اوهام و خرق سبحات انام الامر بيد اللّه مظهر الوحی و الالهام و مالک يوم القيام آنچه جناب مذکور درباره بعضی از مبلّغين ذکر نموده اصغا شد قد نطق بالحقّ بعضی از نفوس غافله در بلاد باسم حق سائرند و بتضييع امرش مشغول و اسم آن را نصرت و تبليغ گذاشته‌اند مع آنکه انجم شرائط مبلّغين از آفاق سموات الواح الهی مشرق و لائح هر منصفی گواه و هر بصيری آگاه که حقّ جلّ جلاله در ليالی و ايّام به آنچه سبب ارتفاع مقامات و مراتب انسان است تکلّم فرموده و تعليم نموده اهل بها چون شمع مابين جمع مشرق و لائحند و بارادة اللّه متمسّک اين مقام مالک مقامهاست طوبی لمن نبذ ما عند العالم رجاء ما عند اللّه مالک القدم قل الهی الهی ترانی طائفاً حول ارادتک و ناظراً اِلی افق جودک و منتظراً تجلّيات انوار نيّر عطائک اسئلک يا محبوب افئدة العارفين و مقصود المقرّبين ان تجعل اوليائک منقطعين عن اراداتهم متمسّکين بارادتک ای ربّ زيّنهم بطراز التّقوی و نوّرهم بنور الانقطاع ثمّ ايّدهم بجنود الحکمة و البيان لاعلاء کلمتک بين خلقک و اظهار امرک بين عبادک انّک انت المقتدر علی ماتشاء و فی قبضتک زمام الامور لا اله الّا انت العزيز الغفور يا ايّها النّاظر اِلی الوجه اين ايّام وارد شد آنچه که سبب حزن اکبر گشت از بعضی از ظالمين که خود را بحق نسبت ميدهند ظاهر شد آنچه که فرائص صدق و امانت و عدل و انصاف مرتعد مع آنکه کمال عنايت و عطا درباره شخص معلوم ظاهر و مجری گشت عمل نمود آنچه را که عين اللّه گريست و از قبل ذکر شد آنچه که سبب آگاهی و انتباه است چند سنه ستر نموديم که شايد متنبّه شود و راجع گردد اثری ظاهر نه بالاخره امام وجوه خلق بر تضييع امر اللّه قيام نمود ستر انصاف را دريد نه رحم بر خود و نه بر امر اللّه نمود حال حزن اعمال بعض ديگر بر حزن اعمال او غلبه نمود از حق بطلب نفوس غافله را تأييد فرمايد بر رجوع و انابه انّه هو الغفّار و هو الفضّال الکريم اين ايّام بايد کلّ باتّحاد و اتفاق تمسّک نمايند و بنصرت امر اللّه مشغول گردند که شايد نفوس غافله فائز شوند به آنچه که سبب رستگاری ابديست باری اختلاف احزاب سبب و علّت ضعف شده هر حزبی راهی اخذ نموده وبحبلی تمسّک جسته مع کوری و نادانی خود را صاحب بصر و علم ميدانند از جمله عرفای ملّت اسلام بعضی از آن نفوس متشبّثند به آنچه که سبب کسالت و انزواست لعمر اللّه از مقام بکاهد و بر غرور بيفزايد از انسان بايد ثمری پديد آيد انسان بی ثمر بفرموده حضرت روح بمثابه شجر بی ثمر است و شجر بی ثمر لايق نار آن نفوس در مقامات توحيد ذکر نموده‌اند آنچه را که سبب اعظم است از برای ظهور کسالت و اوهام عباد فی الحقيقه فرق را برداشته‌اند و خود را حقّ پنداشته‌اند حقّ مقدّس است از کلّ در کلّ آيات او ظاهر آيات از اوست نه او در دفتر دنيا کلّ مذکور و مشهود نقش عالم کتابی است اعظم هر صاحب بصری ادراک مينمايد آنچه را که سبب وصول بصراط مستقيم و نبأ عظيم است در تجلّيات آفتاب مشاهده نمائيد انوارش عالم را احاطه نموده ولکن تجلّيات از او و ظهور اوست بنفس او نه نفس او آنچه در ارض مشاهده ميشود حاکی از قدرت و علم و فضل اوست واو مقدّس از کلّ حضرت مسيح ميفرمايد باطفال عطا فرمودی آنچه را که علما و حکما از آن محرومند حکيم سبزواری گفته اذن واعيه يافت نميشود و الّا زمزمه سدره طور در هر شجر موجود در لوح يکی از حکما که از بسيطة الحقيقه سؤال نموده بحکيم مذکور مشهور خطاب نموديم اگر اين کلمه فی الحقيقه از تو بوده چرا ندای سدره انسان را که از اعلی مقام عالم مرتفع است نشنيدی اگر شنيدی و حفظ جان و خوف تو را از جواب منع نمود چنين شخصی قابل ذکر نبوده و نيست و اگر نشنيدی از سمع محروم بوده باری در قول فخر عالمند و در عمل ننگ امم انّا نفخنا فی الصّور و هو قلمی الأعلی و انصعق منه العباد الّا من حفظه اللّه فضلاً من عنده و هو الفضّال القديم قل يا معشرالعلماء هل تعترضون علی قلم اذ ارتفع صريره استعدّ ملکوت البيان لاصغائه وخضع کلّ ذکر عند ذکره العزيز العظيم اتّقوا اللّه ولاتتّبعوا الظّنون و الاوهام اتّبعوا من اتيکم بعلم مبين و يقين متين سبحان اللّه کنز انسان بيان اوست اين مظلوم از اظهار آن توقّف نموده چه که منکران در کمينگاهان مترصّدند الحفظ من اللّه ربّ العالمين انّا توکّلنا عليه وفوّضنا الامور اليه و هو حسبنا و حسب کلّ شیء هو الّذی باذنه و امره اشرق نيّر الاقتدار من افق العالم طوبی لمن شهد و عرف و ويلٌ للمعرضين والمنکرين ولکن اين مظلوم حکما را دوست داشته و ميدارد يعنی آنانکه حکمتشان محض قول نبوده بلکه اثر و ثمر در عالم از ايشان ظاهر شده و باقی مانده بر کلّ احترام اين نفوس مبارکه لازم طوبی للعاملين و طوبی للعارفين و طوبی لمن انصف فی الامور و تمسّک بحبل عدل المتين اهل ايران از حافظ و معين گذشته‌اند و باوهام جهلا متمسّک و مشغول بشأنی باوهام متشبّثند که فصل آن ممکن نه مگر بذراعی قدرت حقّ جلّ جلاله از حق بطلب تا حجبات احزاب را باصبع اقتدار بر دارد تا کلّ اسباب حفظ و علوّ و سموّ را بيابند و بشطر دوست يکتا بشتابند کلمة اللّه در ورق اوّل فردوس اعلی از قلم ابهی مذکور و مسطور براستی ميگويم حفظ مبين و حصن متين از برای عموم اهل عالم خشية اللّه بوده آنست سبب اکبر از برای حفظ بشر و علّت کبری از برای صيانت وری بلی در وجود آيتی موجود و آن انسان را از آنچه شايسته و لايق نيست منع مينمايد و حراست ميفرمايد و نام آنرا حيا گذارده‌اند ولکن اين فقره مخصوص است بمعدودی کلّ دارای اين مقام نبوده و نيستند. کلمة اللّه در ورق دوّم از فردوس اعلی قلم اعلی در اين حين مظاهر قدرت و مشارق اقتدار يعنی ملوک و سلاطين و رؤسا و امرا و علما و عرفا را نصيحت ميفرمايد و به دين و بتمسّک به آن وصيّت مينمايد آنست سبب بزرگ از برای نظم جهان و اطمينان من فی الامکان سستی ارکان دين سبب قوّت جهّال و جرأت و جسارت شده براستی ميگويم آنچه از مقام بلند دين کاست بر غفلت اشرار افزود و نتيجه بالاخره هرج و مرج است اسمعوا يا اولی الابصار ثمّ اعتبروا يا اولی الانظار. کلمة اللّه در ورق سوّم از فردوس اعلی يا ابن الانسان لو تکون ناظراً اِلی الفضل ضع ما ينفعک و خذ ما ينتفع به العباد و ان تکن ناظرا اِلی العدل اختر لدونک ما تختاره لنفسک انّ الانسان مرّة يرفعه الخضوع الی سماء العزّة و الاقتدار و اخری ينزله الغرور اِلی اسفل مقام الذّلة و الانکسار يا حزب اللّه يوم عظيم است و نداء بزرگ در لوحی از الواح از سماء مشيّت اين کلمه عليا نازل اگر قوّه روح بتمامها بقوّه سامعه تبديل شود ميتوان گفت لايق اصغاء اين نداء است که از افق اعلی مرتفع والّا اين آذان آلوده لايق اصغاء نبوده و نيست طوبی للسّامعين و ويلٌ للغافلين . کلمة اللّه در ورق چهارم از فردوس اعلی يا حزب اللّه از حق جلّ جلاله بطلبيد مظاهر سطوت و قوّت را از شرّ نفس و هوی حفظ فرمايد و بانوار عدل و هدی منوّر دارد از حضرت محمّد شاه مع علوّ مقام دو امر منکر ظاهر اوّل نفی سلطان ممالک فضل و عطا حضرت نقطه اولی و ثانی قتل سيّد مدينه تدبير و انشاء باری خطا و عطای ايشان عظيم است سلطانی که غرورِ اقتدار و اختيار او را از عدل منع ننمايد و نعمت و ثروت و عزّت و صفوف و الوف او را از تجلّيات نيّر انصاف محروم نسازد او در ملأ اعلی دارای مقام اعلی و رتبه علياست بر کلّ اعانت و محبّت آن وجود مبارک لازم طوبی لملک ملک زمام نفسه و غلب غضبه و فضّل العدل علی الظّلم و الانصاف علی الاعتساف . کلمة اللّه در ورق پنجم از فردوس اعلی عطيّه کُبری و نعمت عظمی در رتبه اولی خرد بوده و هست اوست حافظ وجود و معين و ناصر او خرد پيک رحمن است و مظهر اسم علّام به او مقام انسان ظاهر و مشهود اوست دانا و معلّم اوّل در دبستان وجود و اوست راه نما و دارای رتبه عليا از يمن تربيت او عنصر خاک دارای گوهر پاک شد و از افلاک گذشت اوست خطيب اوّل در مدينه عدل و در سال نه جهان را ببشارت ظهور منوّر نمود اوست دانای يکتا که در اوّل دنيا بمرقاة معانی ارتقاء جست و چون باراده رحمانی بر منبر بيان مستوی بدو حرف نطق فرمود از اوّل بشارت وعد ظاهر و از ثانی خوف وعيد و از وعد و وعيد بيم و اميد باهر و باين دو اساس نظم عالم محکم و بر قرار تعالی‌الحکيم ذوالفضل العظيم . کلمة اللّه در ورق ششم از فردوس اعلی سراج عباد داد است او را ببادهای مخالف ظلم و اعتساف خاموش منمائيد و مقصود از آن ظهور اتّحاد است بين عباد در اين کلمه عليا بحر حکمت الهی موّاج دفاتر عالم تفسير آن را کفايت ننمايد اگر عالم به اين طراز مزيّن گردد شمس کلمه يوم يغنی اللّه کلّاً من سعته از افق سماء دنيا طالع و مُشرق مشاهده شود مقام اين بيان را بشناسيد چه که از عليا ثمره شجره قلم اعلی است نيکوست حال نفسی که شنيد و فائز شد براستی ميگويم آنچه از سماء مشيّت الهی نازل آن سبب نظم عالم و علّت اتّحاد و اتّفاق اهل آنست کذلک نطق لسان المظلوم فی سجنه العظيم کلمة اللّه در ورق هفتم از فردوس اعلی ای دانايان امم از بيگانگی چشم برداريد و به يگانگی ناظر باشيد و باسبابی که سبب راحت و آسايش عموم اهل عالم است تمسّک جوئيد اين يک شبر عالم يک وطن و يک مقام است از افتخار که سبب اختلاف است بگذريد و به آنچه علّت اتّفاق است توجّه نمائيد نزد اهل بها افتخار بعلم و عمل و اخلاق و دانش است نه بوطن و مقام ای اهل زمين قدر اين کلمه آسمانی را بدانيد چه که بمنزله کشتی است از برای دريای دانائی و بمنزله آفتابست از برای جهان بينائی . کلمة اللّه در ورق هشتم از فردوس اعلی دارالتّعليم بايد در ابتداء اولاد را بشرائط دين تعليم دهند تا وعد و وعيد مذکور در کتب الهی ايشان را از مناهی منع نمايد و بطراز اوامر مزيّن دارد ولکن بقدری که بتعصّب و حميّه جاهليّه منجر و منتهی نگردد آنچه از حدودات در کتاب بر حسب ظاهر نازل نشده بايد امنای بيت عدل مشورت نمايند آنچه را پسنديدند مجری دارند انّه يلهمهم ما يشاء و هو المدبّر العليم از قبل فرموديم تکلّم به دو لسان مقدّر شد و بايد جهد شود تا بيکی منتهی گردد و همچنين خطوط عالم تا عمرهای مردم در تحصيل السن مختلفه ضايع نشود و باطل نگردد و جميع ارض مدينه واحده و قطعه واحده مشاهده شود کلمة اللّه در ورق نهم از فردوس اعلی براستی ميگويم هر امری از امور اعتدالش محبوب چون تجاوز نمايد سبب ضر گردد در تمدن اهل غرب ملاحظه نمائيد که سبب اضطراب و وحشت اهل عالم شده آلت جهنميّه بميان آمده و در قتل وجود شقاوتی ظاهر شده که شبه آن را چشم عالم و آذان امم نديده و نشنيده اصلاح اين مفاسد قويّه قاهره ممکن نه مگر به اتّحاد احزاب عالم در امور و يا در مذهبی از مذاهب بشنويد ندای مظلوم را و بصلح اکبر تمسّک نمائيد اسباب عجيبه غربيه در ارض موجود ولکن از افئده و عقول مستور و آن اسبابيست که قادر است بر تبديل هواء ارض کلّها و سميّت آن سبب هلاکت سبحان اللّه امر عجيبی مشاهده گشت برق يا مثل آن مطيع قائد است و بامر او حرکت مينمايد تعالی القادر الّذی اظهر ما اراد بامره المحکم المتين يا اهل بها اوامر منزله هر يک حصنی است محکم از برای وجود انّ المظلوم ما اراد الّا حفظکم و ارتقائکم رجال بيت عدل را وصيّت مينمائيم و بصيانت و حفظ عباد و اماء و اطفال امر ميفرمائيم بايد در جميع احوال بمصالح عباد ناظر باشند طوبی لامير اخذ يد الاسير و لغنيّ توجّه اِلی الفقير و لعادل اخذ حق المظلوم من الظّالم و لامين عمل ما امر به من لدن آمرٍ قديم يا حيدر قبل علی عليک بهائی و ثنائی نصائح و مواعظ عالم را احاطه نموده مع ذلک سبب احزان شده نه فرح و سرور چه که بعضی از مدّعيان محبّت طغيان نموده‌اند و وارد آورده‌اند آنچه را که از ملل قبل و علمای ايران وارد نشد قلنا من قبل ليس بليّتی سجنی و ما ورد عليّ من اعدائی بل عمل احبّائی الّذين ينسبون انفسهم اِلی نفسی و يرتکبون ما ينوح به قلبی و قلمی مکرّر امثال اين بيانات نازل ولکن غافلين را نفعی نبخشيد چه که اسير نفس و هوی مشاهده ميشوند از حق بطلب کلّ را تأييد فرمايد بر انابه و رجوع تا نفس بمشتهياتش باقی جرم و خطا موجود اميد آنکه يد بخشش الهی و رحمت رحمانی کلّ را اخذ نمايد و بطراز عفو و عطا مزيّن دارد و همچنين حفظ فرمايد از آنچه سبب تضييع امر اوست ما بين عبادش انّه هو المقتدر القدير و هو الغفور الرّحيم . کلمة اللّه در ورق دهم از فردوس اعلی يا اهل ارض انزوا و رياضات شاقّه بعزّ قبول فائز نه صاحبان بصر و خرد ناظرند باسبابی که سبب روح و ريحانست امثال اين اُمور از صلب ظنون و بطن اوهام ظاهر و متولّد لايق اصحاب دانش نبوده و نيست بعضی از عباد از قبل و بعد در مغارهای جبال ساکن و بعضی در ليالی بقبور متوجّه بگو بشنويد نصح مظلوم را از ما عندکم بگذريد و به آنچه ناصح امين ميفرمايد تمسّک جوئيد لا تحرموا انفسکم عمّا خلق لکم انفاق عند اللّه محبوب و مقبول و از سيّد اعمال مذکور انظروا ثمّ اذکروا ما انزله الرّحمن فی الفرقان و يُؤثرونَ علی انفسهم و لو کانَ بهم خَصاصةٌ وَ مَنْ يُوْقَ شُحَّ نفسه فاولئک هم الفائزون . فی الحقيقه اين کلمه مبارکه در اين مقام آفتاب کلماتست طوبی لمن اختار اخاه علی نفسه انّه من اهل البهآء فی السّفينة الحمرآء من لدی اللّه العليم الحکيم. کلمة اللّه در ورق يازدهم از فردوس اعلی مظاهر اسماء و صفات را از بعد امر مينمائيم کلّ به آنچه در اين ظهور اعظم ظاهر شده تمسّک نمايند و سبب اختلاف نشوند و اِلی الاخر الّذی لا آخر له به آفاق اين کلمات مشرقات که در اين ورقه نازل شده ناظر باشند اختلاف سبب خونريزی است و علّت انقلاب عباد است بشنويد ندای مظلوم را و از آن تجاوز ننمائيد اگر نفسی در آنچه از قلم اعلی در اين ظهور نازل شده تفکّر نمايد يقين مينمايد اين مظلوم آنچه ذکر نموده مقصودش اثبات مقام و شأنی از برای خود نبوده بل اراده آنکه بکلمات عاليات نفوس را بافق اعلی جذب نمائيم و مستعد کنيم از برای اصغای آنچه که سبب تنزيه و تطهير اهل عالم است از نزاع و جدالی که بواسطه اختلاف مذاهب ظاهر ميشود يشهد بذلک قلبی و قلمی و ظاهری و باطنی انشاء اللّه کلّ بخزانه‌های مکنونه در خود توجّه نمايند . يا اهل بها قوّه مُتفکّره مخزن صنايع و علوم و فنون است جهد نمائيد تا از اين معدن حقيقی لئالی حکمت و بيان ظاهر شود و سبب آسايش و اتّحاد احزاب مختلفه عالم گردد . اين مظلوم در جميع احوال از شدّت و رخا و عزّت و عذاب کلّ را بمحبّت و وداد و شفقت و اتّحاد امر نمود هر يوم که فی الجمله علوّ و سموّی ظاهر شد نفوس مستوره از خلف حجاب بيرون ميامدند و بمفترياتی تکلّم مينمودند که احدّ از سيف بود بکلمات مردوده مجعوله متمسّکند و از بحر آيات الهی ممنوع و محرُوم و اگر اين حجبات حائل نميشد ايران در دو سنه او ازيد ببيان مسخّر ميگشت و مقام دولت و ملّت هر دو مرتفع ميشد چه که مقصود بکمال ظهور من غير ستر و خفا ظاهر ميشد . باری تارة بالتّصريح و اخری بالتّلويح آنچه بايد گفته شود گفتيم و بعد از اصلاح ايران نفحات کلمه در سائر ممالک متضوّع ميگشت چه که آنچه از قلم اعلی جاری شده سبب علوّ و سموّ و تربيت جميع اهل عالم بوده وهست و از برای جميع امراض درياق اعظم است لوهم يفقهون و يشعرون . اين ايّام حضرات افنان و امين عليهم بهائی و عنايتی بحضور و لقا فائز و همچنين نبيل ابن نبيل و ابن سمندر عليهم بهآءاللّه و عنايته حاضر و از کأس وصال مرزوق نسئل اللّه ان يقدّر لهم خير الآخرة و الاُولی و ينزل عليهم من سماء فضله و سحاب رحمته برکةً من عنده و رحمة من لدنه انّه هو ارحم الرّاحمين و هو الفضّال الکريم يا حيدر قبل علی نامه ديگر شما که باسم جود ارسال نمودی بساحت اقدس فائز للّه الحمد مزيّن بود بنور توحيد و تقديس و مشتعل بود بنار محبّت و وداد از حق بطلب ابصار را قوّت بخشد و بنور تازه منوّر دارد شايد فائز شود بآنچه که شبه و مثل نداشته امروز آيات امّ الکتاب بمثابه آفتاب مشرق و لائح بکلمات قبل و بعد مشتبه نشده و نميشود انّ المظلوم لا يحبّ ان يستدلّ فی امره بما ظهر من غيره اوست محيط و ماسوايش محاط قل يا قوم اقرأوا ما عندکم و نقرء ما عندنا لعمر اللّه لا يذکر عند ذکره اذکار العالم و ما عند الامم يشهد بذلک من ينطق فی کلّ شأن انّه هو اللّه مالک يوم الدّين و ربّ العرش العظيم سبحان اللّه معلوم نيست معرضين بيان بچه حجّت و برهان از سيّد امکان اعراض نمودند مقام اين امر فوق مقام ما ظهر و يظهر است اگر نعوذ باللّه اليوم نقطه بيان حاضر باشد و در تصديق توقّف نمايد داخل کلمه مُبارکه که از مطلع بيان آن حضرت نازل شده ميشوند قال وقوله الحق حقّ لمن يظهره اللّه ان يرد من لم يکن اعلی منه فوق الارض بگو ای بی دانشها اليوم آن حضرت بانّنی انا اوّل العابدين ناطق بضاعت عرفان خلق مزجاتست و قوّه ادراکشان ضعيف شهد القلم الاعلی بفقرهم و غناء اللّه ربّ العالمين سبحان الّذی خلق الخلق و هو الحقّ علّام الغيوب قد نزل امّ الکتاب و الوهّاب فی مقام محمُود قد طلع الفجر و القوم لايفقهون قد اتت الآيات و منزلها فی حزن مشهود قد ورد عليّ ما ناح به الوجود قل يا يحيی فأت باية ان کنت ذی علم رشيد هذا ما نطق به مبشّری من قبل و فی هذا الحين يقول انّنی انا اوّل العابدين انصف يا اخی هل کنت ذا بيان عند امواج بحر بيانی و هل کنت ذا ندآء لدی صرير قلمی و هل کنت ذا قدرةٍ عند ظهورات قدرتی انصف باللّه ثمّ اذکر اذ کنت قائماً لدی المظلوم و نلقی عليک آيات اللّه المهيمن القيّوم ايّاک ان يمنعک مطلع الکذب عن هذا الصّدق المبين يا ايّها النّاظر اِلی الوجه بگو ای عباد غافل بقطره از بحر آيات الهی محروم گشتيد و بذرّه از تجلّيات انوار آفتاب حقيقت ممنوع لو لا البهآء من يقدر ان يتکلّم امام الوجوه انصفوا و لا تکونوا من الظّالمين به ماجت البحار و ظهرت الاسرار و نطقت الاشجار الملک و الملکوت للّه منزل الآيات و مظهر البيّنات بيان فارسی حضرت مبشّر را ملاحظه نمائيد و ببصر عدل در آن مشاهده کنيد انّه يهديکم اِلی صراط ينطق فی هذا الحين بما نطق لسانه من قبل اذ کان مستوياً علی عرش اسمه العظيم . ذکر اوليای آن اطراف را نموده‌اند للّه الحمد هر يک بذکر حق جلّ جلاله فائز گشت و اسامی کلّ در ملکوت بيان از لسان عظمت جاری و ظاهر طوبی لهم و نعيماً لهم بما شربوا رحيق الوحی و الالهام من ايادی عطاء ربّهم المشفق الکريم نسئل اللّه ان يُوَفّقهم علی الاستقامة الکبری و يمدّهم بجنود الحکمة و البيان انّه هو المقتدر القدير کبّر من قبلی عليهم و بشّرهم بما اشرق و لاح نيّر الذّکر من افق سماء عطاء ربّهم الغفور الرّحيم ذکر جناب حا قبل سين را نمودند انّا زيّنّا هيکله بطراز العفو و رأسه باکليل الغفران له ان يباهی بين الانام بهذا الفضل المشرق اللّائح المبين بگو محزون مباش بعد از نزول اين آيه مبارکه مثل آنست که در اين حين از بطن امّ متولّد گشته قل ليس لک ذنب و لا خطاء قد طهّرک اللّه من کوثر بيانه فی سجنه العظيم نسئله تبارک و تعالی اَن يؤيّدک علی ذکره و ثنائه و يمدّک بجنود الغيب انّه هو القويّ القدير ذکر اهل طار را نموديد انّا اقبلنا اِلی عباد اللّه هناک و نوصيهم فی اوّل البيان بما انزله نقطة البيان لهذا الظّهور الّذی به ارتعدت فرائص الاسماء وسقطت اصنام الاوهام و نطق لسان العظمة من افقه الاعلی تاللّه قد ظهر الکنز المکنون و السّر المخزون الّذی به ابتسم ثغر ما کان و ما يکون قال و قوله الحقّ و قد کتبت جوهرة فی ذکره و هو انّه لا يستشار باشارتی و لا بما ذکر فی البيان و نوصيهم بالعدل و الانصاف و الامانة و الدّيانة و ما ترتفع به کلمة اللّه و مقاماتهم بين العباد و انا النّاصح بالحقّ يشهد بذلک من جری من قلمه فرات الرّحمة و من بيانه کوثر الحيوان لاهل الامکان تعالی هذا الفضل الأعظم و تباهی هذا العطاء المبين يا اهل طار اسمعوا نداء المختار انّه يذکرکم بما يقرّبکم اِلی اللّه ربّ العالمين انّه اقبل اليکم من سجن عکّا و انزل لکم ما تبقی به اذکارکم و اسمائکم فی کتاب لا يأخذه المحو و لا تبدّله شبهات المعرضين ضعوا ما عند القوم و خذوا ما امرتم به من لدن آمرٍ قديم هذا يوم فيه تنادی سدرة المنتهی و تقول يا قوم انظروا اثماری و اوراقی ثمّ استمعوا حفيفی ايّاکم ان تمنعکم شبهات القوم عن نور اليقين و بحر البيان ينادی ويقول يا اهل الارض انظروا اِلی امواجی و ما ظهر منّی من لئالئ الحکمة و البيان اتّقوا اللّه و لا تکونوا من الغافلين امروز جشن عظيم در ملأ اعلی بر پا چه که آنچه در کتب الهی وعده داده شده ظاهر گشته يوم فرح اکبر است بايد کلّ بکمال فرح و نشاط و سرور و انبساط قصد بساط قرب نمايند و خود را از نار بعد نجات دهند يا اهل طار خذوا بقوّة اسمی الأعظم کأوس العرفان ثمّ اشربوا منها رغماً لأهل الأمکان الّذين نقضوا عهد اللّه و ميثاقه و انکروا حجّته و برهانه و جادلوا بآياته الّتی احاطت علی من فی السّموات و الارضين معرضين بيان بمثابه حزب شيعه مشاهده ميشوند و بر قدم آن حزب مشی مينمايند ذروهم فی اوهامهم و ظنونهم انّهم من الاخسرين فی کتاب اللّه العليم الحکيم حال علمای شيعه طرّاً بر منابر بسبّ و لعن حقّ مشغول سبحان اللّه دولت آبادی هم متابعت آن قوم را نمود و بر منبر ارتقا جست و تکلّم نمود به آنچه که لوح صيحه زد و قلم نوحه کرد در عمل او و عمل اشرف عليه بهائی و عنايتی تفکّر نمائيد و همچنين در اوليائی که باين اسم قصد مقر فدا نمودند و جان را در سبيل مقصود عالميان انفاق کردند امر ظاهر و بمثابه آفتاب لائح ولکن قوم خود حجاب خود شده‌اند از حق می‌طلبيم ايشان را مؤيّد فرمايد بر رجوع انّه هو التّواب الرّحيم يا اهل طار انّا نکبّر من هذا المقام علی وجوهکم و نسئل اللّه تبارک و تعالی ان يسقيکم رحيق الاستقامة من ايادی عطائه انّه هو الفيّاض العزيز الحميد بگذاريد نابالغهای عالم را که بهوی متحرّکند و بمطالع اوهام متشبّث انّه مؤيّدکم ومعينکم انّه هو المقتدر علی ما يشاء لا اله الّا هو الفرد الواحد العزيز العظيم البهآء من لدنّا علی الّذين اقبلوا اِلی مشرق الظّهور و اقرّوا و اعترفوا بما نطق به لسان البيان فی ملکوت العرفان فی هذا اليوم المبارک العزيز البديع
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 6
تجلّيات
صحيفة اللّه المُهيمن القيّوم هُو السّامع مِن افقه الأعلی شهد اللّه انّه لا اِله الّا هو و الّذی اتی انّه هو السّر المکنون و الرّمز المخزون و الکتاب الأعظم للاُمم و سماءُ الکرم للعالم و هو الآية الکبری بين الوری و مطلع الصّفات العُليا فی ناسوت الانشاء به ظهر ما کان مخزونا فی ازل الازال و مستوراً عن اولی الابصار انّه هو الّذی بشّرت بظهوره کتب اللّه من قبل و من بعد من اقرّ به و بآياته و بيّناته انّه اقرّ بما نطق به لسان العظمة قبل خلق الارض و السّماء و قبل ان يظهر ملکوت الاسماء به ماج بحر العلم بين الانام و جری فرات الحکمة من لدی اللّه مالک الايّام طوبی لبصير شهد و رأی و لسميع سمع ندائه الأحلی و ليد اخذت الکتاب بقوّة ربّها سلطان الآخرة و الاُولی و لسريع سرع اِلی افقه الاعلی و لقويّ ما اضعفته سطوة الامرآء و ضوضاء العلمآء و ويلٌ لمن انکر فضل اللّه و عطائه و رحمته و سلطانه انّه ممّن انکر حجّة اللّه و برهانه فی ازل الازال و نعيماً لمن نبذ اليوم ما عند القوم و اخذ ما اُمر به من لدی اللّه مالک الاسماء و فاطر الاشياء الّذی اتی من سمآء القدم بالاسم الاعظم و بسلطان لاتقوم معه جنود الارض يشهد بذلک امّ الکتاب فی اعلی المقام يا علی قبل اکبر انّا سمعنا ندائک مرّة بعد مرّة اجبناک بما لا تعادله اذکار العالم و يجد منه المخلصون عرف بيان الرّحمن و العشّاق نفحات الوصال و العطشان خرير کوثر الحيوان طوبی لمن فاز به و وجد ما تضوّع فی هذا الحين من يراعة اللّه المهيمن العزيز الوهّاب نشهد انّک اقبلت و قطعت السّبيل الی ان وردت و حضرت و سمعت ندآء المظلوم الّذی سجن بما اکتسبت ايدی الّذين کفروا بآيات اللّه و برهانه و انکروا هذا الفضل الّذی به انارت آلافاق طوبی لوجهک بما توجّه و لاذنک بما سمعت و للسانک بما نطق بثناء اللّه ربّ الارباب نسئل اللّه ان يجعلک علماً لنصرة امره و يقرّبک اليه فی کلّ الاحوال و نذکر اولياء اللّه و احبائه هناک و نبشّرهم بما نزّل لهم من ملکوت بيان ربّهم مالک يوم الحساب ذکّر هم من قبلی و نوّر هم بانوار نيّر بيانی انّ ربّک هو العزيز الفضّال يا ايّها النّاطق بثنائی اسمع ما قاله الظّالمون فی ايّامی منهم من قال انّه ادّعی الرّبوبية و منهم من قال انّه افتری علی اللّه و منهم من قال انّه ظهر للفساد تبّاً لهم و سحقاً لهم الا انّهم من عبدة الاوهام انّا اردنا ان نبدّل اللّغة الفصحی انّ ربّک هو المقتدر المختار اراده آنکه بلسان پارسی نطق نمائيم که شايد اهل ايران طرّاً بيانات رحمن را بشنوند و بيايند و بيابند . تجلّی اوّل که از آفتاب حقيقت اشراق نمود معرفت حق جلّ جلاله بوده و معرفت سلطان قدم حاصل نشود مگر بمعرفت اسم اعظم اوست مکلّم طور که بر عرش ظهور ساکن و مستوی است و اوست غيب مکنون و سرّ مخزون کتب قبل و بعد الهی بذکرش مزيّن و بثنايش ناطق به نصب علم العلم فی العالم و ارتفعت راية التّوحيد بين الامم لقاء اللّه حاصل نشود مگر بلقاء او باو ظاهر شد آنچه که ازل الازال مستور و پنهان بوده انّه ظهر بالحقّ و نطق بکلمة انصعق بها من فی السّموات و الارض الّا من شآءاللّه ايمان باللّه و عرفان او تمام نشود مگر بتصديق آنچه از او ظاهر شده و همچنين عمل به آنچه امر فرموده و در کتاب از قلم اعلی نازل گشته منغمسين بحر بيان بايد در کلّ حين به اوامر و نواهی الهی ناظر باشند اوامرش حصن اعظم است از برای حفظ عالم و صيانت امم نورا لمن اقرّ و اعترف و نارا لمن ادبر و انکر. تجلّی دوم استقامت بر امر اللّه و حبّه جلّ جلاله بوده و آن حاصل نشود مگر بمعرفت کامل و معرفت کامل حاصل نشود مگر به اقرار بکلمه مبارکه يفعل ما يشاء هر نفسی به اين کلمه عليا تمسّک نمود و از کوثر بيان مودع در آن آشاميد او خود را مستقيم مشاهده نمايد بشأنيکه کتب عالم او را از امّ الکتاب منع نکند حبّذا هذا المقام الأعلی و الرّتبة العليا و الغاية القصوی يا علی قبل اکبر در پستی مقام معرضين تفکّر نما کلّ بکلمه انّه هو محمُود فی فعله و مطاع فی امره ناطق اند معذلک اگر بقدر سمّ ابره مخالف نفس و هوی ظاهر شود اعراض نمايند بگو بر مقتضيات حکمت بالغه الهيّه احدی آگاه نه انّه لو يحکم علی الارض حکم السّماء ليس لاحد ان يعترض عليه هذا ما شهد به نقطة البيان فيما انزله بالحقّ من لدی اللّه فالق الإصباح . تجلّی سوم علوم و فنون و صنايع است علم بمنزله جناح است از برای وجود و مرقاتست از برای صعود تحصيلش بر کلّ لازم ولکن علومی که اهل ارض از آن منتفع شوند نه علومی که بحرف ابتداء شود و بحرف منتهی گردد صاحبان علوم و صنائع را حق عظيم است بر اهل عالم يشهد بذلک امّ البيان فی الماب نعيماً للسّامعين فی الحقيقه کنز حقيقی از برای انسان علم اوست و اوست علّت عزّت و نعمت و فرح و نشاط و بهجت و انبساط کذلک نطق لسان العظمة فی هذا السّجن العظيم تجلّی چهارم در ذکر الوهيّت و ربوبيّت و امثال آنست اگر صاحب بصر در سدره مبارکه ظاهره و اثمارش نظر نمايد انّها تغنيه عن دونها و يعترف بما نطق به مکلّم الطّور علی عرش الظّهور يا علی قبل اکبر ذکّر النّاس بآيات ربّک و عرّفهم صراطه المستقيم ونبأه العظيم بگو ای عباد اگر از اهل عدل و انصافيد تصديق مينمائيد آنچه را که از قلم اعلی جاری شده اگر اهل بيانيد بيان پارسی شما را راه نمايد و کفايت کند و اگر اهل فرقانيد در تجلّی و ندای سدره از برای ابن عمران تفکّر نمائيد سبحان اللّه گمان آنکه عرفان در ظهور حق کامل و بالغ شده و بغايت قصوی رسيده حال معلوم ميشود عرفان نزد معرضين تنزّل نموده و نابالغ مانده . يا علی آنچه از شجر پذيرفتند از سدره وجود نمی‌پذيرند بگو ای اهل بيان از روی نفس و هوی تکلّم منمائيد اکثر احزاب عالم مقرّند بکلمه مبارکه که از شجر ظاهر شد لعمر اللّه اگر ذکر مبشّر نبود هرگز اين مظلوم به آنچه سبب اضطراب و هلاکت جهّال است تکلّم نمينمود در اوّل بيان در ذکر ذکر من يظهره اللّه جلّ ظهوره ميفرمايد الّذی ينطق فی کلّ شأنٍ انّنی انا اللّه لا اله الّا انا ربّ کلّ شيْء و انّ مادونی خلقی ان يا خلقی ايّای فاعبدون و همچنين در مقام ديگر عند ذکر من يظهر ميفرمايد انّنی انا اوّل العابدين حال بايد در عابد و معبود تفکّر نمود شايد عباد ارض بقطره از بحر عرفان فائز گردند و مقام ظهور را ادراک نمايند انّه ظهر و نطق بالحقّ طوبی لمن اقرّ و اعترف و ويلٌ لکلّ منکر بعيد يا ملأ الارض اسمعوا نداء السّدرة الّتی احاط علی العالم ظلّها و لاتکونوا من جبابرة الارض الّذين انکروا ظهور اللّه و سلطانه و کفروا بنعمته الا انّهم من الصّاغرين فی کتاب اللّه ربّ العالمين البهآء المشرق من افق سماء عنايتی عليک و علی من معک ويسمع قولک فی امراللّه العزيز الحميد.
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 5
طرازات
بسمی المُهيمن علی الاسماء حمد و ثنا مالک اسماء و فاطر سما را لايق و سزاست که امواج بحر ظهورش امام وجوه عالم ظاهر و هويدا آفتاب امرش حجاب قبول نفرمود و بکلمه اثباتش محو راه نيافت منع جبابره و ظلم فراعنه او را از اراده باز نداشت جلّ سلطانه و عظم اقتداره سبحان اللّه با اينکه آيات عالم را احاطه نموده و حجّت و برهان بمثابه نور از هر شطری ظاهر و مشرق عباد جاهل غافل بل معرض مشاهده ميشوند ای کاش باعراض کفايت مينمودند بل در کلّ حين در قطع سدره مبارکه مشورت نموده و مينمايند از اوّل امر مظاهر نفس بظلم و اعتساف بر اطفاء نور الهی جهد نمودند ولکن اللّه منعهم و اظهر النّور بسلطانه و حفظه بقدرته اِلی ان اشرقت الارض و السّماء بضيائه و اشراقه له الحمد فی کلّ الاحوال سبحانک يا اله العالم و مقصود الامم و الظّاهر بالاسم الاعظم الّذی به اظهرت لئالئ الحکمة و البيان من اصداف عمّان علمک و زيّنت سموات الاديان بانوار ظهور شمس طلعتک اسئلک بالکلمة الّتی بها تمّت حجّتک بين خلقک و برهانک بين عبادک ان تؤيّد حزبک علی ما يستضیء به وجه الامر فی مملکتک و تنصب رايات قدرتک بين عبادک و اعلام هدايتک فی ديارک ای ربّ تراهم متمسّکين بحبل فضلک و متشبّثين باذيال ردآء کرمک قدّر لهم ما يقرّبهم اليک و يمنعهم عن دونک اسئلک يا مالک الوجود و المهيمن علی الغيب و الشّهود ان تجعل من قام علی خدمة امرک بحراً موّاجاً بارادتک و مشتعلا بنار سدرتک و مشرقا من افق سماء مشيّتک انّک انت المقتدر الّذی لايعجزک اقتدار العالم و لا قوّة الامم لا اله الّا انت الفرد الواحد المهيمن القيّوم يا ايّها الشّارب رحيق بيانی من کأس عرفانی امروز از حفيف سدره منتهی که در فردوس اعلی ازيد قدرت مالک اسماء غرس شده اين کلمات عاليات اصغاء گشت : طراز اوّل و تجلّی اوّل که از افق سمآء امّ الکتاب اشراق نموده در معرفت انسان است بنفس خود و به آنچه سبب علوّ و دنوّ و عزّت و ثروت و فقر است بعد از تحقق وجود و بلوغ ثروت لازم و اين ثروت اگر از صنعت و اقتراف حاصل شود نزد اهل خرد ممدوح و مقبول است مخصوص عبادی که بر تربيت عالم و تهذيب نفوس امم قيام نموده اند ايشانند ساقيان کوثر دانائی و هاديان سبيل حقيقی نفوس عالم را بصراط مستقيم راه نمايند و به آنچه علّت ارتفاع و ارتقاء وجود است آگاه سازند راه راست راهی است که انسان را بمشرق بينائی و مطلع دانائی کشاند و به آنچه سبب عزّت و شرف و بزرگی است رساند رجا آنکه از عنايت حکيم دانا رمد ابصار رفع شود و بر بينائيش بيفزايد تا بيابند آنچه را که از برای آن بوجود آمده‌اند امروز آنچه از کوری بکاهد و بر بينائی بيفزايد آن سزاوار التفاتست اين بينائی سفير و هادی دانائی است نزد صاحبان حکمت دانائی خرد از بينائی بصر است اهل بها بايد درجميع احوال به آنچه سزاوار است عمل نمايند و آگاه سازند . طراز دوّم معاشرت با اديان است بروح و ريحان و اظهار ما اتی به مکلّم الطّور و انصاف در امور اصحاب صفا و وفا بايد با جميع اهل عالم بروح و ريحان معاشرت نمايند چه که معاشرت سبب اتّحاد و اتّفاق بوده و هست و اتّحاد و اتّفاق سبب نظام عالم و حيات امم است طوبی از برای نفوسی که بحبل شفقت و رأفت متمسّکند و از ضغينه و بغضا فارغ و آزاد اين مظلوم اهل عالم را وصيّت مينمايد ببردباری و نيکوکاری اين دو دو سراجند از برای ظلمت عالم و دو معلّمند از برای دانائی امم طوبی لمن فاز و ويل للغافلين . طراز سوّم فی الخلق انّه احسن طراز ٍللخلق من لدی الحقّ زيّن اللّه به هياکل اوليائه لعمری نوره يفوق نور الشّمس و اشراقها هر نفسی به آن فائز شد او از جواهر خلق محسوبست عزّت و رفعت عالم به آن منوط و معلّق خلق نيک سبب هدايت خلق است بصراط مستقيم و نبأ عظيم نيکوست حال نفسی که بصفات و اخلاق ملأ اعلی مزيّن است در جميع احوال بعدل و انصاف ناظر باشيد در کلمات مکنونه اين کلمه عليا از قلم ابهی نازل : يا ابن الرّوح احبّ الاشياء عندی الانصاف لا ترغب عنه ان تکن اليّ راغباً و لا تغفل منه لتکون لی اميناً و انت توفّق بذلک ان تشاهد الاشياء بعينک لا بعين العباد و تعرفها بمعرفتک لا بمعرفة احد فی البلاد فکّر فی ذلک کيف ينبغی ان تکون ذلک من عطيّتی عليک و عنايتی لک فاجعله امام عينيک اصحاب انصاف و عدل بر مقام اعلی و رتبه عليا قائمند انوار برّ و تقوی از آن نفوس مشرق ولائح اميد آنکه عباد و بلاد از انوار اين دو نيّر محروم نمانند . طراز چهارم فی الامانة انّها باب الاطمينان لمن فی الامکان و آية العزّة من لدی الرّحمن من فاز بها فاز بکنوز الثّروة و الغنا امانت باب اعظم است از برای راحت و اطمينان خلق قوام هر امری از امور باو منوط بوده و هست عوالم عزّت و رفعت و ثروت بنور آن روشن و منير چندی قبل اين ذکر احلی از قلم اعلی نازل انّا نذکر لک الامانة و مقامها عنداللّه ربّک و ربّ العرش العظيم انّا قصدنا يوماً من الايّام جزيرتنا الخضراء فلمّا وردنا رأينا انهارها جارية و اشجارها ملتفّة و کانت الشّمس تلعب فی خلال الاشجار توجّهنا الی اليمين رأينا ما لا يتحرّک القلم علی ذکره و ذکر ما شاهدت عين مولی الوری فی ذاک المقام الالطف الاشرف المبارک الاعلی ثمّ اقبلنا الی اليسار شاهدنا طلعة من طلعات الفردوس الاعلی قائمة علی عمود من النّور ونادت بأعلی النّدآء يا ملأ الارض و السّماء انظروا جمالی و نوری و ظهوری و اشراقی تاللّه الحقّ انا الامانة و ظهورها و حسنها و اجر لمن تمسّک بها و عرف شأنها و مقامها و تشبّث بذيلها انا الزّينة الکبری لاهل البهاء و طراز العزّ لمن فی ملکوت الانشاء و انا السّبب الاعظم لثروة العالم و افق الاطمينان لأهل الامکان کذلک انزلنا لک ما يقرّب العباد اِلی مالک الايجاد يا اهل البهاء انّها احسن طرازٍ لهياکلکم و ابهی اکليل لرؤوسکم خذوها امراً من لدن آمر خبير . طراز پنجم در حفظ و صيانت مقامات عباد اللّه است بايد در امور اغماض نکنند بحقّ و صدق تکلّم کنند اهل بها بايد اجر احدی را انکار ننمايند و ارباب هُنر را محترم دارند و بمثابه حزب قبل لسان را ببدگوئی نيالايند امروز آفتاب صنعت از افق آسمان غرب نمودار و نهر هنر از بحر آن جهت جاری بايد بانصاف تکلّم نمود و قدر نعمت را دانست لعمر اللّه کلمه انصاف بمثابه آفتاب روشن و منير است از حق می طلبيم کلّ را بانوارش منوّر فرمايد انّه علی کلّ شیء قدير و بالاجابة جدير اين ايّام راستی و صدق تحت مخالب کذب مبتلی و عدل بسياط ظلم معذّب دخان فساد جهان را اخذ نموده بشأنيکه لا يری من الجهات الّا الصّفوف و لا يسمع من الارجاء الّا صليل السّيوف از حق ميطلبيم مظاهر قدرت خود را تأييد فرمايد بر آنچه سبب اصلاح عالم و راحت امم است ٠ طراز ششم دانائی از نعمتهای بزرگ الهی است تحصيل آن بر کلّ لازم اين صنايع مشهوده و اسباب موجوده از نتايج علم و حکمت اوست که از قلم اعلی در زبر و الواح نازل شده قلم اعلی آن قلمی است که لئالی حکمت و بيان و صنايع امکان از خزانه او ظاهر و هويدا امروز اسرار ارض امام ابصار موجود و مشهود و اوراق اخبار طيّار روزنامه فی الحقيقه مرأت جهان است اعمال و افعال احزاب مختلفه را مينمايد هم مينمايد و هم ميشنواند مرأتی است که صاحب سمع و بصر و لسانست ظهوريست عجيب و امريست بزرگ ولکن نگارنده را سزاوار آنکه از غرض نفس و هوی مقدّس باشد و بطراز عدل و انصاف مزيّن و در امور بقدر مقدور تفحّص نمايد تا بر حقيقت آن آگاه شود و بنگارد در امر اين مظلوم آنچه ذکر نموده‌اند اکثری از راستی محروم بوده گفتار نيک و صدق در بلندی مقام و شأن مانند آفتابست که از افق سماء دانش اشراق نموده امواج اين بحر امام وجوه عالم پيدا و آثار قلم حکمت و بيان هويدا در صحيفه اخبار نوشته‌اند اين عبد از ارض طا فرار نموده بعراق عرب رفته سبحان اللّه اين مظلوم در آنی خود را پنهان ننموده لازال امام وجوه قائم و موجود انّا ما فررنا و لم نهرب بل يهرب منّا عباد جاهلون خرجنا من الوطن و معنا فرسان من جانب الدّولة العليّة الايرانيّة و دولة الرّوس الی ان وردنا العراق بالعزّة و الاقتدار للّه الحمد امر اين مظلوم بمثابه آسمان مرتفع و مانند آفتاب مشرق و لائح ستر را در اين مقام راهی نه و خوف و صمت را مقامی نه اسرار قيامت و شروط ساعت کلّ مشهود ولکن عباد غافل و محجوب و اذا البحار سجّرت و اذا الصّحف نشّرت تاللّه الحقّ انّ الصّبح تنفّس و النّور اشرق و اللّيل عسعس طوبی للعارفين طوبی للفائزين سبحان اللّه قلم متحيّر که چه تحرير نمايد لسان متفکّر که چه ذکر کند بعد از زحمتهای فوق‌العاده و حبس و اسر و عذاب چندين ساله مشاهده ميشود آنچه خرق شده اعظم از آن حائل گشته و ابصار را منع نموده و نور ادراک را ستر کرده مفتريات حديثه از قديمه بمراتب اکبر ملاحظه ميگردد ای اهل بيان اتّقوا الرّحمن در حزب قبل تفکّر نمائيد عمل چه بود و ثمر چه شد آنچه گفته‌اند کذب و آنچه عمل نموده‌اند باطل الّا من حفظه اللّه بسلطانه لعمر المقصود اگر نفسی تفکّر نمايد منقطعاً عن العالم قصد نيّر اعظم کند و خود را از غبار ظنون و دخان اوهام مقدّس و مطهّر سازد آيا علّت گمراهی حزب قبل چه بود و که بود الی حين معرضند و بهواهای خود مقبل مظلوم لوجه اللّه ميگويد من شاء فليقبل و من شاء فليعرض انّه کان غنيّاً عمّا کان و ما يکون ای اهل بيان مانع و حاجب نفوسی بودند بمثابه هادی دولت آبادی با عمامه و عصا ناس بيچاره را باوهاماتی مبتلی نمودند که الی حين منتظرند نفس موهوم از مقام موهومی ظاهر شود فاعتبروا يا اولی الالباب يا هادی بشنو ندای ناصح امين را از شمال بيمين توجّه نما و از ظنّ به يقين سبب اضلال مشو نور مشرق امر ظاهر آيات محيط ولّ وجهک شطر اللّه المهيمن القيّوم از رياست لوجه اللّه بگذر و ناس را واگذار از اصل بی خبری و آگاه نيستی يا هادی در سبيل الهی صاحب يک وجه باش نزد مشرکين مشرکی و نزد موحّدين موحّد در نفوسی که در آن ارض جان و مال را انفاق نمودند تفکّر نما شايد پند گيری و متنبّه شوی انّ الّذی يحفظ جسده و روحه و ما عنده خيراً ام الّذی انفق کلّها فی سبيل اللّه انصف و لا تکن من الظّالمين بعدل تمسّک نما و بانصاف تشبّث شايد دين را دام ننمائی و از برای دينار چشم از حق نپوشی ظلم تو و امثال تو بمقامی رسيده که قلم اعلی به اين اذکار مشغول خف عن اللّه انّ المبشّر قال انّه ينطق فی کلّ شأن انّنی انا اللّه لا اله الّا انا المهيمن القيّوم يا اهل بيان شما را از ملاقات اولياء منع نموده‌اند سبب اين منع چه و علّت چه انصفوا باللّه و لا تکونوا من الغافلين نزد اهل بصر و منظر اکبر سبب منع واضح و علّت مشهود لئلّا يطّلع احدٌ علی اسراره و اعماله يا هادی تو با ما نبودی و آگاه نيستی بگمان عمل منما از همه گذشته حال در آثار ببصر خود رجوع کن و در آنچه ظاهر شده تفکّر نما رحم کن بر خود و بر عباد بمثابه حزب قبل سبب ضلالت مشو سبيل واضح دليل لائح ظلم را بعدل و اعتساف را بانصاف بدل نما اميد هست نفحات وحی ترا مُؤيّد فرمايد و سمع فؤادت باصغاء کلمه مبارکه قل اللّه ثمّ ذرهم فی خوضهم يلعبون فائز شود رفتی و ديدی حال بانصاف تکلّم نما بر خود و ناس مشتبه منما هم جاهلی و هم بی خبری بشنو ندای مظلوم را و قصد بحر علم الهی نما شايد بطراز آگاهی مزيّن شوی و از ما سوی اللّه بگذری ندای ناصح مشفق را که من غير ستر و حجاب امام وجوه ملوک و مملوک مرتفع است اصغاء کن و احزاب عالم طرّاً را بمالک قدم دعوت نما اينست آن کلمه که از افق آن نيّر فضل مشرق و لائح است يا هادی اين مظلوم منقطعاً عن العالم در اطفاء نار ضغينه و بغضاء که در قلوب احزاب مشتعل است سعی و جهد بليغ مبذول داشته بايد هر صاحب عدل و انصافی حقّ جلّ جلاله را شکر نمايد و بر خدمت اين امر اعظم قيام کند که شايد بجای نار نور ظاهر شود و مقام بغضا محبّت لعمر اللّه اينست مقصود اين مظلوم و در اظهار اين امر اعظم و اثبات آن حمل بلايا و بأسآء و ضرّآء نموده‌ايم تو خود گواهی بر آنچه ذکر شد اگر بانصاف تکلّم کنی انّ اللّه يقول الحقّ و يهدی السّبيل و هو المقتدر العزيز الجميل البهآء من لدنّا علی اهل البهآء الّذين ما منعهم ظلم الظّالمين و سطوة المعتدين عن اللّه ربّ العالمين
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 4
بشارات
هذا ندآء الابهی الّذی ارتفع من الأفق الاعلی فی سجن عکّا هُو المبّين العليم الخبير حق شاهد و مظاهر اسمآء و صفاتش گواه که مقصود از ارتفاع نداء و کلمه عليا آنکه از کوثر بيان آذان امکان از قصص کاذبه مطهّر شود و مستعد گردد از برای اصغای کلمه طيّبه مبارکه عليا که از خزانه علم فاطر سمآء و خالق اسمآء ظاهر گشته طوبی للمنصفين . يا اهل ارض بشارت اوّل که از امّ الکتاب در اين ظهور اعظم بجميع اهل عالم عنايت شد محو حکم جهاد است از کتاب تعالی الکريم ذو الفضل العظيم الّذی به فُتح بابُ الفضل علی من فی السّموات و الارضين . بشارت دوّم اذن داده شد احزاب عالم با يکديگر بروح و ريحان معاشرت نمايند عاشروا يا قوم مع الأديان کلّها بالرّوح و الرّيحان کذلک اشرق نيّر الاذن و الارادة من افق سمآء امر اللّه ربّ العالمين . بشارت سوّم تعليم السن مختلفه است از قبل از قلم اعلی اين حکم جاری حضرات ملوک ايّدهم اللّه و يا وزرای ارض مشورت نمايند و يک لسان از السن موجوده و يا لسان جديدی مقرّر دارند و در مدارس عالم اطفال را به آن تعليم دهند و همچنين خط در اين صورت ارض قطعه واحده مشاهده شود طوبی لمن سمع النّداءَ و عَمِل بما اُمِرَ به من لدی اللّه ربّ العرش العظيم . بشارت چهارم هر يک از حضرات ملوک وفّقهم اللّه بر حفظ اين حزب مظلوم قيام فرمايد و اعانت نمايد بايد کلّ در محبّت و خدمت به او از يکديگر سبقت گيرند اين فقره فرض است بر کلّ طوبی للعاملين . بشارت پنجم اين حزب در مملکت هر دولتی ساکن شوند بايد به امانت و صدق و صفا با آن دولت رفتار نمايند هذا ما نزّل من لدن آمر قديم بر اهل عالم طرّاً واجب و لازم است اعانت اين امر اعظم که از سمآء اراده مالک قدم نازل گشته شايد نار بغضاء که در صدور بعضی از احزاب مشتعل است به آب حکمت الهی و نصائح و مواعظ ربّانی ساکن شود و نور اتّحاد و اتّفاق آفاق را روشن و منوّر نمايد اميد آنکه از توجّهات مظاهر قدرت حق جلّ جلاله سلاح عالم باصلاح تبديل شود و فساد و جدال از ما بين عباد مرتفع گردد . بشارت ششم صلح اکبر است که شرح آن از قبل از قلم اعلی نازل نعيماً لمن تمسّک به و عَمِلَ بما اُمِرَ به من لدی اللّه العليم الحکيم . بشارت هفتم زمام البسه و ترتيب لِحا و اصلاح آن در قبضه اختيار عباد گذارده شد ولکن ايّاکم يا قوم ان تجعلوا انفسکم ملعب الجاهلين . بشارت هشتم اعمال حضرات رَهَبه و خوريهای ملّت حضرت روح عليه سلام اللّه و بهاؤه عند اللّه مذکور ولکن اليوم بايد از انزوا قصد فضا نمايند و بما ينفعهم و ينتفع به العباد مشغول گردند و کلّ را اذن تزويج عنايت فرموديم ليظهر منهم من يذکر اللّه ربّ ما يری و ما لا يری و ربّ الکرسيّ الرّفيع . بشارت نهم بايد عاصی در حالتی که از غير اللّه خود را فارغ و آزاد مشاهده نمايد طلب مغفرت و آمرزش کند نزد عباد اظهار خطايا و معاصی جائز نه چه که سبب و علّت آمرزش و عفو الهی نبوده و نيست و همچنين اين اقرار نزد خلق سبب حقارت و ذلّت است و حقّ جلّ جلاله ذلّت عباد خود را دوست ندارد انّه هو المشفق الکريم عاصی بايد ما بين خود و خدا از بحر رحمت رحمت طلبد و از سمآء کرم مغفرت مسئلت کند و عرض نمايد : الهی الهی اسئلک بدماء عاشقيک الّذين اجتذبهم بيانک الأحلی بحيث قصدوا الذّروة العليا مقرّ الشّهادة الکُبری و بالاسرار المکنونة فی علمک و باللّئالئ المخزونة فی بحر عطائک أَن تغفرلی و لابی و امّی و انّک انت ارحم الرّاحمين لا اله الّا انت الغفور الکريم ای ربّ تری جوهر الخطاء اقبل الی بحر عطائک و الضّعيف ملکوت اقتدارک و الفقير شمس غنائک ای ربّ لا تخيّبه بجودک و کرمک و لا تمنعه عن فيوضات ايّامک و لا تطرده عن بابک الّذی فتحته علی مَن فی ارضک و سمائک آه آه خطيئاتی منعتنی عن التّقرب الی بساط قدسک و جريراتی ابعدَتنی عن التّوجه الی خباء مجدک قد عملتُ ما نهيتنی عنه و ترکت ما امرتنی به اسألک بسلطان الأسماء ان تکتبَ لی من قلم الفضل و العطاء ما يقرّبنی اليک و يطهّرنی عن جريراتی الّتی حالتْ بينی و بين عفوک و غفرانک انّک انت المقتدر الفيّاض لا اِله الّا انت العزيز الفضّال . بشارت دهم حکم محو کتب را از زبر و الواح بر داشتيم فضلاً من لدی اللّه مبعث هذا النّبأ العظيم . بشارت يازدهم تحصيل علوم و فنون از هر قبيل جائز ولکن علومی که نافع است و سبب و علّت ترقّی عباد است کذلک قضی الأمر من لدن آمرٍ حکيم . بشارت دوازدهم قد وجب علی کلّ واحد منکم الاشتغال بامر من الامُور من الصّنايع و الاقتراف و امثالها و جعلنا اشتغالکم بها نفس العبادة للّه الحقّ تفکّروا يا قوم فی رحمة اللّه و الطافه ثمّ اشکروه فی العشيّ و الاشراق لا تضيّعوا اوقاتکم بالبطالة و الکسالة و اشتغلوا بما تنتفع به انفسکم و انفسُ غيرکم کذلک قضی الأمر فی هذا اللّوح الّذی لاحتْ من افقه شمسُ الحکمة و البيان ابغض النّاس عند اللّه من يقعدْ و يطلبْ تمسّکوا بحبل الاسباب متوکّلين علی اللّه مسبّب الاسباب هر نفسی بصنعتی و يا بکسبی مشغول شود و عمل نمايد آن عمل نفس عبادت عند اللّه محسوب ان هذا الّا من فضله العظيم العميم . بشارت سيزدهم امور ملّت معلّق است برجال بيت عدل الهی ايشانند امناء اللّه بين عباده و مطالعُ الأمر فی بلاده يا حزب اللّه مربّی عالم عدل است چه که دارای دو رکن است مجازات و مکافات و اين دو رکن دو چشمه‌اند از برای حيات اهل عالم چونکه هر روز را امری و هر حين را حکمی مقتضی لذا امُور بوزرای بيت عدل راجع تا آنچه را مصلحت وقت دانند معمول دارند نفوسی که لوجه اللّه بر خدمت امر قيام نمايند ايشان ملهمند بالهامات غيبی الهی بر کلّ اطاعت لازم امور سياسيّه کلّ راجع است به بيت العدل و عبادات بما انزله اللّه فی الکتاب يا اهل بها شما مشارق محبّت و مطالع عنايت الهی بوده و هستيد لسان را بسبّ و لعن احدی ميالائيد و چشم را از آنچه لايق نيست حفظ نمائيد آنچه را دارائيد بنمائيد اگر مقبول افتاد مقصود حاصل و الّا تعرّض باطل . ذروه بنفسه مقبلين اِلی اللّه المهيمن القيّوم سبب حزن مشويد تا چه رسد بفساد و نزاع اميد هست در ظلّ سدره عنايت الهی تربيت شويد و بما اراده اللّه عامل گرديد همه اوراق يک شجريد و قطره‌های يک بحر . بشارت چهاردهم شدّ رحال مخصوص زيارت اهل قبور لازم نه مخارج آنرا اگر صاحبان قدرت و وسعت به بيت عدل برسانند عند اللّه مقبول و محبوب نعيما للعاملين . بشارت پانزدهم اگر چه جمهوريّت نفعش بعموم اهل عالم راجع ولکن شوکت سلطنت آيتی است از آيات الهی دوست نداريم مدن عالم از آن محروم ماند اگر مدبّرين اين دو را جمع نمايند اجرشان عند اللّه عظيم است . چون در مذاهب قبل نظر بمقتضيات وقت حکم جهاد و محو کتب و نهی از معاشرت و مصاحبت با ملل و همچنين نهی از قرائت بعضی از کتب محقق و ثابت لذا در اين ظهور اعظم و نبأ عظيم مواهب و الطاف الهی احاطه نمود و امر مبرم از افق اراده مالک قدم بر آنچه ذکر شد نازل نحمد اللّه تبارک و تعالی علی ما انزله فی هذا اليوم المبارک العزيز البديع اگر جميع عالم هر يک دارای صد هزار لسان شود اِلی يوم لا آخر له بشکر و حمد ناطق گردد هر آينه بعنايتی از عنايات مذکوره در اين ورقه معادله ننمايد يشهد بذلک کلّ عارف بصير و کلّ عالم خبير از حقّ جلّ جلاله سائل و آمل که حضرات ملوک و سلاطين را که مظاهر قدرت و مطالع عزّتند تأييد فرمايد بر اجراء اوامر و احکامش انّه هو المقتدر القدير و بالأجابة جدير .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 3
لوح اقدس
هذا اللّوح الاقدس نزّل من الملکوت المقدّس لمن اقبل الی قبلة العالم الّذی اتی من سماء القدم بمجده الاعظم بسم الرّب ذی المجد العظيم هذا کتاب من لدنّا الی الّذی ما منعته سبحات الاسماء عن اللّه فاطر الارض و السّماء لتقرّ به عينه فی ايّام ربّه المهيمن القيّوم قل يا ملأ الأبن ءاحتجبتم باسمی عن نفسی ما لکم لا تتفکّرون کنتم ناديتم ربّکم المختار باللّيل و النّهار فلمّا اتی من سماء القدم بمجده الاعظم ما اقبلتم و کنتم من الغافلين فانظروا فی الّذين اعرضوا عن الرّوح اذ اتاهم بسلطانٍ مبين کم من الفريسيّين اعتکفوا فی الهياکل باسمه و کانوا ان يتضرّعوا لفراقه فلمّا فتح باب الوصال و اشرق النّور من مشرق الجمال کفروا باللّه العليّ العظيم و ما فازوا بلقائه بعد الّذی وعدوا به فی کتاب اشعيا و عن ورائه فی کتب ٤ النّبيين و المرسلين و ما اقبل منهم الی مشرق الفضل الّا الّذين لم يکن لهم عزّ بين النّاس و اليوم يفتخر باسمه کلّ ذی عزٍّ مبين و اذکر اذ افتی علی قتله من کان اعلم علماء مصره فی عصره و امن به من کان يصطاد الحوت فاعتبر و کن من المتذکّرين کذلک فانظر فی هذا الزّمان کم من الرّهبان اعتکفوا فی الکنائس و يدعون الرّوح فلمّا اتی بالحقّ ما تقرّبوا اليه و کانوا من المبعدين طوبی لمن ترکهم و اقبل الی مقصود من فی السّموات و الارضين يقرئون الانجيل و لا يقرّون للرّبّ الجليل بعد الّذی اتی بملکوته المقدّس العزيز الجميل قل انّا جئنا لکم و حملنا مکاره الدّنيا لخلاصکم اتهربون من الّذی فدی نفسه لحيوتکم اتّقوا اللّه يا ملأ الرّوح و لا تعقّبوا کلّ عالم بعيد هل تظنّون انّه اراد نفسه بعد الّذی کان تحت سيوف الأعداء فی کلّ الاحيان او اراد الدّنيا بعد الّذی سجن فی اخرب البلدان فانصفوا و لا تتّبعوا الظّالمين ان افتحوا ابواب قلوبکم انّ الرّوح قائمٌ خلفها مالکم ان تبعدوا من اراد ان يقرّبکم الی مقرّ منير قل انّا فتحنا لکم ابواب الملکوت هل انتم تغلقون علی وجهی ابواب البيوت ان هذا الّا خطاء کبير قل انّه اتی من السّماء کما اتی منها اوّل مرّة ايّاکم ان تعترضوا علی ما يقول کما اعترض الاحزاب من قبلکم علی ما قال کذلک يعلّمکم الحقّ ان انتم من العارفين قد اتّصل نهر الاردن بالبحر الاعظم و الابن ٥ فی الواد المقدّس ينادی لبّيک اللّهم لبّيک و الطّور يطوف حول البيت و الشّجر ينادی قد اتی المقصود بمجده المنيع قل قد جآء الأب و کمل ما وعدتم به فی ملکوت اللّه هذه کلمة الّتی سترها الأبن اذ قال لمن حوله انتم اليوم لا تحملونها فلمّا تمّ الميقات و اتی الوقت اشرقت الکلمة من افق المشيّة ايّاکم يا ملأ الأبن ان تدعوها عن ورائکم تمسّکوا بها هذا خير لکم عمّا عندکم انّه لقريبٌ بالمحسنين قد قضت السّاعة الّتی سترنا علمها عمّن علی الارض کلّها و عن الملئکة المقرّبين قل انّه شهد لی و انا اشهد له انّه ما اراد الّا نفسی و يشهد بذلک کلّ منصفٍ عليم انّا فی بحبوحة البلاء ندع النّاس الی اللّه مالک الاسماء قل ان استبقوا اِلی ما وعدتم به فی کتب اللّه و لا تسلکوا سبيل الجاهلين قد حبس جسدی لعتق انفسکم ان اقبلوا اِليَ الوجه و لا تتّبعوا کلّ جبّارٍ عنيد انّه قبل الذّلة الکبری لعزّکم و انتم فی وادی الغفلة تحبرون انّه فی اخرب البيوت لأجلکم و انتم فی القصور قاعدون قل اما سمعتم صوت الصّارخ الّذی کان ان ينادی فی برّية البيان و يبشّرکم بربّکم الرّحمن الا انّه قد اتی بالحقّ فی ظلل التّبيان بالحجّة و البرهان و الموحّدون يرون الملکوت امام وجهه طوبی لمن اقبل اليه و ويلٌ لکلّ منکرٍ مريب قل للقسّيس قد اتی الرّئيس ان اخرج عن خلف الحجاب باسم ربّک مالک الرّقاب و بشّر النّاس بهذا الظّهور الاکبر العظيم قد جاء روح الحقّ ليرشدکم اِلی جميع الحقّ انّه لا يتکلّم من عند نفسه ٦ بل من لدن عليم حکيم قل هذا لهو الّذی مجّد الأبن و رفع امره ضعوا يا اهل الارض ما عندکم و خذوا ما امرتم به من لدن قويّ امين قدّسوا آذانکم و توجّهوا بقلوبکم لتسمعوا النّدآء الأحليَ الّذی ارتفع من شطر السّيناء مقرّ ربّکم الأبهی انّه يجذبکم الی مقام ترون فيه انوار الوجه الّتی اشرقت من هذا الأفق المنير قل يا ملأ القسّيسين دعوا النّواقيس ثمّ اخرجوا من الکنائس ينبغی لکم اليوم بان تصيحوا بين الأمم بهذا الاسم الأعظم اتختارون الصّمت بعد الّذی کلّ حجرٍ و شجرٍ يصيح باعلی النّداء قد اتی الرّب ذو المجد الکبير طوبی لمن سبق اليه انّه ممّن يثبت اسمه الی الأبد و يذکرنّه الملأ الأعلی کذلک قضی الأمر من لدی الرّوح فی هذا اللّوح البديع من يدع النّاس باسمی انّه منّی و يظهر منه ما يعجز عنه من علی الأرض کلّها ان اتّبعوا سبيل الرّب و لا تعقّبوا الغافلين طوبی لنائم انتبه من القوّات و قام من بين الاموات قاصداً سبيل الرّب الا انّه من جوهر الخلق لدی الحقّ و انّه من الفائزين قل انّه قد اشرق من جهة الشّرق و ظهر فی الغرب آثاره تفکّروا فيه يا قوم و لا تکونوا کالّذين غفلوا اذ جائتهم الذّکری من لدن عزيز حميد ان استيقظوا من نسمة اللّه انّها فاحت فی العالم طوبی لمن وجد عرفها و کان من الموقنين قل يا ملأ الاساقف انتم انجم سماء علمی فضلی لا يحبّ ان تتساقطوا علی وجه الأرض ولکن عدلی يقول هذا ما قضی من لدی الأبن و لا يتغيّر ما خرج من فمه الطّاهر الصّادق الأمين انّ النّاقوس ٧ يصيح باسمی و ينوح لنفسی ولکنّ الرّوح فی سرور مبين قل جسد الحبيب يشتاق الصّليب و رأسه اراد السّنان فی سبيل الرّحمن انّه لا تمنعه عمّا اراد سطوة الظّالمين قد دعونا کلّ الاشياء اِلی لقاء ربّک مالک الاسمآء طوبی لمن اقبل الی اللّه مالک الأسمآء طوبی لمن اقبل الی اللّه مالک يوم الدّين يا ملأ الرّهبان ان اتّبعتمونی اجعلکم ورّاثاً لملکوتی و ان عصيتمونی اصبر بحلمی و انا الغفور الرّحيم ان يا برّ الشّام اين برّک قد تشرّفت بقدوم الرّب هل وجدت عرف الوصل او تکون من الغافلين قد تحرّکت بيت لحم من نسمة اللّه نسمع ندائها تقول يا ربّ الکريم اين استقرّ مجدک العظيم قد احييتنی نفحات وصلک بعد الّذی اذابنی هجرک لک الحمد بما کشفت السّبحات و جئت مع القوّات بجلال مبين ناديناها عن ورآء سرادق العظمة و الکبرياء يا بيت لحم قد ظهر هذا النّور من المشرق و سار الی المغرب الی ان اتاک فی آخر ايّامه فاخبرينی هل الأبنآء يعرفون الأب و يقرّون له او ينکرونه کما انکر القوم من قبل عند ذلک ارتفع صريخها و قالت انت العليم الخبير انّا نشاهد کلّ شيْء يشهد لنا منهم من يعرف و يشهد و اکثرهم يشهدون و لا يعرفون قد اخذ اهتزاز اللّقاء طور السّيناء و ارتفع ندائه الأحلی فی ذکر ربّه الأبهی و يقول ای ربّ اجد عرف قميصک کانّک تقرّبت بالآثار و شرّفت بقدومک تلک الدّيار طوبی لشعبک لو يعرفونک و يجدون عرفک فويل للرّاقدين طوبی لک يا ايّها المقبل ٨ الی الوجه بما خرقت الاحجاب و کسّرت الاصنام و عرفت موليک القديم قد قام علينا اهل الفرقان من دون بيّنةٍ و برهان و عذّبونا فی کلّ الاحيان بعذاب جديد ظنّوا بانّ البلاء يمنعنا عمّا اردنا فباطلٌ ما هم يظنّون انّ ربّک لهو الحاکم علی ما يريد ما مررتُ علی شجر الّا و خاطبه فؤادی يا ليت قطعت لاسمی و صلب عليک جسدی هذا ما نزّلناه فی کتاب السّلطان ليکون ذکری لأهل الاديان انّ ربّک لهو العليم الحکيم انّک لا تحزن بما فعلوا انّهم اموات غير احيآء دعهم للموتی ثمّ ولّ وجهک اِلی محيی العالمين ايّاک ان يحزنک مقالات الّذين غفلوا ان استقم علی الامر و بلّغ النّاس بالحکمة الکبری کذلک يأمرک مالک الأرض و السّماء انّه لهو العزيز الکريم سوف يرفع اللّه ذکرک و يثبت من القلم الأعلی ما تکلّمت به فی حبّه انّه وليّ المحسنين ذکّر من قبلی من سمّی بالمراد قل طوبی لک يا مراد بما نبذت مرادک و اخذت مراد العالمين قل طوبی لراقد انتبه من نسماتی طوبی لميّت حيّ من نفحاتی طُوبی لعينٍ قرّت بجمالی طوبی لقاصدٍ قصد خباءَ عظمتی و کبريائی طوبی لخائف هرب اِلی ظِلّ قبابی طوبی لعطشان سرع الی سلسبيل عنايتی طوبی لجآئعٍ هرع عن الهوی لهوائی و حضر علی المائدة الّتی نزّلتها من سماء فضلی لاصفيائی طوبی لذليل تمسّک بحبل عزّی و لفقير استظلّ فی سرادق غنائی طوبی لجاهل اراد کوثر علمی و لغافل تمسّک بحبل ذکری طوبی لرُوحٍ بعث من نفحتی ٩ و دخل ملکوتی طوبی لنفسٍ هزّتها رائحة وصلی و اجتذبتها اِلی مشرق امری طوبی لاذن سمعت و للسان شهدت و لعين رأت و عرفت نفس الرّب ذی المجدِ و الملکوت و ذی العظمة و الجبروت طوبی للفائزين طوبی لمن استضاء من شمس کلمتی طوبی لمن زيّن رأسه باکليل حبّی طوبی لمن سمع کربی و قام لنصرتی بين شعبی طوبی لمن فدی نفسه فی سبيلی و حمل الشّدائد لاسمی طوبی لمن اطمئنّ بکلمتی و قام بين الاموات لذکری طوبی لمن انجذب من نغماتی و خرق السّبحات بقدرتی طوبی لمن وفی بعهدی و ما منعته الدّنيا عن الورود فی بساط قدسی طوبی لمن انقطع عن سوائی و طار فی هوآء حبّی و دخل ملکوتی و شاهد ممالک عزّی و شرب کوثر فضلی و سلسبيل عنايتی و اطّلع بامری و ما سترته فی خزائن کلماتی و طلع من افق المعانی بذکری و ثنائی انّه منّی عليه رحمتی و عنايتی و مکرمتی و بهائی .
حضرت بهاالله
   
الواح حضرت بهاالله 2
لوح کَرمِل
حَبَّذا هذَا الْيَوْمُ الَّذی فيه تَضَوَّعَت نَفحاتُ اْلرّحمن فی الإمکانِ حَبَّذا هذَا الْيَوْمُ الْمُبارَکُ الّذی لا تُعادلُه القرون وَ الأَعصار حَبَّذا هذَا الْيَوْمُ اذ تَوَجَّهَ وَجْهُ الْقِدَمِ اِلی مَقامه اِذاً نادَتِ الأَشيآء وَ عَن وَرائها المَلأ الأعلی يا کَرمِل انزلی بما اقبَل اليْکِ وَجْهُ اللهِ مالکِ مَلکُوتِ الاسْمآء وَ فاطِر السَّمآء اِذاً اخذها اهْتِزاز السُّرُور وَ نادَت باعْلی النِّداء نفسْی لإقبالِکَ الفِداء وَ لعنايتکَ الفِداء وَ لِتَوجُّهِکَ الفِداء قَدْ اَهْلکنی يا مَطْلَع الحَيوة فراقکَ وَ احْرقنی هجرک لکَ الحَمد بما اَسمَعتَنی ندائکَ وَ شرّفتَنی بِقُدُومکَ وَ احيَيتنی مِنْ نفحات اَيّامکَ وَ صَرير قلمکَ الَّذی جَعَلْتَه صوراً بينَ عبادِک فَلمّا جاء امرک المُبرم نَفَخْتَ فيه اِذاً قامتِ القيمة الکُبری وَ ظَهَرت الاسْرار المکنُونة فی خزائن مالِک الأَشيآء فَلمّا بَلغَ ندائها اِلی ذاکَ المَقامِ الأَعلی قُلنا يا کَرمِلُ احْمدی رَبَّکِ قَد کنتِ محترقة بِنارِ الفِراق اذاً ماج بَحرُ الوصال امامَ وَجْهِک بذلکَ قرّت عينک وَ عَيْن الوُجود وَ ابتَسَم ثغر الغَيْب وَ الشُّهُود طُوبی لَک بِما جَعَلکِ اللّه فی هذا اليَوم مَقَرّ عَرشه وَ مَطْلع آياتِه وَ مَشرِق بيّناته طُوبی لعَبْد طاف حَولکِ وَ ٢ ذَکَرَ ظهورک وَ بُرُوْزَکَ وَ ما فزتِ بهِ مِن فَضلِ اللّه رَبّک خُذی کأسَ البَقاء باسْمِ رَبّک الأبهی ثمَّ اشْکريه بما بَدَّلَ حُزنکِ بالسُّرُور وَ هَمّکِ بالفَرَح الأکبَر رَحْمةً مِنْ عندِه انّهُ يُحبُّ المَقام الّذِی اسْتَقَرَّ فيه عَرشه وَ تَشرَّفَ بقُدُومه وَ فازَ بِلقآئه وَ فيهِ ارْتفع ندائُه وَ صَعَدت زَفَراتُه يا کَرمِل بَشّريْ صَهْيُون قُولی اَتَی المَکنْونُ بسُلطان غَلَبَ العالمَ وَ بنُور ساطِعٍ به اشرقت الأَرض وَ مَنْ عَليها اِيّاک اَنْ تکُونی مُتَوَقِّفَةً فی مَقامِک اَسْرعی ثمّ طُوفی مَدينَة اللّهِ الَّتی نُزِّلَت مِنَ السَّمآء وَ کَعبَة اللّهِ الّتی کانَتْ مَطاف المقرّبين وَ المخلِصِين وَ المَلائکةِ العاليْن وَ احبُّ اَنْ اُبَشّرَ کلّ بُقعةٍ مِنْ بقاع الأَرض وَ کلّ مَدينَةٍ مِنْ مَدائنها بِهذا الظُّهُور الَّذی بِه انجذبَ فؤادُ الطّور وَ نادَتِ السِّدْرَة المُلک وَ الملکُوت للّه رَبّ الأرباب هذا يَوْمٌ فيه بُشّر البَحر وَ البَرّ و أُخْبِرَ بما يَظهَر مِن بَعد مِنْ عنايات اللّه المَکنونةِ المَستُورة عَن العُقول و الأَبصار سَوف تجری سَفينة اللّه عَليک و يظهرُ اَهلُ البَهآء الّذِين ذَکَرَهُمْ فی کتاب الأسمآء تَبارکَ مَولی الوَری الّذی بذکره انجذبت الذّرّات وَ نَطَقَ لسان العَظَمَة بما کان مکنوناً فی علمه وَ مخزوناً فی کَنزِ قُدرته انّهُ هوَ المهَيمنُ عَلی من فی الأَرض وَ السّماء بِاسْمِهِ المقتدر العَزيزِ المَنيع .
حضرت بهاالله